Bu gün nəhəng yaradıcılığı ilə ədəbiyyatımızda yer tutan yazıçı Vaqif Nəsib in 87yaşı tamam olur..

Sevimli yazıçımız haqqında təbrikim bir az rəsmi olacaq, amma ruhlu və ədəbi-fəlsəfi tonla başlayacağam.

Bu gün biz Vaqif Nəsib deyəndə yalnız bir yazıçının adını çəkmirik, biz bir ədəbi mövqedən, bir mənəvi məsuliyyətdən, bir daxili səsdən danışırıq.

Vaqif Nəsib Azərbaycan ədəbiyyatında sözü sadəcə ifadə vasitəsi kimi yox, vicdan ölçüsü, yaddaş daşıyıcısı və insani dərinliyin aynası kimi təqdim edən yazıçılardandır. Onun yaradıcılığında mətn danışmır düşünür, hadisə təsvir olunmur, sorğulanır, obrazlar isə sadəcə qəhrəman deyil, daxili mühakimədir.

Vaqif Nəsibin qələmi gündəlik həyatın səssiz detallarından böyük mənalar çıxarmağı bacarır. O, səs-küylü pafosdan uzaq, lakin təsiri uzun sürən bir ədəbi yol seçib. Bu yol insanın özünə verdiyi suallarla başlayır:

Biz kimik? Haradan gəlirik? Vicdanımız bizi hara aparır?

Onun əsərlərində zaman xətti düz deyil, yaddaşla indinin dialoqudur. Keçmiş xatirə üçün yox, məsuliyyət üçün xatırlanır. İnsan ağrısı sentimental yanaşma ilə deyil, dürüst baxışla təqdim olunur. Məhz buna görə Vaqif Nəsib oxucunu oxuduğu mətndən sonra tək buraxmır, oxucu kitabı oxuyub qurtardıqdan sonra da kitab qurtarmır, düşüncələr davam edir.

Ədəbiyyat yalnız gözəl cümlələrdən ibarət deyil. Ədəbiyyat həm də cəsarətdir, həqiqəti demək cəsarəti. Vaqif Nəsib bu cəsarətin daşıyıcısıdır. O, oxucuya hazır cavablar vermir, onu düşünməyə məcbur edir. Bu isə böyük yazıçıların ortaq xüsusiyyətidir.

Bu gün Vaqif Nəsib haqqında danışarkən əslində mən Azərbaycan ədəbiyyatının sakit, lakin dərin bir qatından danışıram.

Sözün dəyərini qoruyan, ədəbiyyata vicdanıyla yanaşan, ürəyinin qanıyla yazan, oxucunu hörmətlə qarşılayan Vaqif Nəsibə sağlamlıq, yaradıcılıq enerjisi arzu edirəm...

                              Ayaz Arabaçı