Nazim Əhmədli - DAHA YOLMU GÖZLƏMƏ

Sat, 01 Aug 2026 01:44:35 +0000

31.07.2026.

Oslo, Bərum.

Özümə bir dua yazım,

atım, göyün ortasına;

sonra, sonra da, and içim,

bu günün günortasına;

yapışım, bir ağ buluddan,

qoy aparsın, külək məni;

yuxumda sevib oxşayır,

bir ağılsız mələk məni;

bax, bir azdan, ulduzlar da,

silkələnib töküləcək;

tanrılar da, göy üzündən,

uzaqlara çəkiləcək;

axı, bizi kim danışıb,

bir yalançı nağılıq, biz;

yalan - yalan yuxulardan,

bu dünyaya doğulduq, biz;

mən də, bir eşqin zəvvarı,

ağ buludlar yetim-yetim;

hələ, bir az da yolum var,

hava qaralınca gedim;

onsuz da, yollar qısadı,

bir gün gələr axır, çatar;

dəli-dəli sevdalardan,

mənə də bir nağıl çatar;

payız da, qış da, ləngiyir,

yazı, yayı da, bilmirəm;

daha yolumu gözləmə,

birdən, qayıda bilmərəm.

Qfar Cəfərli - KƏRƏM VƏ ƏSLİa

Sat, 01 Aug 2026 01:43:01 +0000

(Novella)

-Bayaqdan bir-birimizi tərifləyirik. Əslində, düz edirik. Kimsə bizi təifləməyə borclu deyil. Bu günə şükür. Bundan sonrasını isə Allah bilər. İlk badəni elə öz sağlığımıza içək. Var ol Vəzir.- Və gülə-gülə: - Padşahdan-zaddan da olmadın ki, biz də bir gün görək.

-Neyləyim... Mənim də talehimə vəzirlik düşüb. Doğulanda gərək padşah doğulasan. Buna da şükür, qardaşım. - Bu sözləri əlindəki qədəhi Mirişin qədəhinə vurub cingiltisini eşitmək üçün adəti üzrə qulaqlarını şəkləyən Vəzir dedi.

Miriş də vərdişinə sadiq qalaraq qədəhdəki arağı əvvəlcə burnuna tutub iylədi, gözlərini yumub başına çəkdi. Hər ikisi sirkəyə qoyulmuş kələmdən bir çimdik ağıza qoyandan sonra nimcədəki kababdan götürüb dişləməyə başladılar...

Günəşin rəngi saralmağa doğru gedirdi. Havanın buludlu olması özü ilə bir sərinlik gətirmişdi deyə yayın istisi hiss olunmurdu. Necə deyərlər, əsil “yemək-içmək havası” idi. Dostlar, hər dəfə olduğu kimi bu həftənin bazar gününə də şəhər kənarında, iri palıd ağaclarının əhatəsində olan “Görüş” kafesində son verməyə gəlmişdilər. Bu yeri də qürbətdə yaşadıqları illərin nostalji hisslərinin xətrinə seçmişdilər ki, bir azdan bundan xəbər tutarsız.

...Mirişlə Vəzir şəhərdə məhəllə uşağı idilər, uzaq qohumluqları da çatırdı.Evlərini bir market və üç ev ayırırdı. Uşaqlıqdan hərbi xidmətə gedənə qədər günləri bir yerdə keçmişdi. Təvəllüdləri eyni olduğundan eyni ildə məktəbə getmiş və eyni ildə də bitirmişdilər. Vəzirin dediyinə görə Miriş şanslı adam idi. Əsas da ona görə ki, hərbi xidmətə Miriş Moskvaya, Vəzir isə Kamçatkaya düşdü. Bir ay fərqlə xidmətdən qayıtdılar. Mirişin yenidən Moskvaya qayıtmaq istəyini ilk öncə elə Vəzir bildi. Həm də onu bildi ki, hərbi xidmətin sonuna üç ay qalmış Miriş orada, ayaqqabı fabrikində direktor işləyən, yaşı 50-yə yaxın olan İrina Mixaylovna adlı bir rus qadını ilə “Vstreça” kafesində tanış olub münasibət qurmuşdu. İndi isə həmin dul xanım onu öz yanına dəvət edirdi. Miriş söhbətə necə şirinlik qatmışdısa Vəzir də yoldan çıxmışdı. Onsuz da rayonda qalıb neyləyəcəkdilər ki? İşləməyə yer yox, o üzdən də bekarçılıq, avaraçılıq... Və günlərin birində iki dostun Moskvaya oxumağa getməsi xəbəri məhəllədə bir müddət söhbət mövzusu oldu.

Miriş fabrik direktorunun evində yaşamağa başladı. Həm də fabrikdə alış-veriş işlərində fəal iştirak edirdi. Vəziri də həmin fabrikdə ekspeditel, yəni mal aparıb-gətirən işinə götürdülər. Hətta direktorun eyni yaşda olan rəfiqəsi ilə də aralarını düzəltdilər ki, mehribançılıq olsun. Dostların vəziyyəti get-gedə qaydaya düşürdü. Evi yıxılmış Qorbaçovun “yenidənqurma”sı hər şeyə, ən əsası isə o boyda nəhəng dövlətin axırına çıxdı. Bundan sonra elə Moskvanın özündə də dərəbəylik başladı. Amma bu dərəbəyliyin bir çoxlarına, elə dostlara da xeyri dəydi. Qısa bir müddət fabrik bağlansa da xanım direktor Miriş,Vəzir daxil dostları ilə fabriki alayarımçıq da olsa işlətməyə başladılar. Anbarda qalan ehtiyat mal-material hesabına bir ilə yaxın bir müddətdə məhsul buraxdılar, yaxşı pul da götürdülər. Bu arada hər iki dost evlərinə dönüb elə bir sinifdə oxuduqları qızlarla: Miriş Səbinə adlı qızla, Vəzir isə Pəri ilə evləndilər, amma Moskvadakı qarmaqarışıqlığa görə arvadları rayonda saxladılar.

Mirişin evlənməsi xəbərini xanım direktor səs-küysüz qarşıladı. Onu çox istədiyindən, həm də itirməmək üçün bu söhbətin üstünə getmədi. Amma Mirişin Moskvada ona son dərəcə sadiq olduğuna xanım tam əmin idi.

Fabrik yenidən bağlanandan sonra dostlar özlərinə market açıb ticarətlə məşğul olmağa başladılar. Qazancları da pis deyildi. Yeltsinin hakimiyyətinin son illərində kriminal aləmin fəallaşması və bütün ticarət obyektlərindən yüksək “dolya” tələb edilməsi vəziyyəti dəyişdi. Qazancın yalnız gündəliyə bəs etdiyi bir zamanda orda qalmağın mənasız olduğunu dostlar tez başa düşdülər və obyektlərini satıb olan-qalan pul-paralarını da götürüb vətənə döndülər. Hərəsi özü üçün şəhərin müxtəlif yerində minimarket açdı. Mirişin marketində ərzaq, Vəzirin marketində isə ətriyyat,hədiyyələr satılırdı. Əldə etdikləri qazanc ailələrinin dolanışığına qismən də olsa bəs edirdi.

Hə, yadımdan çıxdı deyəm ki, oxumaq bəhanəsi ilə Moskvaya getdiklərini dostlar sonradan heç vaxtı dilə gətirmədilər, heç onlardan bunu soruşan da olmadı...

Vəzir növbəti sağlıq üçün qədəhi əlinə götürdü.

-Miri, cəddinə qurban.

Bu sözdən hər ikisinin siması təbəssümə qərq odu. Yanaqları qıp-qırmızı olan Mirişin üst çənəsindəki qızıl dişləri bərq vurdu. Vəzir sözünə davam etdi:

-Amma Miri olmağın Moskvada daha çox karımıza gəlirdi, nəinki burda. Hamı səni Allah adamı kimi qəbul edir, hörmətini saxlayırdı. Vallah, ruslar bizlərə nisbətdə daha çox inanclıdırlar.

Miriş gülə-gülə başını tərpədərək: -Bizdə “ş” hərfi işləri korlayır, - dedi. Vəzir ciddi görkəm alıb sözünə davam etdi.

-Nə isə... Allah, İrina Mixaylovnanı rəhmət eləsin. Onun hesabına bir az pul qazandıq. On il olar ki, burdayıq. Gündəlik çörəyimiz çıxır, çox şükür. Amma bütün bu əziyyətlər, çabalamalar balalara görə idi. Sənin iki oğlun, mənim də iki oğlum, bir qızım var. Allah onları xoşbəxt eləsin . Gəl uşaqlarımızın sağlığına içək.

Vəzirə baxıb Miriş də görkəminə ciddilik qatıb sözə başladı.

-Vəzir, qardaşım. Bu gün sabah 55 yaşımız tamam olacaq.Körpəlik dövrünü çıxsaq hardasa 54 ildir ki, bir yerdəyik. Bütün xeyir-şərimiz bir olub. Uşaqlarımız bir yerdə böyüyüblər. Sevincin sevincim, kədərin də kədərim olub. Sən də bu cür olmusan. Oğlum Kərəm dünyaya gələndə necə sevindiyini indi də xatırlayıram. Bir ildən sonra qızın Sənəm də doğulanda mənim sevincim yerə-göyə sığmırdı. Sonradan mənim oğlum Qeys, sənin oğlanların: Habil və Zabil dünyaya gəlişləri ilə bizi sevindirdilər. Şükürlər olsun ki, uşaqlarımız təhsil aldılar, rayonda özlərinə iş də tapdılar. Zabil oğlumuz da bu il universitetə girib bizi sevindirəcək. Uşaqlarımız bizə heç vaxtı peşmançılıq yaşatmayıblar. Allah toylarını qismət eləsin. İçək qardaş, içək.

Vəzir badələrin cingiltisini eşidəndən, Miriş isə arağın iyini burnuna çəkəndən sonra eyni vaxtda qədəhi başlarına çəkdilər və dərhal da turş kələmdən götürüb ağızlarına qoydular. Miriş kababdan bir diş vurub sözünə davam etdi:

-Vəzir, Kərəm üçün Allah bir halal südəmmiş yetirsəydi, dərdim olmazdı. Birinci uşaqdı, istəyirəm ki, onun ailəsi o biri uşaqlara da nümunə olsun.

Vəzir gülə-gülə dişlədiyi çörəyi boşqaba qoydu.

-Halal süd əmmişə söz vermirəm, amma layiqli bir qızla onu evləndirərik.

-Hələ ki, bu barədə bir kəlmə söz belə qulağıma dəyməyib. Bu sakitlik isə məni narahat edir. Artıq 26 yaşı tamam oldu. Əsil evlənməli vaxtıdır. Demişəm, dostdan, qohumdan qız aldı yoxdur. Dost dostdur, qohum da qohumdur da... Təzəsini tapmaq lazımdır ki, əhatə genişlənsin. Onu da demişəm ki, mən bilməmiş qız sevdi də yoxdur. Xəbər edər, qızın ailəsini ətraflı öyrənərəm, sonra: “hə, yox”- cavabı olacaq. Yoxsa gedib bir haramzadənin, nə bilim əsli-nəsli bilinməyən birinin ailəsindən yapışacaq, qalaram başıma döyə-döyə.

Vəzir ağzındakı tikəni udub:-Səninlə tam razıyam,-dedi.

Mirişin səsində bir yumşaqlıq, bir sevinc hiss olundu.

-İnan ki, ən böyük arzum uşağımı 24-25 yaşında evləndirmək idi. Artıq gecikirəm.

-Özünü darıxdırma. Kərəm ağıllı oğlandır. Bir də gördün ki,...

Bu vaxt gələn zəngin titrəyişindən Mirişin mizin üstündə olan mobil telefonu sürüşməyə başladı. Miriş tez telefonu götürdü. Əvvəlcə ekrana baxdı, sevincək: “Səbişdir”- deyib telefonu qulağına qoydu.

-Bəli, komandir, eşidirəm.

Arağın təsirindənmi, yoxsa həyat yoldaşının zəngindən, əhvalına qayğı göstərməyindənmi Mirişin keyfi ala buludlarda seyrə çıxmışdı. Arada “Sağ ol, həyatım” deməyi də buna sübut idi. Birdən Mirişin qaşları düyünləndi, rəngi qaraldı. Sağ əlində olan telefonu sol əlinə verdi. Gözləri böyüsə, ağzı açıq qalsa da danışa bilmirdi. Dodaqları əsirdi. Telefon tutan əli də titrəyirdi. Ciddi hadisənin baş verdiyini anlayan Vəzir tələm-tələsik :

-Miri, nə olub?- deyib stuldan durdu. Miriş telefonu stolun üstünə atıb üzgün halda Vəzirə baxmağa başladı. Hövsələsi daralan Vəzir onun qolundan tutub silkələdi:

-Nə olub? Bir söz desənə.

Mirişin iniltili səsi eşidildi:

-Kərəm qız qaçırıb.

-Necə?- Vəzir stula çöküb başını aşağı əydi. Maşın qapısının bərk çırpılmağından diksinən Vəzir yalnız onda Mirişi maşına minən gördü. Əvvəl nə edəcəyinə qərar verə bilməsə də özünü tez ələ aldı. Hövlnak ayağa durub indicə kafeyə müştəri gətirən taksiyə yaxınlaşdı, oturan kimi: “Tez ol, ağ BMV-nin arxasıyca,”- dedi...

... Həyət qapısında arvadı Səbinənin qarşıladığı Mirişə çırtma vursaydılar qan fışqırardı. Ərinin xasiyyətini bildiyindən Səbinə təbəssümlə: “Əzizim, bir az sakitləş”- sözlərini deyə bildi. Amma Mirişin böyüyüb hədəqəsindən çıxan, qıp-qırmızı qızarmış gözlərindən qorxub dərhal da kənara çəkildi. Miriş iti addımlarla evə doğru getdi. Yerində donub qalmış Səbinə həyacanla Mirişə baxırdı. Birdən ayılan kimi oldu və Mirişin arxasınca götürüldü. Mirişin bağıraraq:”Hardadı bu şərəfsiz”- deməsindən canına üşütmə gəldi. Bədbəxt hadisə ola bilmə qorxusu onun bütün varlığını bürüdü.

Otağın qapısını açıb Kərəmi içəridə görən Miriş arxaya çönüb Səbinəyə: ”Sən gözlə” - deyib qapını örtdü. Səbinə qapının əlcəyindən tutsa da açmağa ürək eləmədi. Otaqdan gələn səsləri isə açıq-aydın eşidirdi.

-Kərəm , bu nə işdir, eləmisən?

-Ata bir dəqiqə səbr elə, otur, mən hər şeyi başa salaram.

-Demək mən qanmazam da, mən axmağam da, məni başa salmaq istəyirsən.

-Ata o cür demirəm. Əsəbini cilovla, mən baş verənləri sənə danışım.

-Mənə nə danışacaqsan? Sənə deməmişdim ki, mənim xəbərim olmadan bu evə qız gətirmirsən? Demişdim, ya yox?

-Demişdin.

-Bəs, niyə dediyimi etmədin? Niyə hardansa tapdığın, əsli-nəcabəti bilinməyən bir qızı evimə gətirmisən? Niyə cümüyümüzü hansısa bir şərəfsizin sümüyünə calaq edirsən?

Mirişin qışqırıq səsindən nə edəcəyini bilməyən Səbinə ayaq səsinə çevriləndə Vəziri qarşısında gördü. Əvvəl duruxdu, üzünə bir qızartı gəldi. Bilmədi, gülsün, ya ağlasın. Vəzir onun halını dərhal tutdu və: ”Narahat olma, mən onu sakitləşdirərəm”- deyib qapını açıb içəri keçdi.

Miriş əsəbi görkəmdə səsə çevriləndə Vəziri gördü və hirsindən bir az da coşub-daşdı:

-Buyur qardaş. Gör sənin qardaşının ali təhsilli oğlu nə böyük qəhrəmanlıq edib. Kişi qız qaçırıb, evlənmək istəyir. Bilmirəm hansı şərəfsizin, qızını qoruya bilməyən hansı qurumsağın qızını qaçırdıb gətirib evimə. Daha böyüyüb, atasını adam yerinə qoymur.

Vəziri görəndə Kərəm bir anlıq çaşıb başını aşağı dikdi. Belə hallarda Vəzir hövsələli idi. Mirişin çığırıb-bağırıb, hay-küy saldığı çox məqamlarda Vəzirin səbrli hərəkəti hər dəfə məsələni qaydaya qoymuşdu.

Mirişi sakitləşdirmək üçün Vəzir aram səslə dilləndi:

-Qardaş, bir səbirli ol. Səsin aləmi götürüb başına. Kərəm ağıllı oğlandır, amma gərək atasının sözünə qulaq asaydı. İndi, neyləyək, öldürək onu. Bir səhvdir, edib. Lazım olsa, o qurumsağın qızını özüm aparıb evlərinə təhvil verərəm.

Bu sözlərdən Mirişin halına bir sakitlik gəldi. Səsi də kövrəldi.

-Gör oğlum başıma nə oyun açır. Bu nə biabırçılıqdır. Sənə qız qaçırtmaq yaraşarmı? Atasından, anasından xəbərsiz qaçan qızda nə tərbiyyə gözləyirsən?

Elə bu vaxt otağın sağ tərəfindəki ara qapı açıldı və Vəzirin qızı Əsli otağa daxil oldu. Kərəm başını aşağı dikdi. Mirişin və Vəzirin təəccübü bir neçə saniyə çəkdi. Miriş sevincək dilləndi:

-Qızım, yaxşı gəlmisən. Gəl bu əmin oğlunu başa sal ki, axmaq iş görüb. Ailəmizə hörmət gətirməyən hərəkət edib.

Vəzirin də siması təbəssümə qərq oldu.

-Qızım, nə yaxşı gəlmisən? Mirişin səsindən bütün məhəllə ayaq üstədir də. Gəl qızım, gəl, əmin oğlun bəlkə səni eşidib öz hərəkətindən peşman oldu.

Miriş əlinin işarəsi ilə Əsliyə boş stulu göstərdi:

-Gəl otur, bunu başa sal. Gətirdiyi qızı da apar yiyələrinə təhvil ver.

Əsli stulda oturub başını aşağı dikdi. Elə bu vaxt Səbinə də otağa daxil oldu. Əslinin yanında oturub belinə sığal çəkdi. Əsli başını astaca qaldırıb əvvəlcə atasına, sonra isə Mirişə baxdı. Yanaqları allandı. Utancaq bir səslə:

-Miriş əmi, Kərəmi bağışla. Elə məni də bağışla.

Mirişin və Vəzirin təəccüb və nigaran dolu baxışlarını üstündə hiss edən Əsli sözünə davam etdi:

-Sizin evə gəlin gələn mənəm.

Miriş və Vəzir əvvəlcə qulaqlarına, sonra gözlərinə inanmadılar. Heyrət və təəccüb dolu baxışlarla gah bir-birinə, gah da Kərəm və Əsliyə baxırdılar. Otağa elə bir sükut çökdü ki, milçək vızıltısı belə eşidilərdi. Miriş Səbinəyə tərəf çevrildi. Səbinənin üzündə artıq həyəcandan əsər-əlamət belə qalmamışdı. Sevincdən gözləri alışıb-yanırdı. Səbinə tez Əslini qucaqladı, başını sinəsinə sıxdı. Mirişin üzündə təbəssüm işartıları görünməyə başladı. Vəzir isə baş verənləri hələ də beynində çözməyə çalışırdı. Təəccüblə gah qızına, gah da Kərəmə baxırdı.

Yaranan sükutu Səbinə pozdu.

-Əslini sevdiyini bilsəm də hər dəfə atasının: “Qohumdan qız almaram,”- sözlərini Kərəmin yadına salırdım. Amma işin bu həddə çatacağını gözləmirdim.

Düşdüyü şokdan artıq ayılan Miriş ayağa durdu, əvvəlcə Əslinin, sonra isə Kərəmin alnından öpdü. Bayaqkı gərginlikdən əsər-əlamət qalmamışdı. Hamı sevincək idi. Bu dəm Səbinənin həlim səsi hər kəsin ürəyinə yağ kimi yayıldı:

-Əsli ilə Kərəmin kəbini həm yerdə, həm də göydə kəsilib. Təki talehləri oxşamasın. Xoşbəxt olun balalarım.

Mirişin gur səsi eşidildi.

-Allah xoşbəxt eləsin.Uşaqlarımız bizdən ağıllı çıxdılar. İndi isə... – Səsindəki sevinci, doğmalığı hər kəs hiss etdi.- İndi isə Əsli evinə gedib elçilərimizi gözləsin.- Üzünü Vəzirə tutdu:- Quda, biz də gedək, yarımçıq qalan məclisimizi davam etdirək.

Lənkəran. 28 iyul 2026-cı il.

Xanım İsmayılqızı - O - Ondan gələn, Ona gedən olmaq istəmişdi...

Sat, 01 Aug 2026 01:46:08 +0000

O - Ondan gələn, Ona gedən olmaq istəmişdi...

O - su pərisi, dinozavr, yadplanetli, kentavr

və

Adəm qalmaq istəmişdi...

Füzulinin "Şəbi-hicranı"nı,

Səttarın fırçasının sehrini və ahəngini,

Camal Sürəya hissini və sözünü,

Mosartın halını və əhvalını,

Paqanini skripkasının qopmayan simini,

Nəsimi dühasını və qələmini,

Salvador Dali ecazını və dəliliyini,

Üzeyir fövqəlbəşəriliyini,

Aşıq Veysəlin görmədən getdiyi "uzun, incə bir yol"unu

Yaradanın

içinə toxunmaq,

içinə toxumaq

və oxunmaq istəmişdi...

...Sən oxuya bildinmi

qaranlıqda keçmişin divarlarından tutub işığa doğru gözləri ilə yürüyən Adamı?..

...Baxdım...

Susdum...

Udqundum...

Və oxudum...

O qabarlar, O çapıqlar,

O qırışlar, O baxışlar,

O yaralar, O naxışlar

Əsrarəngizdi...

O - ruhuna kənizdi...

31.07.26

Elnur Uğur - Xəyali söhbət

Sat, 01 Aug 2026 01:43:06 +0000

Qonşumuzun oğlu vardı,

Hər gün Vətən damarı atardı.

Bir gün müharibə adlı qatar onu da apardı,

Getdi.

Sonuncu dəfə qatardan əl elədi geriyə.

Sevinirdi Vətəni azad edəcəkdi deyə.

Döyüşdən hər gün mərd sorağı

Dönürdü o igidin yerinə.

Kəndimiz sevinirdi

Belə oğul vermişdi Vətənə!

Bir gün qazi xəbəri gəldi kəndə,

Ayaqlarını mina aparmışdı.

Qonşum qayıtmışdı

Ayaqlarını xatirə saxlamışdı

Döyüş yoldaşları şəhid olan yerdə.

İndi ayaqları orda

Özü burda...

Qonşumun oğluna hər dəfə baxanda

Onun ayaqları olmaq istəyirəm

O ayaqlar ki, özündən qabaq şəhid olub,

Ölümsüzlük bulağından su içib.

O ayaqlar ki,

Sahibindən qabaq siratdan sorğusuz keçib.

Qaçıram qabağına hər görəndə

Əyilirəm dizi ilə torpağın arasındakı məsafəyə.

Birdən diksinirəm

Mən hələ o ucalığa yüksəlməmişəm.

O ayaqlar olmaq üçün,

Heç olmasa çox yox,

Bircə anlıq ağrını hiss edə biləsən.

Və qonşumun oğluna sual verirəm:

İncidirmi ayaqların səni?

Gülür:

Mənim ayaqlarım bütün Vətən...

Mən

Ağrıyanda daha dərindən dərk edirəm

Nə qədər xoşbəxtəm

Ayaz Arabaçı - Bir gün..

Sat, 01 Aug 2026 01:42:36 +0000

Bir gün..

Çox bitkindim,həm də acdım,

Ümid yalnız göylər idi,

Əllərimi göyə açdım.

Göylər susdu, Tanrı susdu.

Hardansa bir külək əsdi,

Əsib-əsib qəzəb qusdu.

Gördüm bir sağ yerim yoxdu.

Hər tərəfim qızdırmadı,

üşütmədi.

Tanrı məni eşitmədi.

Amma yenə qırılmadım,

amma yenə darılmadım.

Son silahım şeytan idi,

sarılmadım.

Dedim görüm mənə tərəf

Bir əl atıb baxt uzanır.?.

Səbiirsizdim,dözümsüzdüm,

İnsan

ən çox gözləyəndə

vaxt uzanır.

Mən

illərlə bir möcüzə gözləməyə

davam etdim..

Bu inamı suyum etdim,

havam etdim.

Möcüzələr olmadı heç,

möcüzələr gəlmədi heç.

Eybi yoxdu dedim,

neynək,

Tanrıdı də işi çoxdu-

Bunu da keç..

"Göydən üç alma düşər" şeirinin bədii təhlili - Sevil Azadqızı

Sat, 01 Aug 2026 01:45:41 +0000

Uşaqlıqdan gözlədiyim,

nağıllarda,

göydən düşəcək

üç almanın sehri

bitmir ki, bitmir...

Gözüm baxa-baxa

möcüzə baş verər,

göyün yeddinci qatından

üç alma düşər ovcuma...

Səssiz, sözsüz

üz-üzə, göz-gözə durarıq.

Sükut doğmalıq yaradar,

nağıllı almalarla

aramızda...

Sonra könül tənhalığından,

arzulardan,

bir az həsrət,

bir az giley dolu,

ömür nağılı uydurub

danışaram

həm almalara,

həm özümə...

Nağılın qəmli yerində

hönkürtüylə ağlaram,

sonra da

qəhqəhə çəkərəm,

gülərəm:

“Alma adammı, doğmanmı

dərdləşirsən belə?”

– deyərəm...

Qəfil işıq seli

üstümə düşər...

Göyün alma bağları

silkələnər, deyəsən...

YERƏ

yalnız ucu düşər.

Gecə-gecə göy üzü,

alma-alma qızarar,

qəfil buludlar alma dadında

yağış yağdırar.

Alma göydən gələn

arzu, ümid, həsrət

kölgəsimi,

yoxsa ürəyimdə nağıllaşan

arzuların alma şəklimi?

Bəlkə də üç alma

göylərin üç qatının

müjdəsi,

həqiqətin, heyrətin,

sevginin yanar ocağında

közərən dərdlərin ücləşməsi...

Tanrı qismətim, zəhmətim,

sevgim, mərhəmətim,

alma gözəlliyiylə

çəkib apardı məni

körpəliyimə,

atalı, analı ömrümə...

Alma arzuların,

istəyin rəngi,

alma cənnət meyvəsi...

Göy üzünün yeddi qatından

alma şəkilli

qapılar tayba-tay açılar,

dualarımın zəngindən...

Yaxşılıqların

yozulub, yoğrulan yerindən

görərəm

sıra-sıra

alma ağacları

boy verib,

hərəsində üç alma,

ömür, yaşam, ölüm,

günah, səvab, tamah,

tövbələr, dualar, göz yaşı,

ümidlər, həsrətlər,

gecikən, tələsən,

deyilib, deyilməyən

nələr, nələr...

Həm ömrümüzün

həm ağacın

budaqlarını əyər...

Həqiqətlərdən

Alma düzümlü yollar açılar,

keçmiş, gələcək,

bu gün

alma-alma sıralanar...

Göydən üç alma düşər,

Uydurduğum, gözlədiyim

nağılıma...

Qıpqırmızı almalar

nur səpər,

Tanrıya gedən

Yoluma

üz tuturam göylərə,

alma payı göndərənə...

Şükür, Rəbbim

sənə dönən,

mənə göndərilən

almalı yoluna.

Şükür,

Yaxşılıqlardan, əməllərdən

qayıdan

ömür taleyimə,

alma gözəlliyinə,

nağıl payıma!

Sona Vəliyevanın "Göydən üç alma düşər" adlı lirik-fəlsəfi essesi insan taleyi, uşaqlıq həsrəti, ilahi sevgi və daxili tənhalığın nağıl motivləri ilə zəngin ifadəsidir. Əsərin əsas mövzu xətti xalq nağıllarımızın ənənəvi "göydən üç alma düşdü" sonluğunun modern və fəlsəfi şərhi üzərində qurulub.

Müəllif uşaqlıq səmimiyyətini və nağıl sehrini itirməyən insanın daxili dünyasını oxucuya açır. Əsas ideya — insanın həyat yolları, çətinlikləri və ağrıları içində belə ruhundakı ümidi, Tanrıya olan inamı və təmizliyi (alma rəmzində) qoruyub saxlaya bilməsidir. Mətndə almalar sadəcə bir meyvə və ya nağıl elementi deyil, çoxqatlı simvollardır: Həqiqətin, heyrətin və sevginin formalaşdırdığı bütövlükdür. Eyni zamanda zamanın üç qatını (keçmiş, bu gün, gələcək) və həyatın ziddiyyətlərini (ömür-ölüm, günah-savab) təmsil edir.

Alma həm də müəllifi "atalı, analı ömrünə" — itirilmiş cənnətə, yəni uşaqlığın qayğısız günlərinə aparan bir vasitədir. Həyatın çətinliklərindən sonra gələn ilahi rəhmətin və təmizlənmənin metaforasıdır. Yazar mətndə özü ilə dərin bir psixoloji dialoqa girir. Almalarla dərdləşmək, həm hönkürtü ilə ağlayıb, həm də qəhqəhə çəkmək insanın daxili tənhalığının və emosional gərginliyinin bədii təsviridir.

Müəllif öz reallığı ilə uydurduğu nağıl arasında kövrək bir tarazlıq yaradır. Mətn proza (nəsr) formatında olsa da, tamamilə şeir fəlsəfəsinə və ritminə malikdir. "Səssiz, sözsüz", "üz-üzə, göz-gözə", "alma-alma" kimi ifadələr mətndə daxili bir musiqililik və axıcılıq yaradır. Essenin sonu lirik qəhrəmanın Tanrıya yönəlməsi, taleyinə və "nağıl payına" şükür etməsi ilə bitir. Bu da mətni sufi-fəlsəfi bir müstəviyə qaldırır. Nəticə olaraq, Sona Vəliyevanın bu əsəri insan ömrünü nağıllaşdıran, acıları sevgiyə və şükürə çevirən, dərin poetik duyğularla süslənmiş uğurlu bir bədii özünüifadə nümunəsidir.

31.07. 26

Əlizadə Nuri - İlahi, fırçana şükür

Sat, 01 Aug 2026 01:43:54 +0000

Yerdən göyə yol uzaqdı,

Göydən yerə yaxındı.

Yağış hansı buludundu?-

Ürəyi yumşağındı...

İlahi, fırçana şükür,

Ən böyük rəssamsan elə-

Yerdə rəsmin o qızdı

Göydə göy qurşağındı.

Yenə köks ötürür payız,

Qüssəlidi yarpaq səsi.

O ağacın əzabları

O ağacın xatirəsi

Sonuncu yarpağındı.

...Günəşə boylanır hələ,

Özüylə oynayır hələ,

O yanda başqa dünya var

Bu uşağın xəbəri yox,

Həyat heç kimin deyil ki

Həyat bu uşağındı...

Ələsgər Əlioğlu - LAÇINA GƏLMİŞƏM

Sat, 01 Aug 2026 01:42:32 +0000

Laçına gəlmişəm, yer-yurd arayam,

Yaddaşlarda batan hayam, harayam...

Bu yurdun yanında üzüqarayam,

Mən qoşa getmişdim, tək qayıtmışam.

Ölüm-itim nədir, bilməmişəm ha,

Doyunca danışıb-gülməmişəm ha...

Bu elə əliboş gəlməmişəm ha,

Sinəm həsrət dolu yük, qayıtmışam.

Keçdiyim bir ömür yolu yuxuymuş,

Bəzən xatirələr qara qorxuymuş...

Çəkmə imtahana məni ay yoxuş,

Daşı ətəyindən tök, qayıtmışam.

Sən də ay Həkəri, bil nədir dərdim,

Mənim illərimdən şən-şən ötərdin...

Bir vaxtlar şəklimi qoşa çəkərdin,

Gəl indi tək-tənha çək, qayıtmışam.

Hər cığırın, izin sinəmdə dağdır,

Ötən gəncliyimdən səsdir, soraqdır...

Hisslərim yararsız qalan torpaqdır,

Ay Laçın, di şumla, ək, qayıtmışam.

Mən qoşa getmişdim, tək qayıtmışam!..

23.07.2024

Sabir Zəkullaoğlu - Ən çətin iş öyrəşmək, aludə olmaqdır.

Sat, 01 Aug 2026 01:43:53 +0000

Ən çətin iş öyrəşmək, aludə olmaqdır.

Saatım evdə qalıb, elə bilirəm sol qolum evdə qalıb.

Nə işə fokuslana bilirəm, nə gücə...

Bu hiss bütün müstəvilərdə keçərlidir.

Götürək elə sevgini ; əvvəlcə dəlicəsinə sevirsən, sonra öyrəşirsən, daha sonra da sevdiyinə aludə olursan.

Bax bütün dava dalaşlar bundan sonra başlayır.

Nə əl çəkə bilirsən, nə də əlini.

Ancaq yenə də zaman. Zamanla hər şey yoluna düşür. Bəlkə də zaman həyatımızın ölçü meyyyarı olduğu üçün, şüuraltı olaraq saata bu qədər bağlıyam.

Saata taxmağa olan sevgim də burdan qaynaqlanır yəqin ki.

Saat mənə təkcə günün hansı vaxtı olduğunu yox, həm də ömrümdən neçə saat getdiyin xatırladır. Həm də saatbasaat.

Saat həm də insana dəqiqliyi, punktuallığı öyrədir. Mən də buna önəm verirəm. Ancaq nə qədır punktuallığa üstünlük versəm də, bir o qədər də səpələnmiş, tör tpküntü adamam.

Şair necə deyirdi :

" Sənli xatirələr dağılıb evə,

Bağışla otağım tör-töküntüdür.."

Bu heç də məsuliyyətsizlik deyil. Bu sadəcə zaman-zaman özünü buraxmaq, öz ömründən zamanı çalmaqdır.

Zamanın bütün anlarını qolundakı saat kimi sol yanında duranın varsa xoşbəxtsən.

Eybi yox, lap alışmaq, aludəçilik olsun. Yetər ki saat kimi düz olsun. Səninlə, sənin saatın və zamanınla eyni istiqamətdə dövr eləsin.

İnsanın yanındakı onun şəxsiyyət vəsiqəsidir.

Doğrudur, dövlət də hər kəsə şəxsiyyət vəsiqəsi verir, dövlət üçün heç də maraqlı deyil şəxsiyyət vəsiqəsi verdiyi adamın şəxsiyyəti var ya yox.

Ancaq "insanın yanındakı onun şəxsiyyət vısiqəsidir" dediyim status çox yüksək bir məqamdır.

Bu vəsiqə daha böyük imtiyazları, məsuliyyəti, güvəni, etibarı, sədaqəti özündə ehtiva edir.

Əsas o vəsiqənin etibarlı, müddətsiz və saatla eyni harmoniyada olmasıdır.

Calışın bir yanınız boş qalmasın

Adilə Nəzər - Eldost Bayramın səsi

Sat, 01 Aug 2026 01:42:36 +0000

(Eldost Bayramın 80 illik yubileyinə)

Qiraət edir Eldost, məni tutubdu səsi,

Bülbüllər gül üstündə sanki eyləyir bəhsi.

Göylərə əlin açır, Tanrı verib nəfəsi,

Şeirdir, musiqidir – sənətinin qibləsi!

Səsində ulu yurdun ahəngini duyuram,

Əlimdə nə işim var, bir kənara qoyuram.

Xəyallar aləminə bircə anlıq uyuram,

Xəyaldır, möcüzədir Eldost Bayramın səsi.

Sözə ruh bəxş eyləyir, hər misrada canlanır,

Hər bir kəlmə səsində dəyişir, cilalanır.

Sanki bir bulaq axır, eşidən xumarlanır,

Beləcə məst eyləyir Eldost Bayram hər kəsi.

Onun səsi can verir neçə ölməz misraya,

Ayın nuru süzülür səsindəki sədaya,

Ucaldır söz mülkünü, döndərir bir saraya,

Dinləyən hər bir kəsin o an artır nəşəsi.

Nur tökülür hər zaman danışanda sözündən,

Heç nə yayına bilməz Adilənin gözündən!

Şeir deyir, ya qəzəl, musiqisi özündən,

Səsindəki notlara yazır sevgi nəğməsi.

Şeirdir, musiqidir Eldost Bayramın səsi!

29.07.2026

Ağaevli Əli Hacı - ÇIXA

Sat, 01 Aug 2026 01:42:32 +0000

Çörək çıxmadı şeirdən,

Çörək gərək,daşdan çıxa !

Yaz,yay,payız yaşamağa

Şeir gərək,qışdan çıxa !

Söz ki,yetişdi ağız-dar

Yazan qələm,kağızı var !

Gərəkdi lap bir ağız var,

Suya bata,yaşdan çıxa !

Doğru düzü düz danış sən,

Dilin yanar üz danışsan !

Əl verdiyin söz danışsa,

Şeir gərək,başdan çıxa !

Nə başı aşağı ola,

Nə də göy qurşağı ola !

Elə barışığı ola,

Şerə çörək,daşdan çıxa !

Sona Vəliyeva - GÖYDƏN ÜÇ ALMA DÜŞƏR

Sat, 01 Aug 2026 01:43:17 +0000

Uşaqlıqdan gözlədiyim,

nağıllarda,

göydən düşəcək

üç almanın sehri

bitmir ki, bitmir...

Gözüm baxa-baxa

möcüzə baş verər,

göyün yeddinci qatından

üç alma düşər ovcuma...

Səssiz, sözsüz

üz-üzə, göz-gözə durarıq.

Sükut doğmalıq yaradar,

nağıllı almalarla

aramızda...

Sonra könül tənhalığından,

arzulardan,

bir az həsrət,

bir az giley dolu,

ömür nağılı uydurub

danışaram

həm almalara,

həm özümə...

Nağılın qəmli yerində

hönkürtüylə ağlaram,

sonra da

qəhqəhə çəkərəm,

gülərəm:

“Alma adammı, doğmanmı

dərdləşirsən belə?”

– deyərəm...

Qəfil işıq seli

üstümə düşər...

Göyün alma bağları

silkələnər, deyəsən...

YERƏ

yalnız ucu düşər.

Gecə-gecə göy üzü,

alma-alma qızarar,

qəfil buludlar alma dadında

yağış yağdırar.

Alma göydən gələn

arzu, ümid, həsrət

kölgəsimi,

yoxsa ürəyimdə nağıllaşan

arzuların alma şəklimi?

Bəlkə də üç alma

göylərin üç qatının

müjdəsi,

həqiqətin, heyrətin,

sevginin yanar ocağında

közərən dərdlərin ücləşməsi...

Tanrı qismətim, zəhmətim,

sevgim, mərhəmətim,

alma gözəlliyiylə

çəkib apardı məni

körpəliyimə,

atalı, analı ömrümə...

Alma arzuların,

istəyin rəngi,

alma cənnət meyvəsi...

Göy üzünün yeddi qatından

alma şəkilli

qapılar tayba-tay açılar,

dualarımın zəngindən...

Yaxşılıqların

yozulub, yoğrulan yerindən

görərəm

sıra-sıra

alma ağacları

boy verib,

hərəsində üç alma,

ömür, yaşam, ölüm,

günah, səvab, tamah,

tövbələr, dualar, göz yaşı,

ümidlər, həsrətlər,

gecikən, tələsən,

deyilib, deyilməyən

nələr, nələr...

Həm ömrümüzün

həm ağacın

budaqlarını əyər...

Həqiqətlərdən

Alma düzümlü yollar açılar,

keçmiş, gələcək,

bu gün

alma-alma sıralanar...

Göydən üç alma düşər,

Uydurduğum, gözlədiyim

nağılıma...

Qıpqırmızı almalar

nur səpər,

Tanrıya gedən

Yoluma

üz tuturam göylərə,

alma payı göndərənə...

Şükür, Rəbbim

sənə dönən,

mənə göndərilən

almalı yoluna.

Şükür,

Yaxşılıqlardan, əməllərdən

qayıdan

ömür taleyimə,

alma gözəlliyinə,

nağıl payıma!

“DSD” İB Xəzər Dəniz Neft Donanmasında dənizçi şəhid ailələri ilə görüş keçirib

Sat, 01 Aug 2026 01:45:41 +0000

28 iyul 2026-cı il tarixində “Dənizçilərə Sosial Dəstək” İctimai Birliyi (DSD İB) “Dənizçi şəhid ailələri ilə iş” layihəsi çərçivəsində ikinci tədbirini keçirib.

Yenises.az-a DSD İB-nin Analitik-İnformasiya Bölməsindən verilən məlumata görə, Azərbaycan Respublikasının Qeyri-Hökumət Təşkilatlarına Dövlət Dəstəyi Agentliyinin maliyyə dəstəyi ilə təşkil olunan tədbir Azərbaycan Xəzər Dəniz Gəmiçiliyi QSC-nin (ASCO) Xəzər Dəniz Neft Donanmasının akt zalında baş tutub.

https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-ayaq-600x446.jpg" srcset="https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-ayaq-600x446.jpg 600w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-ayaq-768x570.jpg 768w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-ayaq-716x532.jpg 716w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-ayaq-480x357.jpg 480w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-ayaq.jpg 960w" style="height:446px; width:600px" />

Görüşdə Xəzər Dəniz Neft Donanmasının şəhid dənizçi ailələri, müharibə iştirakçıları və əməkdaşları ilə yanaşı, Donanmanın rəis vəzifəsini müvəqqəti icra edən Azər Qasımov, Milli Məclisin deputatları Vüqar Rəhimzadə və Elman Nəsirov, Diaspor Fəaliyyətinə Jurnalistlərin Dəstəyi İctimai Birliyinin sədri, ekspert Fuad Hüseynzadə, eləcə də Donanmanın rəhbər heyəti, veteran dənizçilər, gəmi kapitanları və digər qonaqlar iştirak ediblər.

https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-elman-600x443.jpg" srcset="https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-elman-600x443.jpg 600w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-elman-768x567.jpg 768w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-elman-716x529.jpg 716w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-elman-480x355.jpg 480w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-elman.jpg 960w" style="height:443px; width:600px" />
Tədbiri giriş sözü ilə açan DSD İB-nin İdarə Heyətinin sədri, layihə rəhbəri, gəmi kapitanı və şair Faiq Balabəyli layihənin məqsədi barədə məlumat verib. O bildirib ki, Xəzər Dəniz Neft Donanmasının əməkdaşları Azərbaycanın müasir tarixinin ən mühüm mərhələlərində – 1988-ci il meydan hərəkatında, 20 Yanvar hadisələrində, Birinci Qarabağ müharibəsində və 44 günlük Vətən müharibəsində böyük qəhrəmanlıq nümunələri göstəriblər.
Faiq Balabəyli şəhid dənizçilərin xatirəsinin əbədiləşdirilməsi istiqamətində görülən işlərdən də danışaraq qeyd edib ki, dənizçilərin təşəbbüsü ilə 10-dan çox şəhidin adı Donanmanın gəmilərinə verilib və bu istiqamətdə digər tədbirlər də həyata keçirilir.

https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/vvvvv-600x448.jpg" srcset="https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/vvvvv-600x448.jpg 600w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/vvvvv-768x574.jpg 768w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/vvvvv-716x535.jpg 716w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/vvvvv-480x359.jpg 480w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/vvvvv.jpg 960w" style="height:448px; width:600px" />
Xəzər Dəniz Neft Donanmasının rəisi vəzifəsini müvəqqəti icra edən Azər Qasımov çıxışında dənizçi şəhid ailələrini, müharibə iştirakçılarını və qonaqları salamlayaraq, QHT-lərə Dövlət Dəstəyi Agentliyinin maliyyə dəstəyi ilə həyata keçirilən layihənin əhəmiyyətini vurğulayıb.
Deputatlar Elman Nəsirov və Vüqar Rəhimzadə, həmçinin ekspert Fuad Hüseynzadə çıxışlarında layihəni yüksək qiymətləndirərək bildiriblər ki, bu təşəbbüs dövlətin şəhid ailələrinə və müharibə iştirakçılarına göstərdiyi diqqət və qayğının növbəti təzahürüdür.

https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-zal-600x447.jpg" srcset="https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-zal-600x447.jpg 600w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-zal-768x572.jpg 768w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-zal-716x533.jpg 716w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-zal-480x358.jpg 480w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/0-zal.jpg 960w" style="height:447px; width:600px" />
Tədbirdə çıxış edən Xəzər Dəniz Neft Donanmasının idarə rəisinin birinci müavini Məqsəd Fərhadov, baş mühəndis Mahir İsgəndərov, qrup rəhbəri Natiq Hümbətov və digər natiqlər ASCO-nun şəhid ailələri və qazilərə göstərdiyi davamlı dəstəkdən bəhs edərək DSD İB-nin həyata keçirdiyi layihəni təqdir ediblər.

https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/t%C9%99d-m-600x337.jpg" srcset="https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-m-600x337.jpg 600w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-m-1024x576.jpg 1024w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-m-768x432.jpg 768w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-m-1536x864.jpg 1536w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-m-1064x598.jpg 1064w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-m-716x403.jpg 716w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-m-480x270.jpg 480w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-m.jpg 1599w" style="height:337px; width:600px" />
Veteran dənizçi, təqaüddə olan gəmi kapitanı Asif Orucov isə çıxışında vaxtilə birlikdə çalışdığı şəhid İsgəndər Xankişiyev haqqında xatirələrini bölüşüb. O, şəhidin adını daşıyan “İsgəndər Xankişiyev” gəmisinin xüsusi hazırlanmış şəklini şəhidin bacısı Çimnaz Əsədovaya hədiyyə edib.
Şəhid ailələri adından çıxış edən şəhid Oqtay Vəliyevin həyat yoldaşı İradə Vəliyeva, şəhid İsgəndər Xankişiyevin bacısı Çimnaz Əsədova və şəhid İlyas Hüseynovun nəvəsi, məktəbli Mədinə Hüseyn Azərbaycan Respublikasının Qeyri-Hökumət Təşkilatlarına Dövlət Dəstəyi Agentliyinə, ASCO-ya və DSD İB-yə təşəkkürlərini bildirərək öz təklif və arzularını səsləndiriblər.
Qeyd edilib ki, “Dənizçi şəhid ailələri ilə iş” layihəsi Azərbaycan Respublikasının Qeyri-Hökumət Təşkilatlarına Dövlət Dəstəyi Agentliyinin maliyyə dəstəyi ilə həyata keçirilir.

https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/asif-com-600x445.jpg" srcset="https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/asif-com-600x445.jpg 600w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/asif-com-768x570.jpg 768w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/asif-com-716x531.jpg 716w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/asif-com-480x356.jpg 480w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/asif-com.jpg 1024w" style="height:445px; width:600px" />
Sonda layihə rəhbəri bildirib ki, layihə çərçivəsində dənizçi şəhid ailələrinin sosial, hüquqi və mədəni maarifləndirilməsi istiqamətində nəzərdə tutulan bütün tədbirlər ardıcıl şəkildə icra olunacaq.

https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/t%C9%99d-1-600x445.jpg" srcset="https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-1-600x445.jpg 600w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-1-768x570.jpg 768w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-1-716x531.jpg 716w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-1-480x356.jpg 480w, https://www.mustaqil.az/wp-content/uploads/2026/07/təd-1.jpg 1024w" style="height:445px; width:600px" />
Tədbir xatirə şəkillərinin çəkilməsi və iştirakçılara hədiyyələrin təqdim olunması ilə başa çatıb.
Tural Balabəyli
DSD İB-nin layihə üzrə Analitik-İnformasiya Bölməsinin rəhbəri

BİR KƏND MƏKTƏBİNDƏ - Bəxtiyar Vahabzadə

Sat, 01 Aug 2026 01:42:32 +0000

Görkəmli padaqoq və ictimai xadim

Görkəmli Azərbaycan pedaqoqu, maarif və ictimai xadim Heybət Məzi oğlu Şikarovun (1921–1998) indiki və gələcək nəsillərə örnək ola biləcək zəngin həyat və fəaliyyəti olmuşdur. O, 1921-ci il aprelin 18-də Şamaxının Təklə kəndində anadan olmuş, Quba Kənd Təsərrüfatı Texnikumunu və Azərbaycan Pedaqoji İnstitutunun fizika-riyaziyyat fakültəsini bitirmişdir.

Gənc yaşlarında könüllü olaraq Sovet Ordusu sıralarına qoşulan Heybət müəllim Böyük Vətən Müharibəsində iştirak etmişdir. Alman faşistlərinə qarşı döyüşlərdə yaralanaraq əsir düşmüş; Maqdenburq, Düseldorf və Rudolfştadt həbs düşərgələrinin dəhşətlərini yaşamışdır. O, həbs düşərgələrində belə Vətətinə sədaqət nümunəsi göstərərək gizli antifaşist hərəkatının fəal üzvü olmuşdur. Rur daş kömür hövzəsi şaxtalarında məcburi əməyə cəlb olunan mətin insan oradan qaçmağı bacarmış və böyük çətinliklərdən sonra Vətənə qayıda bilmişdir.

Heybət müəllim bütün ömrünü gənc nəslin təhsilinə və cəmiyyətin maariflənməsinə həsr etmişdi. 1957-ci ildə Şamaxının Təklə (Leninabad) kənd məktəbinə direktor təyin edilən zaman qısa müddətdə təhsil ocağına orta məktəb statusu qazandırmışdır. Məktəbə elektrik stansiyası və televizor kimi o dövr üçün möcüzə sayılan yeniliklər gətirərək onu regionun mədəniyyət mərkəzinə çevirmişdi.

1958-ci ildə rayonun ən geridə qalmış kolxozuna sədr təyin olunan Heybət müəllim dürüstlüyü və qətiyyəti sayəsində təsərrüfatı respublikanın qabaqcıl müəssisələrindən birinə yüksəltmişdi. Lakin ikiüzlülüyə və əliəyriliyə qarşı barışmaz mövqeyi, ədalətsiz şərləmələr onun 1962-ci ildə həbs olunmasına səbəb olmuşdur. Sonradan ona bəraət verilmiş və o, yenidən pedaqoji fəaliyyətə qayıtmışdır.

1968-ci ildən yenidən Təklə məktəbinə rəhbərlik edən pedaqoqun yaratdığı nümunəvi təhsil ocağı keçmiş SSRI miqyasında tanınmışdı. Bəxtiyar Vahabzadə, Məmməd Araz, Anar, Əzizə Cəfərzadə və Xudu Məmmədov kimi görkəmli ziyalılar bu məktəbin qonağı olmuşdur. Əfsanəvi sərkərdə, 4 dəfə Sovet İttifaqı Qəhrəmanı, Sovet İttifaqı Marşalı Georgi Jukov məktəbə öz kitabını göndərmişdi.

"Bütün ömrünü insanların maariflənməsinə, halal zəhmətlə qayğısız yaşamasına həsr etmiş görkəmli pedaqoq və məğrur insan olan Heybət müəllim Şikarov 1998-ci il fevralın 28-də dünyasını dəyişmişdir."

Mən 2020-ci ildə bu nadir insan barədə “Ədalət” qəzetində “Görkəmli pedaqoq, məğrur insan” adlı məqalə çap etdirmişdim. Bu yaxınlarda Heybət müəllimin nəticəsi Hüseynin mənə təqdim etdiyi, böyük şairimiz Bəxtiyar Vahabzadənin 1970-ci ildə o zaman Azərbaycan mətbuatının ən tanınmış orqanı olan “Kommunist” qəzetində dərc olunmuş “Bir kənd məktəbində” adlı yazısı məncə, bu gün də çox aktualdır.

Ağamahmud Səmədov

“Yer və İnsan " jurnalının redaktoru

BİR KƏND MƏKTƏBİNDƏ

Alim dostum Xudu Məmmədovla Göyçaydan gəlirdik. Şamaxıdan ötdük, Leninabad kəndinin yanından keçdiyimiz zaman bu kənddə yaşayan Əlibala Zərbəliyev yadıma düşdü. Onun haqqında şirin-şirin danışmağa başladıq. Əlibala kənddəki “Günəşli” sovxozunun zootexnikidir. Cavandır. Şeirin, sənətin divanəsidir. Ədəbiyyatımızda yeni yaranan əsərlər haqqında, yazılarım haqqında öz mülahizələrini mənə tez-tez yazır. Suallar verir. Müasir dünyamızın hadisələri ilə yaşayır. Bu hadisələrin ədəbiyyatdakı əksini izləyir. Bir sözlə, tam mənada müasir adamdır. Bütün bunlara görə də onu görmədən kəndin yanından ötə bilmədim. Kəndə burulduq. Kəndin girəcəyində məktəbi görüb dayandıq. Məktəbə girdik. Dəhlizdə məktəbin direktoru Heybət Şikarovla qarşılaşdıq. Məktəblə tanış olmaq istəyimizi bildirdik. Sevindi. Kimya laboratoriyasına, emalatxanaya, sinif otaqlarına, məktəbin səliqə-sahmanına baxdıq, fərəhdən ürəyimiz dağa döndü.

Məktəbdə gördüyümüz hər şey gözəl idi. Ancaq kənd və rayon məktəblərimizin heç birində görmədiyimiz üç məsələ bizi daha artıq fərəhləndirdi. Bunlardan birincisi, məktəbin yanında təşkil olunan ölkəşünaslıq muzeyidir. Məktəb o qədər də geniş deyil. Sinif otaqları çatışmır. Buna baxmayaraq, məktəbin direktoru bu muzeyin təşkilini vacib saymış, sinif otaqlarından birini bu iş üçün ayırmışdır. Bu balaca muzeydə eksponatlar dövrlərə və məzmuna görə təsnifləşdirilmişdir.

- Bəs bu eksponatlar haradan toplanmışdır?

- Kəndin özündən.

- Kim toplamışdır?

- Tarix müəlliminin rəhbərliyi ilə şagirdlər.

Həftənin müəyyən günləri tarix müəllimi yuxarı sinif şagirdləri ilə bərabər kəndin ətrafında qazıntı işləri aparır və buradan tapılanlar - tariximizin müxtəlif dövrlərinə aid müxtəlif ölçülü küplər, pullar, bəzək, zinət şeyləri, döyüş və məişət ləvazimatı (qara çıraq, oraq, qılınc, qalxan, zindan, xış) muzeyə gətirilir.

Bu tapıntıların hansı dövrə aid olduğu hələ dəqiq müəyyənləşdirilməmişdir. Eksponatlar hələlik təxmini olaraq təsnifləşdirilmişdir. Təəssüf ki, bu vaxta qədər bizim dövlət tarix muzeyinin bunlardan xəbəri yoxdur. Dövlət tarix muzeyində gördüyümüz qədim və maraqlı tapıntılar bizi o qədər də heyrətləndirmir. Çünki bu, muzeyin bilavasitə öz vəzifəsidir. Bizi heyrətləndirən məktəbin təşəbbüsüdür. Əsl tapıntı budur! Eksponatlara baxdıqca fərəhdən nə edəcəyimizi bilmirdik.

Xudu Məmmədov qulağıma pıçıldadı:

- Bax, budur əsl vətəndaşlıq! Bu barədə yazmalısan!

Mən fikirləşirdim. Həmin muzeyi təşkil etməyə bu adamları məcbur edən nədir? Bu fikir ürəyimdən keçən kimi “məcburiyyət” sözünə gülməyim tutdu, axı, “məcburiyyət” sözü borc və vətəndaşlıq sözlərinin qarşısında nə qədər gülməli görünür. Vətənini, xalqını sevən adam üçün nə məcburiyyət? Bu gözəl təşəbbüsü məktəbin müəllim heyətinə pıçıldayan onların vətəndaşlıq hissi deyilmi? Bu hiss varsa, hər şey var. Bu hiss yoxsa, hansı sənətin sahibi olursa-olsun, o adam quru icraçıdan başqa bir şey deyildir.

Bu məktəbin müəllimləri də icraçı kimi proqram əsasında dərs deməklə vəzifələrini bitmiş hesab edə bilərdilər və heç kəs də onları təşəbbüssüzlükdə təqsirləndirə bilməzdi.

Yeri gəlmişkən, onu da deyim ki, müəllimlərin bir qismi dərs proqramının və metodikanın əsiri olur. Belələri proqramdan bir addım da kənara çıxmağı nöqsan sayır. Əlbəttə, metodikanı bilmək və proqramı əsas tutmaq lazımdır. Lakin, mən deyərdim ki, hər dərsin öz ab-havası, öz xüsusiyyəti olur. Müəllim dərhal o ab-havanı tutmalı və dərsini o kök üstə kökləməyi bacarmalıdır. Hər dərs, dərsin özündə yaranmalıdır. Burada əvvəlcədən müəyyən olunmuş rels üstündə getmək olmaz. Müəllim dərsin yaradıcısıdır, hakimidir. Əks təqdirdə, dərs standart və cansıxıcı olar? Müəllimin yaradıcı təşəbbüsü özünü göstərməz.

Təşəbbüs sözünün kökü ürəyə bağlıdır. Ürəyində böyük duyğular olmayan adamdan heç bir böyük əməl də gözləmək olmaz.

Müəllim heyətinin ikinci təşəbbüsü məktəb çərçivəsindən kənara çıxır, daha böyük ictimai məzmun alır. İki il bundan əvvəl kollektiv bu qərara gəlir ki, şagirdlərin qüvvəsi ilə məktəbin nəbatat bağında bir abidə ucaltsın: naməlum əsgərin abidəsini! Bunu həyata keçirmək üçün istirahət günləri şagirdlər “Günəşli” sovxozunda işləyirlər. Onların qazancı toplanır, Bakı memarlıq emalatxanasının hesabına keçirilir. Heykəltəraşlar ömrünü Vətənə qurban verən azərbaycanlı əsgərin gözəl bir abidəsini yaradırlar. Abidənin əsasına həmin kənddən Vətən müharibəsində həlak olan döyüşçülərin şəkilləri həkk edilir. Onun düz ortasında isə seyfə bənzər bir dolab düzəltmişlər. Həmin dolabda şəkilləri divara həkk edilən şəhidlərin məktubları və qısa tərcümeyi-halları saxlanılır. Şəkillərin birinin altında iki sətir şeir yazılmışdır:

Ey Vətən, şirinsən baldan, şəkərdən
Əyilib öpəydim o doğma yerdən.

Mən şeirin müəllifini xəbər aldım.

- 20 yaşında şəhid olmuş leytenant Balabəy Məmmədovun “Xəyal” adlı şeirindədir, - deyə cavab verdilər. Bundan sonra Heybət müəllim şeiri bütünlüklə əzbərdən dedi. Şeir, həqiqətən, o zaman üçün xəyal idi. Bu gün isə həmin döyüşçünün xəyalı həqiqət olmuşdur.

Əsgər o zaman arzulamışdır ki, kəndlərinin ətrafında üzüm bağları salınsın, bu gün həmin yerdə “Günəşli” sovxozunun üzüm tənəkləri sıralanmışdır.

Söhbətin şirin yerində birdən abidənin başından asılmış zəng cingilti ilə səsləndi. Məktəbin həyətində oynayan uşaqlar siniflərə doluşdular.

Təəccüb etdik. Məlum oldu ki, məktəbin zəngi abidənin başından asılmış zənglə calaşdırılmışdır. Belə ki, məktəbin zəngi çalınanda, abidənin zəngi də səslənir. Zəng səsləri ilə, elə bil, məktəb, 26-27 il bundan əvvəl onun yolunda həlak olmuş keçmiş şagirdlərini də dərsə çağırır. Axı, o cavanların ömürləri kimi, təhsilləri də yarımçıq qalmışdır. Yox, bəlkə də, indi məktəb bu zəng səsləri ilə keçmiş şagirdlərinin ruhuna xatirə nəğməsi oxuyur.

Gözlərimizin yaşını silib, iftixarla məktəbə baxdıq. Bir anlığa bizə elə gəldi ki, Vətəndən çox-çox uzaqlarda həlak olmuş bu igidlər yenə bizimlədirlər. Bax, indicə o şəhidlər, siniflərə doluşan uşaqlarla bərabər müəllimlərin dərsinə qulaq asmağa getdilər...

Ey Vətən yolunda haraysız, səssiz
Ölən ərənlər!
Siz ey təmənnasız, qəsdsiz, qərəzsiz
Canını bizlərə qurban verənlər,
Eşq olsun sizə!

Eşq olsun o polad iradənizə!

Məktəbin üçüncü təşəbbüsü. Keçən il həmin bu məktəbi bitirənlər şagirdlər üçün emalatxana tikiblər, builki müdavimlər isə məktəbdə idman salonu tikməyi qərara almışlar. Beləliklə, hər buraxılışın məktəb üçün bir yadigar qoyub getməsi artıq bir ənənəyə çevrilmişdir. Bütün bunlardan sonra Heybət müəllim üzünü bizə tutub dedi:

- Sonra elə bilərsiniz ki, başımız belə işlərə qarışıb, təhsil işləri...

Bu yerdə Xudu Məmmədov onun sözünü kəsdi:

- Yox, elə fikirləşmirik. Bu işlərin özü də təhsil üçündür...

Həqiqətdə də, belədir. Ölkəşünaslıq muzeyi təhsil üçündür, - desək, çox az olar. Əgər tarix müəllimi Vətənimizin başına gətirilən müsibətlərdən, bu müsibətlərə qarşı xalqın üsyanından soyuq rəqəmlər əsasında danışırsa, muzey balalarımıza, Vətənimizi candan əziz tutan babalarımızın ayaq izlərini göstərir.

Muzey özümüzü özümüzə tanıdır.

Şəhidlər üçün tikilən abidə isə balalarımıza nə üçün yaşayıb, nəyin uğrunda ölmək dərsini öyrədir. Cəsarətlə deyə bilərik ki, abidənin verdiyi dərs sinifdəki dərsdən daha tutarlı və daha mənalıdır. Abidə bir də balalarımıza onu öyrədir ki, qəhrəmanlar fövqəladə məxluq olmurlar. Onlar bizim öz içimizdən çıxırlar. Uşaq inanır ki, kənddə hər gün gördüyü qoca Məmməd kişinin oğlu, indi isə qəhrəman kimi tanınan Balabəy neçə il bundan əvvəl onun kimi adi bir uşaq olmuş, onun oxuduğu məktəbdə oxumuş, bəlkə də, bu gün onun əyləşdiyi partada əyləşmişdir. Uşaq inanır ki, qəhrəmanlığa gedən yol onun əyləşdiyi partadan başlayır. Təhsil və tərbiyə üçün bundan böyük əyanilik ola bilərmi?!

Nəhayət, məktəb üçün emalatxana və idman salonu tikmək balalarımızı ictimai əməyə həvəsləndirir. Soruşulur, həmin emalatxanadan onu tikənlər istifadə edəcəklərmi? Yox! Bəs nəyə görə tikmişlər? Özlərindən sonra gələnlər üçün. Məşhur atalar sözü yada düşür: “Əkiblər, yemişik, əkirik yesinlər”. Eşq olsun, xalqımızın təbiətindəki bu yüksəkliyə, bu böyük hissə! Eşq olsun, bu ənənəni qoyanlara və davam etdirənlərə! Nəhayət, eşq olsun, bu ictimai duyğuya!

Elə buna görədir ki, bu məktəbdə təhsil işləri də yaxşı qurulmuşdur. IX sinifdə ədəbiyyat dərsinə qulaq asdıq. Ata-baba müəllimin dərsindən razı qaldıq. Məktəbdə təhsil işlərinin yaxşı qurulduğunu göstərmək üçün təkcə bunu demək kifayətdir ki, keçən il həmin məktəbi qurtaranlardan 16 nəfəri ali məktəblərə, 6 nəfəri isə texnikumlara daxil ola bilmişdir.

Gördüklərimdən belə bir nəticəyə gəldim: istəsək, hər şey edə bilərik! Buna görə də üzümü respublikanın bütün kənd məktəblərinin rəhbərlərinə tutub deyirəm: haqqında danışdığım məktəbdən örnək götürün!

Bəxtiyar Vahabzadə

1970.

Allahın “OL” dediyi Midhət Abbasov

Sat, 01 Aug 2026 01:42:36 +0000

Nəhəng Midhət Abbasov

Pərvanə Eyvazqızı - Akademik Midhət Teymur oğlu Abbasovu biz Texniki elmlər doktoru, neftçi alim, professor, akademik kimi tanıyırıq. Bəs Seyran Səxavət üçün Midhət Abbasov kimdir?

Seyran Səxavət–Bilirsən, bu suala cavab vermək, dorudan da həm asandır, həm də çətin.Midhət Teymur oğlu Abbasov haqqında günlərlə danışmaq olar. Nəhəng bir şəxsiyyət idi. Qaldı ki, onun elmi tərəfləri, akademikliyi və.s. bunu onsuz da dünya elm ictimaiyyəti yaxşı tanıyır. Dünyanın elə bir neft təşkilatı yox idi ki, Midhət müəllim oranın ya işlək, ya da fəxri üzvü olmasın. Demək olar ki, dünyanın nefti öz marşurutu ilə axmaq üçün, marşurutunu davam eləmək üçün (neft mayedir də axıcılıq qabiliyyətinə malikdir) mütləq Midhət Teymurboğlunun razılığı lazım idi.

Bizim tanışlığımızın uzun illər bir tarixi var. Midhət müəllimlə məni uşaqlıq dostum, Dünya elmi ictimaiyyətində 5-10 alimindən biri hesab olunan Hətəm Quliyev tanış edib. Sizə deyim ki, mən təkcə Midhət müəllimi tanımamışam. Midhət müəllimAzərbaycan Milli Elmlər Akademiyasının Dərin Neft və Qaz Yataqları Problemləri İnstitutunun direktoru idi. Orada Midhət müəllimdən başqa Uzun illər Azərbaycanda BP neft şirkətinin prezidenti olan, Qarabağın Cavanşir xanının nəslindən olan, indi Londonda yaşayan Rəşid Cavanşirlə, “QAZPROM SSRİ”-də böyük vəzifələr tutmuş İsgəndər Cəfərovilə də tanış oldum. Başqa alimlər, işıqlı adamlar, ziyalılar da vardı orda. Mən də ünsiyyətcil adam olduğumdan zəncirvari əlaqəli olan tanışlıq prossesi uzana –uzana gedirdi. Midhət müəllim də onların rəhbəri, həmin institutun direktoru idi. Sonra onu bir üzdəniraq ixtiyar sahibi həmin institutu Midhət müəllimə görə bağlatdırdı. Daha sonra Midhət Teymur oğlu, dostum Hətəm Quliyev və bayaq adını saydığım alimlər hamısı keçdi Geologiya İnstitutuna, Akademik Akif Əlizadənin rəhbərliyi altında işləməyə. Akademiyanın həqiqi üzvü, dünya şöhrətli alim, uşaqlıq dostum Hətəm Quliyevin hesabına bir dəstə işıqlı adamlarla tanış olmuşdum ki, onların başında da Midhət Abbasov dayanırdı.

P.Eyvazqızı – Bilirik ki, Midhət Abbasov elmi fəaliyyətində Kiçik Elmi işçidən, Elmi işlər Üzrə direktor vəzifəsinə qədər yüksəlibdir. Bəs dostluqda necə, tanış oldunuz və o pillələri hansı əməlləri ilə keçdi?

S.Səxavət – Baxmayaraq ki, çox ciddi bir sahənin alimi idi Midhət müəllim, bir dost bir yoldaş, bir insan kimi də bir o qədər səmimi adam idi. Özü də hündür (Qarabağda deyirlər: şaqqalı), heykəlli biriydi. Kişi gözəlliyi olan bir şəxs idi. Son dərəcə də ürəyiyumşaq, uşaq kimi bir adamıydı. Mənə elə gəlir ki, o nəhəng Midhət Abbasovun içində balaca bir Midhət vardı və o, böyük Midhət müəllimi idarə eləyirdi. Hər halda dostluqda, çöldə, yolda, istirahətdə mən o cür görmüşəm. Bəlkə də elm sahəsində o balaca Midhət yekə Midhətə heç nə öyrədə bilməzdi, bəlkə də əksinə böyük Midhət balaca Midhətə nəsə pıçıldaya bilərdi, deyə bilərdi.

Şəhərdə onunla gəzəndə addım başı hamı ona salm verirdi, rəğbətini, məhəbbətini bildirirdi. Olduğu kimi deyəcəm, Pərvanə xanım, o xırda bir şeyə görə də and içməyi xoşlayırdı. Düşünürəm ki, bu da insanların inamsızlığından şübhələndiyi üçün belə idi. İnsanlardan şübhəli olmağında da mən bilən haqlıdır. Onun İlahi, məsələyə görə and içəndə, əliylə üzünə vururdu, deyirdi:”Midhətin canı üçün.”

Qəribə bir adam idi.

Elmi tərəfdən deyə bilmərəm o, tabeliyində olan alimlərlə falan necə işləyib, hansı münasibətdə olub. Hər halda insanlıqda, dostluqda, tanışlıqda dünyanın ən rahat adamlarından biri idi. Mən ən uzağı bakalavr diplomu almış biri, Midhət müəllim isə akademik, AzMeA-nın həqiqi üzvü, SSSR-i Elmlər Akademiyasının müxbir üzvü və.s. Sadaladıqıarım elə belə titullar və ya mövqelər deyil ha. Bax, bu zirvələrə 50-60 il piyada yol gəlib ey bunlar. Özdə piyada gəliblər. İndikilər kimi elmin yollarına avtomobillə və ya vertolyotla göydəndüşmə gəlməyiblər. Bütün bunlara rəğmən, baxırdın deyirdin:”İlahi, adam nə qədər sadə olar, adam nə qədər rahat olar?!” Xüsusilə məclisdə Midhət müəllimin qiyməti yox idi. Əvəzsiz idi . Həm də gözəllik aşiqi idi bu adam. “Gözəllik aşiqi” deyəndə, əlahəzrət Azərbaycan xalqı ancaq qadın nəzərdə tutur. Amma qadından başqa da o qədər gözəl obyektlər var ki. Bahar fəsli var, dağlar, bulaqlar, dərələr, yaşıllıqlar var – Dünya var. Dünya çox gözəldir axı. Midhət müəllimdə sözün bütün mənalarında gözəllik aşiqi idi. Bilirsiniz, gözəlliyi duymayan, qiymətləndirməyən, onu təbliğ eləməyən adamdan heç vaxt böyük şəxsiyyət çıxa bilməz. Mənim aləmimdə insanı formalaşdıran nəsə varsa, onunbiri gözəllikdir.

P. Eyvazqızı – Seyran müəllim, bayaq qeyd elədik ki, Midhət Abbasov dəqiq elmlər üzrə alim olub və vurğuladınız ki, bəlkə də insanların ona inamından şübhələndiyi üçün and içirdi. Dəqiq elmlər üzrə alim insanlaın inamsızlığından niyə şübhələnsin ki?

S. Səxavət – Bilirsiniz, məncə bütün insanların xislətində var, elə mən də, sən özün də qarşımızdakına, həmsöhbətimizə nəsə deyəndə istəyirik ki, yüz faiz inansın. Bizə etibar eləsin. Midhət müəllim özü çox inanan adam olduğundan, istəyirdi ki, ona inansınlar. Özü çox etibarlı adam idi, istəyirdi ki, ona da etibar etsinlər. Məncə səbəbi budur.

P. Eyvazqızı – Bir də dediniz ki: “gözəllik aşiqi idi.” Onun gözəllikaşiqi olmağını hansı hərəkətində, hansı sözündə duymusunuz?

S. Səxavət – Məsələn: küçədə də gəzmişik, Azərbaycanda və xaricdə səfərlərdə də olmuşuq birgə. Ətraf mühit var, o baxışlar var və bunu hiss eləmək o qədər də çətin bir şey deyil. Düzdür, Midhət müəllim o qədər də biruzə verən deyildi. Ya da təbiəti elə idi. Bunu ayırd edib, konkret nəsə demək də mümkün deyil. Ola bilər yanılarıq. Həddindən artıq həssas adam idi.Həssaslıq da mən bilən hər şeyi həll eləməsə də, hər şeyi duyur, hər şeyə içində qiymət verir, lazım olanda içində bir tufan, qasırğa olur. Lazım olanda dalğavari, ləpə vari bir sakitlik olur. Yəni bu adam çox diri adam idi. Bəzi adamlar haqqında deyirlər “ölüvaydı”. Tutaq ki, nəysə böyük bir şey kəşf edib, amma kəşvi ilə, savadı ilə hərəkəti, davranışı uyğunlaşmayan adamlar var. Amma Midhət müəllimdə bunlar üstüstə düşürdü, bir birini mükəmməl şəkildə tamamlayırdı. Hamısı bizim gözümüzün qabağında olub. O, tabeliyində olan alimlərlə: Hətəm Quliyev, Rəşid Cavanşirlə də fəxr edirdi. Onlarla məsafə saxlaya-saxlaya o qədər yaxın idi ki,adam həsəd aparırdı. Bilirsiniz, bu çox çətin bir şeydir. Adam ya yaxın olar, ya da məsafə saxlayar. Midhət müəllimdə ağıllı və müdrik adam olduğuna görə, elə alınırdı ki, həm məsafə saxlayırdı, həm də son dərəcə yaxın idi. Bayaq adını sadaladığım alimlər Midhət müəllimdən yaşca kiçik olsalar da ona çox güvənirdilər. Elə bilirdilər ki, bu elmi institutun direktoru adi bir insan deyi. Elə bil ki, bir dağdır. Söykənmək yeri, güvənmək yeri. Bu da havayı başa gəlmir. Gərəkdir ki, elə yaşayasan ki, bütün ətrafın, özdə ağıllı ətrafın, hamısı alimlər – həm də indiki alimlərdən deyil ha, o vaxtın alimləri elm zirvəsinə çıxmaq üçün kilometrlərlə ayaqyalın, başıaçıq yol gəliblər. Daha indiki kimi yox. O barədə heç danışmaq da istəmirəm. Hamı hər şeyi yaxşı bilir. Yəni Midhət müəllim bu sahədə də böyük bir ölçü idi. Müxtəlif ölçü vahidləri var: metr, kilometr, qram, litr və.s. Midhət müəllim də öz çəkisində, öz boy-buxununda saydığım bütün sahələr üzrə bir ölçü vahidi idi, onunla ölçürdülər. Azərbaycanda barmaqla sayılacaq qədər belə adam var, onun da biri Midhət Abbasov idi.

P. Eyvazqızı – 560-dan çox elmi məqalənin, 16 monoqrafiyanın, 43 ixtiranın və 5 potentin müəllifi olan Midhət Teymuroğlu Abbasov Seyran Səxavətin yaddaşında bir dost kimi hansı xatirələrin müəllifi olub?

S.Səxavət – Bilirsiniz, əgər mən onunla biraz lap tez tanış olsaydım, biz daha tez rastlaşsaydıq bəlkə də mən onun haqqında mükəmməl bir bədii əsər yazardım, bir sənədli roman yazardım. Bu isə mənim istəyimdən asılı olmadı. “Qismət” deyilən ilahi bir şey var, o da yuxarıdan tənzimlənən marşrutdur. Amma tanışlığımızdan sonra da başım qarışdı onun qeyriadiliyinə, maraqlı adam olmağına. Mənim və ümumiyyətlə onun əhatəsində olan heç kimin ağlına da gəlməzdi ki, Midhət Abasov bizdən belə tez ayrılar. Deyirdim ki, bu nəsə başqa bir varlıqdır, yəqin həmişə bizimlə olacaq. Adamda belə bir arxayınlıq olur, belə bir psixoloji durum var müasir insanın xislətində.

Bu saatda bir çətinliyə düşəndə Midhət müəllimi yadıma salıram. Onun təmkinini, necə hövsələ ilə vəziyyətə yanaşmasını, ona qiymət verməsini və düzgün dəyərləndirmədən sonra da super real nəticə çıxartmağı indi də nümunə olur bizə. Midhət müəllimböyük bir məktəb idi. İnanın ki, Pərvanə xanım, mənə elə gəlirdi ki, elə mən də onun əlinin altında işləyirəm. Onun dövrəsində olanların içində ən ərköyünü mən idim. Midhət müəllimin həyat yoldaşı Qarabağlı olduğundan, hərdən ona “yeznə” də deyə bilirdim. Heç kəs bunu deyə bilməzdi, amma mən deyirdim. Bu adamın təsir dairəsi, maqnit sahəsi o qədər güclü idi ki, onunla biryerdə olmayanda da elə bilirdim ki, elə Midhət müəllimləyəm. Həyatımda iki-üç nəfər şəxsiyyət olub, biri başımın üstə şəkli olan Yusif Səmədoğlu, biri də Midhət Teymuroğlu. Adama elə gəlir ki, bir addım atanda, nəsə bir iş görmək istəyəndə də düşünürdün ki, görəsən Midhət müəllim buna nə deyər, hansı tövsiyəni verərdi. Mənim üçün və öz ətrafında olan hamı üçün Midhət müəllim qeyri rəsmi tənzimləyici rolunu götürmüşdü, heç bəlkə özünün də bundan xəbəri yox idi. Sadəcə varlığı belə idi. Bundan da gözəl heç nə yoxdur. Biri var rəsmi beş-on adamı tapşıralar ki, bunlarla sən məşğul ol. Biri də var ki, ilah güc, bir kosmik xətlə Midhət müəllim bütün ətrafını varlığı ilə tənzimləyirdi. Bu çox qeyri adi bir bacarıq , bir istedad idi. Hər insana, hər kişiyə qismət olan keyfiyyətmi deyim, Allahın hədiyyəsimi deyim bir xüsusiyyət deyil.

P.Eyvazqızı – Seyran müəllim, məlumdur ki, Midhət Abbasov uzun sürən ağır xəstəlikdən sonra dünyasını dəyişdi. Xəstə olan illərində görüşürdünüzmü?

S.Səxavət – Midhət müəllimin belə bir xasiyyəti var idi ki, o, ətrafına əziyyət verməyi xoşlamırdı. Amma Midhət müəllim bir şeyi yüz faiz bilirdi ki, mən də ona yüz faiz əminəm ki, ətrafı onu çox istəyir və yüz faiz istəmirdi ki, onu sevən adamlar əziyyət çəksin. Bu da onun ətrafındakılara olan böyük sevgisindən, ağayanallığından irəli gəlirdi. Bir iki dəfə telefonla əlaqə saxlamışdıq. Bunu da mən belə izah edirəm ki, ətrafındakılara olan sevgisi onu belə davranmağa qoymurdu. Qeyri adi bir varlıqidi. Əjdaha bir başçı idi. Böyük bir instituta başçılıq edirdi. Amma ondan da böyük olan ailə institutunun nəhəng bir başçısı idi. İdarə elədiyi institut, ya bir rayon, ya bir ölkə, ailə daha böyük bir anlamdır. Hər iki institutda paralel işləyirdi, hər ikisini paralel idarə edirdi. İkisində də eyni səviyyədə, eyni motivdə, eyni nəticələrdə mövqeyini qoruyurdu. Məkandan, şəraitdən, psixoloji dönəmdən asılı olmayaraq, ümumiyyətlə ən müxtəlif məkanlar və situasiyalarda bu adam dəyişmirdi.

P.Eyvazqızı – Elə ailəsindən söz düşmüşkən, Midhət müəllimdən sonra onunailə üzvləri ilə əlaqəniz davam edirmi, ünsiyyətiniz varmı?

S.Səxavət – Belədir ki, onun oğlu Fəxri Abbasov DTX-nin istefada olan polkovnikidir. Biz tez-tez zəngləşirik, görüşürük, dərdləşirik. Hər görüşəndə də Midhət Teymur oğlunu yada salırıq, onun sözlərindən, xatirələrindən danışırıq.

Bir dəfə Rəşid Cavanşirin 50 illik yubileyi idi. Otellərin birində qeyd edilirdi. Səslənən musiqi o an üçün xoşuna gəlmədi və dedi :”Seyran, bu nədi belə cırıldayır? Ürəyim nəsə yaxşı musiqi istəyir”. Əslində Midhət müəllim çox müasir adam idi. Amma o anda milli musiqi düşmüşdü könlünə nəsə. Rəşid Cavanşirin bir qohumu vardı orda, DİN-nin Tibb idarəsinin rəisi Səfər Əliyev də orda idi. Ona dedim ki, bəlkə bir milli musiqi təşkil edək. O da Qarabağlı idi, dedi ki, elə mənimdə ürəyimdəndir.Dedi:”Bir nəfəri çağırsam, nəsə desələr , sən boynuna götürərsən?” Dedim:”Lap canını da alaram, əlbəttə.” Zəng elədi harasa və yarım saatdan sonra bizim çox gözəl (heyf ondan, mən çox sevirdim onu) müğənnimiz Aygün Bəylər gəldi və Midhət müəllim dedi:”həə, bax, bu başqa məsələ.”

Midhət Teymur oğlu həm çox milli adam olmaqla yanaşı, həm də çox beynəlimləl tərəfləri olan bir nəhəng idi. Uşaqla uşaq, böyüklə-böyük ola bilən, istənilən adamla dil tapa biləcək bir adam idi. Yalana nifrət eləyirdi, məhz buna görə də bütün varlığı ilə həqiqəti sevən bir adam idi.

Hamının dediyi o şablon ifadələr ki var: “mən xoşbəxtəm ki.....” falan-filan deməyəcəm. Mən özümü Allahın şanslı bəndələrindən hesab edirəm ki, Midhət Teymur oğlu ilə yolumuz kəsişib, görüşmüşük, yaxın olmuşuq. Mən də çox istəyirdi. Mən də bununla fəxr edirdim, mənim üçün bir stimul idi. Mənim tamaşalarıma da gəlib baxırdı, kitablarımı oxuyurdu. Bir dəfə mənim haqqımda böyük bir çıxış da eləmişdi. Hamıya – Hətəm Quliyevin öz qiymətini verirdi, Rəşid Cavanşirin öz qiymətini verirdi, İsgəndər Cəfərovun öz qiymətini verirdi, Seyran Səxavətin öz qiymətini verirdi, nə artıq nə əskik. O adam o qədər nəhəng biri idi. Allah ona qəni-qəni rəhmət eləsin.

Bilirsiniz də dünyada sevgi azalıb, həm sözün öz mənasında, həm də böyük mənasında. Amma inanırsınız bu həm də bir soyuqluq yaradır. Mən dediyim soyuqluğun fəsillərə bir dəxli yoxdur. Belə olanda məni sevənləri (indi çoxu yoxdur dünyada) xatırlayıram. Deyirəm qoy indən belə lap heç kim istəməsin məni, qoy lap soyuq olsun, üşüyüb eləmirəm, sevənlərin istisi bəsdi mənə. Məni Midhət Teymur oğlu çox istəyib, Yusif Səmədoğlu, Adil Hacıyev, Zeynal Zeynalov, Fuad Poladov çox istəyib. Lap Şimal Buzlu Okeanda da olsam mən üşümərəm. Bax, bu da Midhət Teymur oğlu məktəbidir. Bilirsiniz, alim ol, yazıçı ol, jurnalist ol, aparıcı ol, kim olursan ol, Dünya da “Ol” sözündən yaranıb. Sən də ol. “Ol” deyən Allah xeyrini versin. Amma “ol” demirlər, balam, adam ol! Midhət müəllimə elə bil Allah demişdi “Ol” və “Nəhəng ol.”, “Midhət Teymur oğlu ol”. O da oldu.

P.Eyvazqızı – Qəlbinizi, ruhunuzu biraz da isitsin deyə, Midhət Abasovun Sizin barənizdə dediyi fikirləri də müsahibəmizin bu məqamına əlavə etmək istədim.

Midhət Abbasov (akademik): Seyran Səxavət mənim üçün görkəmli yazıçı, Azərbaycan ictimai fikrinin formalaşmasında rolu olan bir ziyalıdır. Seyranın əsərləri Azərbaycan reallığının bir çox sahələrini əhatə etdiyi üçün oxucular tərəfindən həmişə rəğbətlə qarşılanır. Azərbaycanın ədəbiyyat sahəsindəki görkəmli sənətkarları da Seyranın ədəbi yaradıcılığını yüksək qiymətləndirirlər. Seyran həm də fəal ictimai xadimdir. Gündəlik mətbuatda, televiziyada müxtəlif mövzularda onun çıxışları, müsahibələri həmişə öz aktuallığı, ciddiliyi və orijinallığı ilə fərqlənir. Onun dili sadə olsa da, çox güclüdür, səmimidir. Yalandan, pafosdan uzaqdır. Bütün bunlar xalq arasında Seyrana böyük inam qazandırmışdır.

P.Eyvazqızı – Midhət Abasovun ad günü, anım günü ərəfəsində bizim söhbətimiz ona da əyan oldu, ruhu şad oldu.

S.Səxavət – Yəqin ki, hə...

P.Eyvazqızı – Bu müsahibə üçün sizə də təşəkkür edirəm, çox maraqlı həmsöhbətsiniz. Midhət müəllim haqqında səmimi fikirlər dediniz. Əminəm ki, müsahibəmizi oxuyanlar, Midhət Abasovu sevənlər onu bir başqa istiqamətdən də tanıyacaqlar.

S.Səxavət – Çox sağ ol, sən də əziyyət çəkdin, məni danışdırdın. Adamı hər adam danışdıra bilmir ha. Gərək etibar edəsən, sözümüzü çöldən tapmamışıq. Bizim kimi adamların sözdən başqa heç nəyi yoxdur. Sözdən başqa heç nəyi olmayan adamlar da elə dünyanın ən zəngin adamlarıymış, sən demə. Təşəkkür edirəm.

Pərvanə Eyvazqızı

Sənlə danışmağın yolun tapmışam - Əbülfət Mədətoğlu yazır

Sat, 01 Aug 2026 01:45:04 +0000

Elə insan var ki, özü-özüylə danışmağı, tənhalığı, sükutu sevir. Yəni bu adam üçün hardasa tərki-dünyalıq daha önəmlidi, nəinki səs-küylü, çal-çağırlı, hətta adamın halına hansısa bir təsir edən məkanı… Demək istədiyim odur ki, ikinci qrupa aid olan adamlar adətən daha şən, daha qayğısız və hətta bir az hər şeyi boş verənlərdi. Bir az da çılpaq desəm, onların arasında «Araz aşığından, Kür topuğundan» düşüncəsi ilə yaşayanlar da bir ayrıca zümrə təşkil edir. Deməli, kim həyatı necə tutursa, zamanın axarına necə qoşulursa, ömrü də, günü də o cürə davam edir. Lakin…

Yazımın əvvəlində vurğuladığım sükut, tənhalıq adamları ilk baxışdan nə qədər qara-qabaq, kədər, qəm auralı təsir bağışlasalar da, onların da içərisində daxili işıqla, nurla, sevgiylə, sevinclə dolu olan yetərincə Allah bəndələri var. Bax, həmin Allah bəndələrindən biri sayıram özümü. Hara çəkilməyimdən, hansı dalğada, hansı kordinatda olmağımdan asılı olmayaraq, həmişə bir səsi eşitmək istəmişəm, bir gözə baxmaq istəmişəm, bir Allah bəndəsi ilə, daha doğrusu, Allahın qarşıma çıxartdığı mələyi ilə nəfəs-nəfəsə dayanıb, diz-dizə oturub bu dünyanı unutmaq istəmişəm.

Siz də bilirsiz ki, istəyə qadağa yoxdu. Onu heç bir qanun cəza müstəvisinə çıxara bilməz. Çünki o istək ürəkdədi, ruhdadı. Onu bir Allah görür, bir də sahibi. Ona görə də bu istəyə şahid də tutmaq, vəkillik də etmək mümkün deyil. Elə bu üzdəndir ki, həmin istəklər insanı danışdırır, havalandırır, hətta dəli edir. Sözün böyük mənasında Məcnuna çevirir. Bax, onda da kimin hansı qiyməti verməyindən, hansı nəzərlərlə baxmağından, arxanca hansı küfürləri etməyindən asılı olmayaraq, sən öz auranda qalırsan. Yəni öz Məcnunluğunla öz dünyanın sahibi olursan. O dünyanın da Leylisi - Allahın yer üzünə göndərib səninlə qarşılaşdığı mələyidi…

Deməli, mən də özümü saydığım zümrənin arasında hər gün, hər saat, hər an içimdə özümlə və Allahımla danışıram. Özümün özümə dediklərimi Allahımın sənə çatdırmasını istəyirəm. Həm yalvarışla, həm göz yaşı ilə. Və bu yaşamın dəyərini də, mənasını da səndə və sənin varlığında görürəm. Elə ona görə də təkliyimdə, tənhalığımda öz-özümə pıçıldadıqlarımı misralara çevirirəm. Sonra da o misraları üzümü sənə gah da şəklinə tutub oxuyuram:

Mən qapını döyəcəyəm hər zaman,

Açmasan da, küsmüyəcəm, bunu bil!

Yormayacaq məni nə ah, nə aman –

Ümidimi kəsməyəcəm, bunu bil!

Dan yerinə boylanacam, görməsəm –

Gün işığın, doymayacam, hörməsəm!

Dodağının – solmayacam, dərməsəm –

Təbəssümün, bəsləyəcəm, bunu bil!

Əlim Allah ətəyində, ünümsə

Sənə çatır, bəs eləyir – gülümsə!

Bu sevgidən mənə düşən ölümsə –

Sevə-sevə səsləyəcəm, bunu bil!

Heç kim deyə bilməz ki, insanın düşüncəsi, məntiqi mütləq bütün bəşər övladının kökləndiyi, dayaq nöqtəsi hesab etdiyi mərkəzə hesablanmalıdı, ordan pərvəriş tapmalıdı. Mənim birmənalı olaraq özüm üçün qəbul etdiyim və gerçəkliyinə heç bir şübhəm olmayan yaşam məntiqim Sevgidən ibarətdir. Özü də bu sevgi həm həyatadı, həm təbiətədi, həm insanlaradı, həm doğmalara, həm çevrəyə, həm də sevdiyimə.

Təbii ki, burda başlanğıcda Allah dayanır. Allaha olan sevgim mənə imkan verir ki, bəndələri də sevim. Onların içərisindən seçdiyim mələyi də Allah qədər sevə bilim. Bu cür yanaşmanın, bu məntiqə söykənişin nəyi və harası yanlışdır, onu deyə bilmərəm. Ən azından ona görə ki, mən burda yanlışlıq görə bilmirəm. Gördüyüm, tanıdığım, bildiyim Allahdı, bir də Sən! Özümü də bu təqdimatda Allahın verdiyi sevgini yaşayan bəndə kimi görürəm. Ona görə də zamanın nəbzini tutmağa, həyatın axarına qoşulmağa heç də can atmıram. Qədərimi yaşamağa, qədərimi mənzil başına aparmağa üstünlük verirəm. O qədər isə alın yazım, yəni Allahın mənə lütf etdiyi ömür payıdı. Onun yol xəritəsidi.

Gedirəm, həmin ömrün yolu ilə. O yolun nələrdən bugünə qədər keçdiyi artıq dünəndi, tarixdi, sabaha qədərki məsafədə isə nələr var, nələr olacaq, onu deyə bilmirəm. Onu demək üçün tanımaq, bilmək, görmək lazımdı. Bu isə Allahın ixtiyarında olan hüquqdu. Yəni, sabahların necə, nə cür olacağını yalnız o bilir. Qaldı ki, mənim bildiklərimə, onlar barəsində artıq şeirə çevrilən duyğularımın səsi hər şeyi deyir:

Mənə bol çəkirsən, Tanrım, payımı –

Dərddən yavaş-yavaş doyuram artıq…

Əlimin arxasın şir kürəyitək –

Sakitcə torpağa qoyuram artıq…

Külək əlindədi həsrətin donu,

Bəlkə gözləmirdin heç belə sonu!?

Mən qurban demişdim, axır ki, onu –

Kəsmişəm, ürəyi soyuram artıq!

Üstümə tökülən kin, ya da nifrət

İçimi öldürən xiflətdi, xiflət…

Qəflətən yıxılsın deyə Əbülfət –

Qayadı, dibini oyuram artıq!.

Deyirlər ki, «Yeriyən yıxılmağa baxmaz». Yəni, qaçırsansa, yeriyirsənsə, ayağın büdrəyə bilər və yaxud nəyəsə ilişib yıxıla bilərsən. Bundan nə incimək lazımdı, nə də bundan kimsə sığortalanmayıb. O adam yıxılmır ki, o yerimir, yüyürmür, çabalamır, hərəkət etmir. Əgər həm fiziki, həm də mənəvi aləmdə, yəni, ruh baxımdan insan hərəkət edirsə, onun nəyəsə tuş gəlməsi, nəyəsə uğraması normal sayılmalıdı. Fikir yanlışlığının özü də yıxılmaqdı. Odur ki, mənim də digər adamlar kimi büdrəməyim, yıxılmağım olub və onun ağrılarını bu gün də yaşayıram, bu gün də çəkirəm. Amma bir şeyi bilirəm ki, o yıxılmaq da, o büdrəmək də bilərəkdən, düşünülmüş olmayıb. O yumşaq desəm, bir qəza olubdur. Qəzalar isə ömrümüzün naxışlarıdı…

İndi son baharın göz yaşlarını çilədiyi bugünlərdə mən tökülən yarpaqlara, ayaq altındakı xəzələ baxa-baxa arxada qalanları gözümün önünə gətirməyə çalışıram. İstəyirəm ki, hisslərimin, duyğularımın, ürəyimin hakimi olan BİR QADININ nə qədər yaxın, nə qədər uzaq olduğunu təxmin edə bilim.

Elə bilməyin ki, mən riyaziyyatdan xəbərsizəm. Burda söhbət hansısa məsafəni ölçməkdən getmir. Burda söhbət yaxında və ya uzaqda olduğunu, onun və mənim ürəyimin döyüntüləri ilə ölçməkdən, hesablamaqdan gedir. Və bu ürəklər bir-birini özünün güvəni, özünün ifadəsi kimi qəbul edirmi?

Sual bəlkə də mücərrəddi, bəlkə də absurddu. Bəlkə də heç nəyi ifadə etməyən söz yığınıdı. Bu, o sualı dinləyənin, düşünənin ruhun, ürəyin sahibinin kimliyindən çox asılıdır. Varlığında azacıq sevgi olan hər kəs bu sualı özünə verib və verəcək. Elə mən də məhz həmin sevginin diktəsi ilə bu sualı içimdə təkrarlayıram. Bir istək olaraq həmin sualın sənin də ürəyində təkrarlanmasını Allahdan diləyirəm. Özü də son baharın yağışlı günündə, yağışlı gecəsində, yarpaqların xəzəl, xəzəlin isə xəşəm olduğu anda.

Sığındığım tənhalıq, məni bürüyən sükut bu yazı boyu öz-özümlə etdiyim söhbətin sonunu bir işığa gətirib calayır. O işıq sənin durduğun yerdən görünür. Mən görürəm o işığı. Və ona doğru , yıxılmaqdan qorxmadan yüyürmək istəyirəm. Çünki:

Səhəri açmağın yolun tapmışam –

Bu payız gecəsi xəzəl sayıram…

Yüz fikir qovmuşam, fikir çarpmışam –

Mən öz tapıntımı özüm yayıram…

Xışıltı ovcumda son sözə dönür

Vida pıçıldayır hər xəzəl mənə…

Gözümdə bir ömür şam kimi sönür –

Belə gəlməmişdi bu, əzəl mənə!

İtirir budaqlar yarpaq əllərin,

Görür öz işini vədə caynağı…

Hələ ümidlidi odur ki, bunu –

Ağlıma gətirmir hədə saymağı.

…Saydığın xəzəllər dan yerinədək,

Məni haldan-hala daşıyacaqlar…

Payız gecəsinə yağan yarpaqlar –

Torpağa qarışıb yaşayacaqdır!..

Bəli, tənhalığı sevənlər də var, çal-çağıra can atanlar da. Sükutla həmsöhət olanlar da var, hay-küydə öz səslərini eşitməyənlər də. Mən harda oluramsa səninlə danışıram… Səndən danışıram... Allahın şahidliyi ilə!

Ağaevli Əli Hacı - Vaxt olmur ki,söhbət edək

Sat, 01 Aug 2026 01:43:17 +0000

Vaxt olmur ki,söhbət edək,

bulanıq sudan keçirəm !

Ürəyin harda döyünür ?!

döyülüb qandan keçirəm !

Hər gün təzə gəlmir sabah,

Köhnə dünya,köhnə Allah !

Hələ ki,görünmür qabağ,

hər günə yandan keçirəm !

Varına ac- yalavacım,

Bəxt dediyin-ömür acım !

Sirr qoymadım,sirri açım,

sonraya candan keçirəm !

Özün elə şum özünü,

yandır bəxtə şam özünü !

Tanıdınsa,yum gözünü

dünyamı andan keçirəm !

Bitər,bitməz özü bilər

itər-itməz sözə gələr !

Vallah,ömrüm gözə gələr,

əvvələ sondan keçirəm !

Səhər Əhməd - Mövsümü gəldi bu şeirin…

Sat, 01 Aug 2026 01:43:51 +0000

Dibçək güllərini suladım öncə,

Saralıb büzüşmüş yarpağı üzdüm.

Təmasdan sevinən biçarələri

Açıq pəncərənin önünə düzdüm.

Beş yaşlı oğlumun yatmazdan qabaq,

Çəkib şifonerə yapışdırdığı

Mənə bənzəməyən rəsmimə baxdım,

Qəfildən oğlumçün yaman darıxdım.

Komodun tozlanmış güzgüsün sildim,

Orda da əksimə baxdım və güldüm.

Haçandı görmürdüm sanki üzümü,

Baxdım ki toz basmış təbəssümümü.

Həzin bir mahnıya başladım sonra,

Uşaqkən anamın xoşladığından.

Mahnı da sevindi dodaqlarımda

Şad oldu hələ də yaşadığına.

Yemək də bişirdim, çayı da süzdüm,

Yemiş də doğradım, qarpız da kəsdim.

Dəyişdim masanın boz örtüsünü,

Ən təzəsin seçdim, ən güllüsünü.

Bir azdan uşaqlar gələcək evə,

Dağıdıb tökməyə nəsə tapsınlar.

Sonralar mənsiz də yaddaşlarında

Şəklimi çəkməyə nəsə tapsınlar.

ÖMÜR KARVAN YOLU- ƏBÜLFƏT MƏDƏTOĞLU YAZIR…

Sat, 01 Aug 2026 01:43:05 +0000

Deyənlər belə deyib...

Bilmirəm nağıllardanmı, dastanlardanmı yadımda qalıb. Amma indiki məqamda harda necə yadımda qalmağı önəmli deyil. Önəmli olan odur ki, bu ifadə yadımda qalmaqla həm də həyatımda öz təsdiqini tapıb. İndi yüzə-yüz əminəm ki, həqiqətən ömür karvan yoludur. Başlanğıcdan üzü sona doğru yol gedir. Bu yolda hər şey var. Özü də istəkdən arzudan aslı olmayaraq həm də tövbə yeri də var, ziyarətgah da var. Sadəcə ağlınla ürəyin, ruhunla cismin bir olanda nəyin harda olduğunu dərhal görürsən, qiymətləndirirsən. Əks təqdirdə bu yolu elə görməzdən keçirsən. Onda ayılırsan ki, basin üstündə fırlanan xəlbir səni çox şeyllərdən uzaq tutub. Dözülməzdi uzaqlıq... Təbii ki, yaxınlıq olan yerdə!

Mən bəzən özüm- özümlə danışanda yoruluram. Çünki cavabını təxmini bildiyim sualları özümə verirəm. Bu da mənim üçün maraqsız olur. Amma neyləyim ki, bir şeirdə yazdığım kimi:
Şəhər dolu adamdır,
Danışmağa kimsə yox!..

    Bəli , mən ona görə yoruluram ki, bu ömür mənasızlaşır. Dəyərdən düşən pul kimi bazar-dükanda da, yolda-izdə də , evdə- işdə də, qısacası olduğum hər yerdə sıradandır- ola da bilər, olmaya da bilər! Ən dəhşətlisi odur ki, olanda xatırlanmadığı kimi , olmayanda da xəyala, yuxuya da gəlməyəcək. Ola bilsin ki, arxivlərdə də ona yer tapılmayacaq. Çünki, özündə heç nəyi ehtifa etmir. Bilirsiniz niyə?Ona görə ki, bu ümidsiz boş, bozbulanlıq   , güvənsiz bir ömürdür. Hansı səviyyədə adamı olur olsun , özlüyündə heç nədir. Bu heçliyin yaşatdığı ümidsizlik göydən gəlmir, yerdə cücərmək üçün torpaq tapmır, şərait qazana bilmir. Həm arzuedilməzdir, yəni əl-ayağa dolaşandır, həm də bu ömrün aid olduğu Allah bəndəsi öz var olması ilə digərlərinə sıxıntı yaşadır. Sıxıntı sevməyənlər də, problem görmək istəməyənlər də ellikcə tapdalayıb keçir bu ömrü- bu adamı. Doğrudur, hərdən “insaf” deyilən kirpiklərini çırpır. Əsnəyə- əsnəyə baxır bu ömrə tərəf. Və yenə gedir mürgüyə.
İş qalır yenə bu ömrün öz  gücünə, öz dizlərinə, öz əl-qoluna. Nəysə…
Bəlkə də bir az filosofluq etdim. Amma əsl həqiqətdə bu ömrün yozumu, mənası özü bunu diqtə edir. Elə bilməyin ki, mən nostalji hislərin burulğanından çıxa bilmirəm. Xeyr, bu belə deyil. Dünənin öz yeri, öz sözü, öz tələbi olub. Bu günün də öz yeri, öz sözü , öz tələbi var. Bunları birləşdirən isə ömrə, insana   veriləm qiymətdir. Təəssüf ki, dünən az-çox hörməti olan insan bu gün elə- belə… Yəqin ki anladınız. Ən vacibi :

Cibimdə durumum üşüyür-
Utanır əlimdən…
Cismimdə qürurum üşüyür-
Utanır ölümdən…

Üzümdə təəbəssüm ərimir
Gözümdə kədərim kirimir,
Ümid də yanaşı yerimir -
Utanır gülümdən.

Səssiz üyünür dözümüm,
Tapa da bilmirəm çözümün.
Ta duzu da qaçıb sözümün-
Utanır dilimdən!..

Bu gerçəkliyin içində əriyən ömürün, tapdalanan torpağın bir- birinə nə verib, nə aldığını, bir- birinin gözünün içinə necə baxdığını təsəvvür edirsinizmi?!. Əgər bilrisinizə, nə xoş sizə. Əgər bilmirsinizsə, onda nə xoş mənasız ömrün özünə , tapdalanan torpağa…

Çox vaxt dostlarım mənim pessimistlikdə, kədərə qucaq açıb, gəlməyəndə də gedib onu axtarmaqda qınayırlar. Anlayıram onları ... insan bir varlıq olaraq şuxluğu , ovqatı xoş edən məqamları qabartmağı bacarmalıdır. Ən azından çevrəsinin xatirinə, ətrafdakıların durumunu nəzərə almaqla. Lakin… Amma… Ancaq özünü nəyəsə məcbur etmək olmur. İçdən gəlməyəni ürəyin parçası kimi təqdim etmək alınmır. Vallah- billah alınmır!!! Ha deyirlər ki, " özün üçün ovqat yarat, xəyal qur, bəhanə uydur. Özünü xoşbəxtlər sırasında görməsən də , məhəlləsində, şəhərində, ölkəsində təsəvvür elə. Qur da, bu zəhrimar xəyalı qur”
Və yaz ki:

Çəkisi artıbdır kirpiklərimin,
Çırpıb tökməliyəm nəmi üstündən…
Duasın edərək sevdiklərimin,
Silib ötməliyəm qəmin üstündən.

Yolu doğramadan, kəsələmədən
Ayaq da qoymadan izin üstündən.
Ruhu oyatmadan, səs eləmədən,
Öpüb qaldıracam dizin üstündən.

Adı söyləmədən- pıçıldamadan,
Gözlə götürəcəm sözün üstündən.
Həmişəyaşıl tək puçrulamadan -
Kölgətək keçəcəm közün, üstündən.

Görüş sevincinin iki damlasın,
Dodaqla siləcəm üzün üstündən.
Süz, fikrin çəkdiyim qəmdə qalmasın,
Bundan şirin nə var, yüzün , üstündən?!

Hə, mənə elə gəlir ki, bu sağlıq yerində deyildi. Ən azından bu “100 qram” bir az başımı dumanlandırar, bir az altdan- üstdən məni sixan yerlə göyün məngənəsində nəfəs almaq imkanım olar. Görürsünüzmü özümə nə ilə təsəlli verdim. Bir hovur nəfəslə!!!
Deməli, bir karvan yolu olan ömür elə bir hovur nəfəslik yoldur. Mən də sarvanının QƏDƏR, yolunun eni- boyu bilinməyən karvanda müsafirəm, yolçuyam. Hər bir halda bu karvandayam. İstəsəniz arxamca su atın, istəsəniz daş…
Amma çox istərdim ki, bu yolda bir çimdik torpaq olaydım kaş … O yolun çala-çuxuruna sıpilmək üçün…

Zəka Vilayətoğlu: "Dənizə Yağan Yağış" - VİDEO

Sat, 01 Aug 2026 01:45:45 +0000

Söz: Əbülfət Mədətoğlu

Musiqi, ifa: Zəka Vilayətoğlu

https://www.youtube.com/embed/7XcwqwU3a7M" width="640">

Şakir Xanhüseynli - HƏRƏKƏT

Sat, 01 Aug 2026 00:52:37 +0000

hərəkətdə olmaq gərək,

sürət yaxalamalısan ləngliyindən də...

hərəkətdə olmaq gərək, hə,

sağına, soluna hey diqqət edib.

irəli düşdünmü

düşün bir addım

uzun-uzun yollar qət edib...

hərəkətdə olmaq gərək,

öncə

ayaq üstdə

qalmaq gərək;

həmişə bir can atma,

özünü keçmə cəhdi,

səmada gəzib yerdə uçma cəhdi...

hərəkətdə olmaq gərək,

gözləməmək,

gözə almaq hər şeyi,

izləməmək,

iz qoymaq bir ulduzda,

bir sözdə...

həlqələri qırmamaq,

ayırmamaq

bir-birindən...

əl uzatmaq,

bir-birinə gül uzatmaq--

olmamaq bir-birindən!..

Yığcam Göstər

Könül Nuriyeva - Billmirdim, ölüm necə olu

Sat, 01 Aug 2026 00:52:57 +0000

Billmirdim, ölüm necə olur,

nə rəngdə olur?

Nə vaxt gəlir, qapını döyürmü,

zəngi basırmı?

Sakit gəlir, yoxsa qışqırıb-bağırırmı?

“Ay qonşu, ay adam” deyə səsləyir,

yoxsa məni adımla çağırırmı?

O gələndə mənim yaşım qırx idi,

Anama zəng etmişdim,

edirdik kiminsə qeybətini,

tərəziyə qoyurduq ömrümüzün qiymətini

Çəkidə hansımızın bəxti ağır gələrdi

Anam ölüm sayan deyildi,

elə gözəl gülürdü ki, heç ölməli adam deyildi.

Düzünə qalsa, nə qapımızı döydü,

nə bizi səslədi,

etdiyi bu iş oldu,-

gəldiyi gün göyü qapqara buludla bəzədi, süslədi…

Axşam tərəfi duman etdi yolları,

mən yatanda,

demə anamgilə uzanıbmış qolları…!

O gələndə gözüm yumulu idi,

yatmışdım, şirin yuxu görürdüm,

görürdüm ki, anam çiçək toplayır

daha ağlamır, dərdlərindən cələng bağlayır.

Ayılanda anamı qaçırmışdı

mənim başıma ağır iş açmışdı…

Üstümə ölüm palçığı sıçratmışdı.

Əlimi sağıma, soluma atdım,

gec də olsa dalıyca qaçım,

avamdım, deyirdim ki, bəlkə çatdım

onu görsəm ağır sözlər deyim, alçaldım,-

Adam mərd olar, kişi olar

Adın ölüm olanda nə olar ki,

ana oğurlamaq namərd işi olar.

Başına gələnlər bilir, daha nə söyləyim,

ha qaçdımsa, mən onlara çatmadım

anamdan sonra uzun illər

ürəyim sakitcə şeir yazdı

dilimlə bir qafiyə açmadım…

Necə oldusa, azaldı göz yaşları

Daha məndə vahimə yaratmır

baş daşıları

yetim olur anasını itirən adam

yolunu azır, təzə adı olur,- qəlbini şeytana satan

çox olur yetimə yerli-yersiz daş atan

arzuları dərin quyuda batan,-

deyir ona çoxu

tənha gecələrdə yaman incidir ürəyimi

anasızlıq oxu…

Anamdan sonra

heç bilmədim nə vaxt, nə zaman

mənim xəbərim olmadan

dərdli ürəyim sevmiş birini

başqa cür yox, elə yetim kimi

Həmin gündən bəri hey düşünürəm,-

görəsən ölüm aparmaz sevgilimi?!

Axı oğurluqdu onun işi,

axı bilmir adamların keçmişini,

axı apardığını gətirmir

axı şübhə qəlbimi gəmirir,

Uzaqda qaraltı var,-

gələn ölüm adlı gəmidirmi?

Xatirə Rəhimbəyli - ...Bütün ümidlərim öldü,təkcə mən

Sat, 01 Aug 2026 01:14:41 +0000

...Bütün ümidlərim öldü,təkcə mən

İlahi eşqimi diri saxladım.

Qəlbim qan ağladı hər saat,hər an,

Amma gözlərimi quru saxladım.

Düşdüm bu həyatın dibinə,getdim,

Bütün əyri yolu çəpinə getdim...

Vicdanımı

zülmün ipinə getdim ,

Bulağın gözü tək duru saxladım.

Hərdən sərhədləri aşan sözünə,

Qəlbimi ox kimi deşən sözünə,

Ruhuma şaxta tək düşən sözünə

Qəlbimdə ən isti yeri saxladım.

amma...

Qəşəm İsabəyli : - NAZİR, KÖMƏKÇİSİ, ARXAİK SÖZLƏR VƏ TƏBƏSSÜM

Sat, 01 Aug 2026 00:08:02 +0000

(hekayə)

Nazir, katibənin gətirdiyi məktubu oxuyub, gözlərini dikdi qarşıdakı kitab dolabına: “Mən niyə buradakı bəzi sözlərin mənasını anlaya bilmirəm, görəsən?!” Birdən “Ah!” eləyib, əlini alnına vurdu. – Yəqin ki, köməkçim bilməmiş olmaz. Şairdi, nahaq yerəmi dostumun xahişi ilə işə götürmüşəm onu?!”

Zəngi basdı. Bəstəboy bir cavan içəri girdi:

–Eşidirəm, mənim Nazirim?

–Yaxına gəl, şair! – məktubu uzatdı ona. – Gör burda yazılanlardan ağlına bir şey batır?

Köməkçi kağıza göz gəzdirib, sonra da başını qaldırıb Nazirə baxdı.

–Hamısını başa düşdün?

–Başa düşdüm, mənim Nazirim.

–Altından xət çəkdiyim sözlərin də mənasını anladın, hə?! Azərbaycan türkcəsindədi bunlar? Məsələn “mərhəmət”...

–Mənim Nazirim, “mərhəmət” ərəblərdən gəlmə sözdü. Nə az, nə çox, düz min dördyüz ildi dilimizdə özünə doğmalıq qazanıb. “Rəhm, acıma və insaf” deməkdi. Qısası, mərhəmət insanın ağır günlərində ona kömək eləmək anlamını verir.

–Yaşını hardan bilirsən, ay şair?!

–Mənim Nazirim, oxumuşam. İslam diniylə gəlib bu söz bizə.

–Bəs “ədalət”?

–“Ədalət” də ərəbcədi, o da arxaik sözdü...

–Arxaik nədi?

–Köhnəlmiş, dəbdən düşmüş, bir növ arxivə atılmış deməkdi.

Nazir gülümsədi:

–Deyirəm axı, niyə bu sözlər mənə tanış gəlməyir. Mənası nə oldu “ədalət”in?

–“Ədalət” haqq, düzlük, bərabərlik, hər şeyi öz yerinə qoymaq və insanlara eyni gözlə baxmaq deməkdi.

–Orda bir söz də var ey, ləy...

–“Ləyaqət”...

–Bəli, bəli.

– “Ləyaqət” də ərəbcədi. İnsanın özünə hörmət hiss̆ini, bacarıq və qabiliyyətini ifadə eləyir.

–Şair, çox ağır oldu, bir az xırdala.

–Mənim Nazirim, insanın özünə verdiyi qiymət və başqasından gördüyü hörmət “ləyaqət”in mənasıdı.

–Həəə... “mərhəmət”, “ədalət”, “ləyaqət”. Necə də bir-birinə yaraşır.

–Mənim Nazirim, burda bir sözün də altından xətt çəkmisiniz.

–O, nədi?

–“Təbəssüm”.

–Həəə... lap yadımdan çıxmışdı. O nə deməkdi, ay şair?

–Mənim Nazirim, bir var gülüş, bir də var təbəssüm. İcazə verin əyani şəkildə göztərim sizə.

–Buyur, buyur.

–Baxın, dodaqlarımı azca yana çəkirəm, üzümə işıq düşür. Deməli, təbəssüm edirəm.

–Şair, bunu nənəm də eləyər! Bir mənə bax – dişlərimi qabağa verirəm, dodaqlarım sağa-sola dartılır. Üzümə işıq düşür?

–Mənim Nazirim...

–Yox, düzünü deməyəcəksən mənə. Yaxşısı budur durum güzgüyə baxım. Belə... dodaqlarım dartılır. Bu da sifətim... Qəribədi. Niyə kölgə düşür üzümə, görəsən?!

–Mənim Nazirim, gərək siz daxilən təbəssüm edəsiniz ki, işığı da sifətinizə çıxsın. Bunu da vərdiş əsasında eləyə bilərsiniz.

–Əşi, nəyimə lazımdı təbəssüm?! Vəzifəmi əlimdən alacaqlar, nədi?!

–Düz sözə nə zaval, mənim Nazirim!

–Qəribədi, o boyda ali təhsil almışam, özüm də bu boyda vəzifə adamıyam, gəl ki, bu sözlərin mənasını dərk eləmirəm. Amma sən bülbül kimi ötürsən!

–Mənim Nazirim, bunlar ədəbiyyat sözüdü, şeir sözüdü. Siz isə şair deyilsiniz axı. Böyük bir nazirliyin başında dayanan... şəxsiyyətsiniz!

Nazir məmnun halda gülümsədi:

–Necə dolanırsan, ay şair?

–Mənim Nazirim, atalar deyən kimi – palaza bürün, elnən sürün!

–Mənə bir xahiş məktubu yaz, bir aylıq məvacibin qədər yar¬dım eləyim sənə.

Köməkçinin üzünə işıq düşdü:

–Allah sizdən razı olsun, mənim Nazirim!

–Şair, bu gündən Nazirliyə gələn məktublara baxmağı sənə tapşırıram. Hansında bu arxaik sözlərdən birini görsən, təpəsi üstdə geri qaytarırsan! Süni zəka dövrüdü indi. Arxaik sözlər nəyimizə lazımdı bizim?! Qoy adamlar mərhəmət, ədalət, ləyaqət sözləriylə başağrısı verməsinlər bizə!

28-29.07.2026

Sevil Azadqızı - EY ZƏFƏR YOLUNUN QƏHRƏMANLARI

Sat, 01 Aug 2026 01:08:10 +0000

Tarixin köksünə qanla yazılan,

Bir dastan oxunur uca dağlardan.

Şəhidlik zirvəsi – ərşə uzanan,

Nur saçır zülməti boğan çağlardan.

Zamanın tərkinə sığmır bu dastan,

Tarixi qan ilə yazdı şəhidlər.

Torpaq oyaq qaldı vətən mülkündə,

Can deyib, canından kecdi igidlər.

O müqəddəs gecə, o qisas günü,

Səslədi Komandan o gün hər kəsi.

Dəmir bir yumruğun qüdrəti kəsdi,

Otuz il içimizi gəmirən səsi.

Yarıldı zülmətin qara pərdəsi,

Şuşanın qoynuna nur saçdı səhər.

Qayalar ram oldu, söküldü duman,

Dünyaya səs saldı çalınan zəfər.

Şuşanın dumanı bürüdü dağı,

Xarıbülbül güldü, qırdı qəfəsi.

Dalğalandı göydə üçrəngli bayraq,

Hər şəhid qanından aldı nəfəsi.

Ey qazi qardaşım, ey şanlı şahid,

Yurdun qürur yeri, el iftixarı.

Dastana çevirdik siz gedən yolu,

"Şəhidlər, Şahidlər, -- Haqqın vüqarı".

Bu yol bitməyəcək bir tarixdir bu,

Nəsildən-nəsilə miras qalacaq.

Qanla suvarılan Vətən torpağı,

Həmişə müqəddəs, azad olacaq!

29.07.2026

MEHDİ CALAL - Qaçan da, qovan da, Səni çağırı

Sat, 01 Aug 2026 00:19:58 +0000

***

Qaçan da, qovan da, Səni çağırır;

Dünyada hamının əli göydədi.

Qaçanın halını bilənlər bilir,

Mənim qovana da qəlbim göynədi.

Yoxdan yaratdığın bu dünya ki var,

Hər gün şirin-şirin aldadar bizi.

Çətin, göz doymayan bu sərvət, bu var

Sirat körpüsündən adladar bizi.

Əta eylədiyin sınaqdı ömür,

Ruhu da, canı da Özün vermisən.

Qəlbimiz deyəni nəfsimiz demir,

Dözənə dağ boyda dözüm vermisən.

Qovur; qovan yazıq, qovulan yazıq,

Qaçır ixtiyarsız dünyada insan.

Bir ayaq saxlayıb barı, azcıq

Düşünmür son nədi? - son qəbiristan!

Allah, özün qoru bəd əməllərdən,

Bizi Yolçu eylə, bizi Yol eylə!

Könlümüz istəyən, əlimiz yetən

Əbədi Sevginlə əhli - hal eylə!

Ayaz Arabaçı - Mən də belə dəliyəm..

Sat, 01 Aug 2026 01:04:56 +0000

Mən də belə dəliyəm..

Həm də qanadları olan dəli.

Çiyinlərimdə iki vətən var.

İllər çantalarını mənim kürəyimə

yükləyib.

Hansı birini deyim,

Təbrizin dolanbac yolları,

Babəkin yiyəsiz qolları..

Yaralı Xudafərin, gündən-günə geri çəkilən

Xəzər. .

Hamısı ürəyimin içində eyni anda danışır.

Və mən...

heç birini susdura bilmirəm.

Dağüstü parkdan

dalğalanıb gedən bayrağa baxıram.

Şəhidlərin nəfəsi toxunur o ipək parçaya..

Hər dalğalanışında

bir ana şəhid oğlunun adını pıçıldayır.

Deyirlər,

Vətən torpaqdır.

Yox...

Vətən bir əsgərin kəsilmiş ayağının

vitrində qalan ayaqqabısının o bir tayıdır.

Vətən axşam evə dönməyənlərin qapıda

qalan ayaq səsləridir.

Vətəni

xəritədə tapmağa nə var,

oğul odu ürəyində tapsın.

Keçən il Xankəndindən keçib

Cəbrayıla gəlmişdim.

Ordan Arazın sahilinə endim.

Çaylar adamlar kimi deyil.

Onlar keçmişimizi üzümüzə vurmurlar.

Yağışdan sonra islanan

kənd yolu kimiydi

Araz.

Hər tərəf Şəhriyar qoxuyurdu.

Suların nəğməsində balıqlar oxuyurdu.

Mən ən böyük sarayları içimdə tikdim.

Ürəyimin ən böyük otağını

Azərbaycan adlı bir dilbərə verdim

Və o sevgi

heç vaxt köhnəlmədi.

Köhnəlməyə qoymadım.

Hər cür ağrılarına rəğmən

onu sevməkdən doymadım.

Bir gün

mən də gedəcəyəm.

Hər kəs kimi.

Bəlkə heç xatırlayan da olmayacaq.

Əgər bir gün mənim haqqımda soruşsalar,

deyin ki,bir adam vardı...

Vətəni sevirdi nsanları sevirdi.

Sözə inanırdı.

Və inanırdı ki,

bir yaxşı misra bir ömürdən uzun yaşayır.

Vahid Aslan - Bulaq kimi

Sat, 01 Aug 2026 00:08:29 +0000

Qara gözlüm, qadasını almağa,

Səndən özgə bu dünyada kimim var?!

Dərdlərinə həzin layla çalmağa,

Ürəyimdə sarı-sarı simim var!

Aradabir bulud kimi doluram,

Öz içinə yağan yağmur oluram;

Həsrətindən bir andaca soluram,

Nə olsun ki, qulac-qulac zəmim var…

Nəğmələrim sevinc payım, qəm payım.

Misra-misra hey ucaldı sarayım.

Dağ çayı tək zilə qalxan harayım,

Bulaq kimi pıçıldayan bəmim var.

06.05.2025

ELİMİZİN – OBAMIZIN FƏXRİ VASİF HƏKİM

Sat, 01 Aug 2026 01:20:19 +0000

Əsli –kökü Qazax rayonunun Şıxlı kəndindən olan Vasif həkim 1991-ci ildə Bakı şəhərində anadan olmuşdur.Orada böyüyüb boya-başa çatmışdır. Amma öz doğma ata, baba yurdunu yaddan çıxmamışdır.

Həyatda yaxşı, peşəkər həkimlərlə rastlaşmaq özü də bir xoşbəxtlikdir. Bir

atalar sözündə deyildiyi kimi: ”Qismətdə olanda təbib özü qarşına çıxır”. Biz

özümüzü çox xoşbəxt hesab edirik ki, qarşımıza məhz Vasif həkim kimi bir təbib

çıxdı. Onun peşəkarlığı sayəsində atam bu gün həyatdadır.

2026-ilin mart ayının 25-də Atam bağırsaq keçməməzliyindən ağır əməliyyat keçirdi. Həmin günlərdə bayram tətili idi. Lakin bayram olsada Vasif həkim əməliyyata girdi və işini layiqincə yerinə yetirdi.Əlbəttə, insana ömrü verən uca Allahdır,amma gözəl həkimlərin işini dəyərləndirmək lazımdır. Çünki, onları da Allah çıxarır bizim qarşımıza.

2024-cü ildən isə Qazax Rayon Mərkəzi Xəstəxanasında həkim-cərrah kimi fəaliyyət göstərib.Hal-hazırda direktorun cərrahı işlər üzrə müavini vəzifəsində çalışır.

Ailəlidir, bir oğul evladı var.

2010-cu ildə Azərbaycan Dövlət Tibb Universitetinin müalicə işi

fakültəsinə daxil olub. Daha sonra “Azərbaycan gənclərinin xaricdə təhsili” dövlət

proqramı çərçivəsində baza tibb təhsilinin davamını İstanbul Universitetinin tibb fakültəsində alıb. 2015-2021-ci illərdə İstanbul Universiteti Cərrahpaşa Tibb fakültəsində Ümumi Cərrahiyyə Kafedrasında və daha sonra Türkiyə Cümhuriyyəti Sağlıq Bilimləri Universiteti Prof.Dr Cemil Taşcıoğlu Şehir Eğitim və Araşdırma Xəstəxanasında uzmanlıq təhsili alıb. 2021-ci ildən Ümumi Cərrahiyyə uzmanı adını alıb.

2021-2023 –cü illərdə Bezmialalem Vakıf Universiteti Tibb Fakültəsində həkim-cərrah olaraq işləyib.

2023-cü idən etibarən Vətən qayıtmış və altı ay Akademik M.Ə.Mirqasımov adına Respublika Klinik Xəstəxanasının Cərrahiyyə şöbəsində həkim - cərrah olaraq fəaliyyətə başlayıb. Daha sonra Sabunçu Tibb Mərkəzində Əməliyyatxana bölməsinin müdiri vəzifəsində çalışıb.

Əlbəttə, biz burada sadəcə, faktları sadalamaqla kifayətlənmək istəmirik. Əsas demək istədiyimiz odur ki, Vasif həkim sözün əsl mənasında həkimdir.O, çalışdığı illər ərzində yüzlərlə xəstəyə Şəfa vermişdir.İşini layiqincə yerinə yetirmişdir.Bu isə yüzlərlə ailəni xoşbəxt eləmək deməkdir.

Belə bir deyim var.Əgər xəstə həkimlə söhbət etdikdən sonra özündə bir yüngüllük hiss edirsə, deməli, o, əsl həkimlə rastlaşıb. Vasif həkim də məhz belə həkimlərdəndir. Atamın da hər müayinəyə gələndə Vasif həkimi görməmiş evə getməsi mümkün deyildir. Vasif həkinin öz ata, baba yurdunda belə peşəkar fəaliyyəti bizi çox qürurlandırır. Bütün xəstlərlə canla-başla maraqlanmağı qayğı göstərməyi bir sübutdur.Öz ata yurdunda belə peşəkar fəaliyyət göstərməyi bizi bir Qazaxlı olaraq çox qürurlandırır.

Bu gün biz ona şəfa verdiyi yüzlərlə insanın adından və atamın adından Vasif həkimə öz dərin minnətdarlığımızı və təşəkkürümüzü bildiririk. Çətin və şərəfli işlərində uğurlar cansağlığı arzu edirik.

Hörmətlə: Leyla Əliyeva

Qazax şəhəri

Şövkət Zərin Horovlu - Ata

Sat, 01 Aug 2026 00:08:25 +0000

Atamın anım günündə.

O günlər elə bil şirin nağıldı,

Bir dünya qurmuşdum uçdu,dağıldı.

Həsrətin qəlbimdə düyün,dağ oldu,

Ustümü duman, çən qar aldı , ata!

Bir vaxtlar təzə, tər çiçəyin idim,

Şirinin,şəkərin,göyçəyin idim.

Sənsizlik içində boşalan qəlbim,

Qürbətin əlindən bezardı,ata!

Səniydin vüqarım,dilində adın,

Məni isidərdi, ocağln-odun.

Xəyanət əlilə talandı yurdum,

Xəyallara döndü nə vardı, ata!

Əlləri uzalı bozlayan mənəm,

Çiynimə yüklənib, qalaq-qalaq qəm.

Səni ziyarətə gələ bilməsəm,

Ölsəm ,od tutacaq məzar da, ata!

Bu dünya gözümdə qoydu arzumu,

Qəm üstdə koklədi könül sazımı.

Əgər bacarsaydı alın yazımı,

Şövkət, öz əlilə pozardı , ata!

1997

Dağlar Oğluyam - Zəka Vilayətoğlu

Sat, 01 Aug 2026 00:31:37 +0000

https://www.youtube.com/embed/loCD14BT0hM" width="640">

Firidun Agazadə - Alo, şarjım bitir...

Fri, 31 Jul 2026 19:03:27 +0000

Alo, şarjım bitir...

Biliyorum, sana giden yollar kapalı...

Cemal Süreya

Alo! Üzü Dönmüş!

Həsrətimin şarjı bitir,

Bir xatirə ilə

məni şarj elə,

Məsələn, belə:

De ki, “Mən trolleybusları çox sevirdim,

Ötən günlərimizin

trolleybus kimi

buynuzları çıxıb elektrik xəttindən,

qalıb Şeyx Şamil küçəsində... yoxuşda...”.

Ay nə xoşdu!

Ya da Mesencerə bir söz yaz,

Şarj yığım sözündən.

Öpüm gözündən!

Eyham ilə yaz,

Mən başa düşərəm...

Neçə illərdi

qeyri-sabit hava şəraitində yaşayıram.

Səni mən

iqlim fəsadı kimi ömrümdə daşıyıram.

Ya da şəbəkə hesabında o köhnə şəklini qoy,

ən dərdli şəklini –

Orda ki, payız küləyi sitəmlə dağıdır telini,

Orda ki, xəstə atanın çiyninə qoymusan əlini...

Qoş məni dərd-sərinə.

Ya da köhnə bir kadr kimi

televizorda görün,

Rişxəndlə baxaraq

Hətərən-pətərən danışan ərinə...

Bilirsən ki, məni şarj etməyə

Bircə söz yetir.

Alo! Üzü Dönmüş!

Məni şarj elə,

Axır zamanlar tez-tez şarjım bitir...

Stokholm, iyul

Sədaqət Kərimova - SEVMİRƏM QƏLİBLƏRİ...

Sat, 01 Aug 2026 00:08:14 +0000

Eyni ölçü, eyni rəng...

Eyni ruh, eyni ahəng...

Hər qəlibdə bir darlıq,

Orda can verən varlıq.

Dar sərhədlər içində,

Bir boyda, bir biçimdə

Dəzgahdan çıxır qəlib,

Qəliblər dövrü gəlib.

İnsanlar kiçildıkcə,

Qəliblər böyüməkdə.

Neçə mənalar yatır

Bu səydə, bu əməkdə.

Zaman daşı – o məhək,

Cılızlaşıb o nəhəng.

Hörüb yalandan çələng,

Atır göyə çərpələng.

Fərqlilik – burda günah,

Sünilik – baha matah.

Düşüncə eyni gərək,

Eyni cür hiylə, kələk.

Eyni ətirli güllər,

Eyni cür əsən külək.

Qəlibə sığışmayan

Başlar, ayaqlar gedir,

Neçə-neçə dirəklər,

Neçə dayaqlar gedir.

Qəliblərdən boylanan

Məngənə sıxıntısı,

Yolun dar çıxıntısı,

Çayın lal axıntısı,

İtaət yağıntısı...

Mənə yad gəlir yaman,

Nə oldu sənə, zaman?

Saxta səslər çıxarır

Ömür adlanan kaman.

Hər qəlib – ölən həvəs,

Ruhu daraldan qəfəs.

Hər ölçü dəmir zəncir,

Hər səda batan zəngdir.

Hər qəlib son məkandır –

Diri ruhlar uyuyan.

Hər qəlib bir ocaqdır –

Yavaş-yavaş soyuyan.

Sevmirəm qəlibləri –

Məzarı qaliblərin.

SEVGİ VƏ İNSANIN DAXİLİ AZADLIĞI

Fri, 31 Jul 2026 23:15:38 +0000

İnsan həyatının ən böyük mənəvi həqiqətlərindən biri azadlıqdır. Lakin azadlıq yalnız sərhədsiz yaşamaq, istədiyini etmək və ya heç bir məhdudiyyət tanımamaq demək deyil. Əsl azadlıq insanın vicdanının, düşüncəsinin və qəlbinin əsarətdən qurtulmasıdır. Daxili azadlığını qazanan insan həyatın ən ağır sınaqları qarşısında belə mənəvi bütövlüyünü qorumağı bacarır. Bu daxili gücün ən möhkəm dayaqlarından biri isə sevgidir. Çünki sevgi insanı kinin, nifrətin, paxıllığın, tamahın və qorxunun zəncirindən azad edən ilahi bir qüvvədir.

Məşhur filosof Epiktetin "İnsanı hadisələr deyil, hadisələrə münasibəti əsarət altına salır" fikri daxili azadlığın mahiyyətini çox gözəl ifadə edir. Sevgi isə həmin münasibəti dəyişən, insanın ruhunu işıqlandıran ən böyük mənəvi gücdür. Sevgisiz azadlıq soyuq və mənasız görünər, azadlıq olmadan sevgi isə öz saflığını itirər. Buna görə də bu iki anlayış bir-birini tamamlayan müqəddəs dəyərlərdir.

İnsanı həbs edən təkcə görünən divarlar deyil. Bəzən onu öz qorxuları, ehtirasları, qəzəbi, kin-küdurəti və mənəvi zəiflikləri əsirə çevirir. Belə bir əsarətdən yalnız sevgi xilas edə bilər. Çünki sevən insan bağışlamağı öyrənir, mərhəmətli olur, başqasının ağrısını duyur və öz mənəvi aləmini saflaşdırır. Lev Tolstoyun dediyi kimi, "Sevgi həyatdır." Bu fikir göstərir ki, insan yalnız sevgi ilə daxilən yaşayır. Sevginin olmadığı ürək isə tədricən sərtləşir, daralır və mənəvi azadlığını itirir.

İnsan heç kimin görmədiyi yerdə belə doğru yolu seçə bilirsə, deməli daxilən azaddır. Vicdan qarşısında rahat olmaq ən böyük azadlıqdır. Sevgi vicdanı oyadır, onu daim yaxşılığa səsləyir. Nizami Gəncəvinin fikirlərində də insan sevgisi mənəvi kamilliyin əsas şərti kimi təqdim olunur. Saf qəlbdə sevgi və azadlıq bir-birini tamamlayır.

Qorxu insanın düşüncəsini məhdudlaşdırır, cəsarətini zəiflədir. Lakin sevgi insanın daxilində böyük inam yaradır. Ana övladı üçün hər təhlükəyə sinə gərir, vətənini sevən insan torpağını qorumaqdan çəkinmir, müəllim peşəsini sevən şəxs illərlə yorulmadan çalışır. Onların gücü sevgidən doğur. Məhəmməd Füzuli "Eşq imiş hər nə var aləmdə..." misrası ilə sevginin həyatın əsas hərəkətverici qüvvəsi olduğunu ifadə etmişdir.

Nifrət insanın ruhunu daraldır, onu mənən əsir edir. Bağışlamağı bacaran insan isə daxilən rahat yaşayır. Çünki sevgi qəlbdə kinə yer qoymur. Martin Lüter Kinqin dediyi kimi, "Qaranlığı qaranlıq yox, yalnız işıq yox edə bilər. Nifrəti nifrət yox, yalnız sevgi məhv edə bilər." Bu fikir insanın daxili azadlığının sevgi ilə mümkün olduğunu aydın şəkildə göstərir.

Böyük sənət əsərlərinin, şeirlərin, musiqilərin və elmi kəşflərin arxasında çox zaman böyük sevgi dayanır. Yaradıcılıq insan ruhunun azad ifadəsidir. Sevən insan xəyal qurur, düşünür, yaradır və cəmiyyətə fayda verməyə çalışır. Ədəbiyyat tarixində saysız-hesabsız şah əsərlər məhz insanın həyata, Vətənə, ailəyə, təbiətə və həqiqətə sevgisindən doğmuşdur.

İnsan hər gün öz nəfsi ilə mübarizə aparır. Tamah, qəzəb, lovğalıq və eqoizm onu yolundan uzaqlaşdırmağa çalışır. Sevgi isə bu mənfi hissələri zəiflədir və insanı kamilliyə yaxınlaşdırır. Yunus Əmrənin "Yaradılanı sevərik, Yaradan üçün" fikri sevginin insanı mənəvi yüksəlişə aparan ilahi mahiyyətini açıq şəkildə ifadə edir.

Sevginin hökm sürdüyü cəmiyyətdə qarşılıqlı hörmət, mərhəmət və etibar güclənir. İnsanlar bir-birinə düşmən deyil, dayaq olurlar. Belə mühitdə azad düşüncə inkişaf edir, elm, mədəniyyət və ədəbiyyat yüksəlir. Hər bir sağlam cəmiyyət ilk növbədə insan sevgisi üzərində qurulur. Əgər insanlar bir-birinə hörmət etməyi bacarmırlarsa, heç bir qanun onları həqiqətən azad edə bilməz.

İnsan bəzən ömrü boyu özünü tanımır. Lakin sevgi ona daxili aləmini kəşf etməyə imkan yaradır. Sevən insan öz zəifliyini də, gücünü də daha aydın görür. O, təkcə başqasını deyil, öz vicdanını da sevməyi öyrənir. Sokratın "Özünü tanı" çağırışı məhz daxili azadlığa aparan yolun başlanğıcıdır. Bu yolun ən etibarlı bələdçisi isə sevgidir.

Əsl sevgi məcburiyyət tanımır. Məcbur edilən hiss sevgi deyil. Sevgi könüllü seçimdir. Eyni zamanda azadlıq da məsuliyyət tələb edir. İnsan sevdikcə məsuliyyətini daha dərindən anlayır. Beləliklə, sevgi azadlığı mənalandırır, azadlıq isə sevgini ucaldır.

İnsanın həqiqi azadlığı nə var-dövlətdə, nə yüksək vəzifədə, nə də xarici imkanlardadır. Əsl azadlıq insanın öz vicdanı ilə barışıq içində yaşamasıdır. Bu isə yalnız sevginin işığında mümkündür. Sevgi insanı qorxudan, nifrətdən, tamahdan və mənəvi əsarətdən xilas edir, ona daxili rahatlıq və kamillik bəxş edir. Daxili azadlığını qazanan insan həyatın ən çətin yollarında belə ləyaqətini itirmir, çünki onun ən böyük sərvəti sevən ürəyi və azad ruhudur.

Mövlanə Cəlaləddin Ruminin bu hikmətli fikri mövzunun ən gözəl yekunu sayıla bilər: "Sevgi ilə açılan qapını heç bir qüvvə bağlaya bilməz." Həqiqətən də sevgi insanın ruhunu azad edən, onu mənəvi zirvələrə yüksəldən və ömür yolunu işıqlandıran əbədi bir nurdur.

Sevil Azadqızı

27.07.2026

Xatirə Rəhimbəyli - Bilsəm ki ,qəlbinin dərinliyində

Sat, 01 Aug 2026 00:43:16 +0000

Bilsəm ki ,qəlbinin dərinliyində

Səni didir-yeyir acı duyğular ,

Bilsəm ki könlündə adımla bağlı

İynə ucu boyda ağrı-acı var,

Halal etməyəcəm sənə bu dərdi ..

Gözlərim yoluna dikili qalıb ,

Bax, gör aramıza nə sədd çəkmisən ...

Bilsəm, xəyalında mən ola-ola ,

Qəsdən belə qansız sərhəd çəkmisən ,

Halal etməyəcəm sənə bu dərdi !!!

Bu fani dünyadan nə ummuşuq ki ?

Doğulan saatdan dərvişik ki, biz...

Biri-birimizə əzab veməyə ,

Əzməyə, boğmağa gəlmişik ki biz?

Halal etməyəcəm sənə bu dərdi ...

Eh, bu acı nədi, ehhh, bu qəm nədi ,

Dedim :"Qoy gözəllik xəyalın olsun !"

İllərlə susdum ki, dərd çəkməyəsən ...

Yolunda nə çəkdim halalın olsun!!!

...Halal etməyəcəm sənə bu dərdi...

Hər nağlın bir sonu ,sonrası olur ,

Tükənmir bu həsrət ,bitmir bu hicran .

Dilin bir söz deyir ,əməlin bir söz

Saxladın bir ömür könlü nigaran ,

Oldu ağrım-acım dillərdə dastan...

Halal etməyəcəm sənə bu dərdi !!!

SÜLEYMAN ABDULLA - BİR ÖMÜRLÜK ŞEİR

Fri, 31 Jul 2026 19:25:59 +0000

Ayrılıq dediyin ölüm ha deyil,

Boş yerə özünü üzmə sən qəti.

Dağılan deyildir dünya, yaxşı bil,

Yer yerdən oynamaz, göy göydən qəti.

Adam çapdığıdır bəxtin kor atı,

Nəyisə tərs yazıb qurban olduğum.

Ovucla ölçülür insan həyatı,

Ümmanda su zənn et, biyabanda qum.

Allahla əlləşər girib min dona,

Kimə ki Tanrısı, taleyi yardır.

Hər kəsin axırı varmaz xoş sona,

Bunun tapıntısı, itkisi vardır.

İstiyə-soyuğa düşür can artıq,

Yanğısı yanğındır, ayazı belə.

Sevgi də olmasın ifratdan artıq,

Dərini elədir, dayazı belə.

Dünya çox gözəldir, çalış dolan-gəz,

Düşmənə dərd olar dostun çoxluğu.

Heç kimin halını dəyişə bilməz,

Dünən var olanın bu gün yoxluğu.

İnsan əzab çəkir bəxt olanda kür,

Həyat xoş olmalı bəlkə...

ya deyil.

Hər kəsin bəxtinə biri düşübdür,

Ayrılıq dediyin ölüm ha deyil.

29.07.2026

Arzu ADA - əl çalanlar

Sat, 01 Aug 2026 00:07:28 +0000

Yenises.az Arzu ADAnın HƏR KƏSƏ AÇIQ MƏKTUB - ŞEİRİNİ TƏQDİM EDİR! Oxuyaq!!!! Və bacarsaq DÜŞÜNƏK!!!!

...

Gəlin.

Sözüm sizədir...M.Cəlil demiş

Şeiri oxumadan. şedev ..yazanlar,

Qələminiz var olsun..deyib qələmi heç görməyənlər..)

Buranı kecək

Qələmi 60 qəpiklik <odnarazovıy> qələmdir də )

.Ürəyimə toxundu...yazıb ürəyi daş olanlar!

Şair ..Səmada bulud .

Sən məni unut ..yazıb

Siz: ..Dərin fəlsəfə..deyirsiniz .

Şair <anama həsr edirəm >yazır,

Siz: Vətən yanğısı! . yazırsınız

Oxumayıb axı..

Mətndən xəbəri yox. .

Bir dəqiqəyə bir profili likeləyib bitirir

Nə olsun əsas ŞƏKİLDİR ..

Şeir zaydı, amma müəllifin gözəl fotoları var

Yarıcılpaq

Effektlidirsə..

Demək.. dahidir.. vazkecilməzdir

Əcəb dodaqları ..<kəsilmiş> burnu ..kleyli sacı var !

Sizin tərifiniz — 50 qəpiklik saqqızdır.

Çeynə, dadı yox.

Tüpür.. yapışır.

Şair də inanır, dediklərinizə ..sonra gedir .M.Araza. Bəxtiyara ..R.Rövşənə. .M Cəlilə ultimatom yollayır .

Hər şeirə eyni şərh:

Qələminiz susmasın.

Qələmi susube. . 10 ildir, xəbəri yox qələmdən ..

Qısırlaşdırıblar şairləri yalan təriflərlə ..

Yaza bilmir

<Belinə banka..ürəyinə stend )>..alqışlar ...türlü türlü..sıra... sıra , yan ...yana .

Saxta likecilər .. :

Nə gözəl misralar.. yazır ..şerin... yazının altına .

Ürəyində söyür.

Like dilənçiləri...

Tərif yazır ki, ona da yazsınlar.

Ədəbiyyat yox, barter.

..25 manatlıq set bazarı

Ədəbiyyat QARIŞIR O BİRİ BAZARLARA

KASIBIN BİT BAZARINA ..ROZALARIN ƏT BAZARLARINA

ORTADA QALAN SƏNSƏN ...SƏN YAZIQ VƏTƏN !

Sizin . <bravolarınızdan> ədəbiyyat zibilliyə döndü.

Hər qafiyəbaz özünü Füzuli sanır.

Füzuli qəbirdə deyir:

. ..< Məni qatmayın bu işə..

MƏNLƏ İŞİNİZ OLMASIN .>

..ADAM. !

Başa düşmürsənsə.. sus. !

Susmaq da mövqedir.

İndi ədəbi əl çalanlar oxuyub qızaracaq, amma yenə də altdan :

. . Qələminiz var olsun ..yazacaqlar.

Çünki refleksdir.

Bonus cibində qalsın...təki

Şeirə dəryadır . okeandır ' yazırsınız,

Halbuki arx da deyil.

Şərurdakı Gümüşlü gölüdür)

Durub..axmır. .

Yalan tərifi gəmiyə mindirsiniz,

Amma şeir üzmür, batır.

Sizin bravo'nuz xilasedici jilet deyil,

Daşdıre ...daş...

Bağlayırsınız şairin boynundan...ayagından ...

Yorulun. usanın.. utanın.

Pisdir?

Pisdir de.

Ürəyinizmi yanır ?

Şair ağlayar, ..mı deyirsiz.

Cəhənnəmə kimi ...qoy aglasın .

Düzələr.. !

Ölsə...basdırarıq..yas da verərik..

25 manat kartıma vur 5 şerini dərc edərik .yazırlar messencerlərə ..

Bəsdirin .

Ədəbiyyat bazarını baglayın

Seir əmtəə deyil..

Ədəbiyyat atanızın işlətməsi ..holdinqi ...şirkəti deyil .

Tərif ...borcun hec deyil.!

.Dost ol ... sevgili ol.. nə olursunuz olun təki ədəbiyyatı.. şeriyyatı alət etməyin şəxsi münasibətinizə

Vicdanın var?

Onu işlət.

Sizin əhsəninizdən şairlərin boyu uzanmır,

( Deyilənə görə coxunun boyu 1.m.50 santımdır. )

Burnu uzanır.

Pinokyo olublar hamısı.

Bir gün yalan danışanda burnu klaviaturaya dəyəcək.

Feys tüstülənəcək

Di gəl Marka cərimə ödə )

Şeir zay, tərif bol

Yalançı çox, düz yol yox

Mərd tənqid istəyirəm... başqalarının şerlərinə

.Bir az da gülək . )..

Mən ....tərif istəyirəm .

Öz şerlərimə ))

Zibilləməyin..

Görünən bu ki coxunun klavyaturasında bəyənmə düyməsi var

Amma vicdan yoxdur .

Sözə xəyanət etməyin...

Ay Bəniz Əliyar - Hər şey gerçək idi axı bir zaman

Fri, 31 Jul 2026 23:40:21 +0000

Hər şey gerçək idi axı bir zaman,

Həsrət gerçək idi, eşq gerçək idi.

Bir vaxt gerçək idi, çox gerçək idi,

İndi bildiyimiz yalan nə varsa.

Nə bilim, bəlkə də mən yanılıram,

Əsl yalan idi qalan nə varsa?

Bəlkə yalan idi sənin olmayan,

Uzaq birisindən getmək qorxusu,

Onundu, sandığın, boz küləklərin

Sənə gətirdiyi ətri, qoxusu?!

(Onu arzulamaq, onu istəmək

Əlçatmaz olsa da suç deyil idi.

Gözünün bəbəyi bildiyin xəyal,

Canının ağrısı bildiyin ümid,

Yalan deyil idi, puç deyil idi.)

Sanki inam vardı, sevirsə getməz,

Qırmaz sevilənlər onu sevəni.

Sanki inanırdın, sevgilər bitməz,

Ən gözəl cümləydi "sevirəm səni".

Ən ali fərmandı bir isti baxış,

Əhdə dəyər idi, anda bərabər.

Bir həzin musiqi, incə toxunuş

Təsir gücündəydi onda nə qədər.

Hər şey gerçək idi axı bir zaman,

Həsrət gerçək idi, eşq gerçək idi.

Necə adiləşdi gerçəklərimiz,

Hələ qarşıdadır görcəklərimiz.

Fərhad Tapdıqoğlu - Bir az da təbəssüm

Fri, 31 Jul 2026 21:23:28 +0000

...Cəsarət qeyri-müəyyən müddətə azadlıqdan məhrum edilmişdir...

Yaltaqlıq ,qorxaqlıq isə sərbəst buraxılıb...

Geni dəyişdirilmiş meyvələr o qədər gözəldirlər ki,yanında dayanıb ,şəkil çəkdirmək istəyir adam...

Vəzifəlilərə hər an əyilən yaltaq "dörd ayaqlıya" çevrilib ,belində "çul ,yəhər gəzdirərsə , təəccüb etməyin...

Deyirlər ki,"sevinci böləndə artar".

Amma əyri yollarla qazanılan pulun sevincini bölməzlər...azalar...yaxud yox olar...

Kasıbla varlının əsas fərqləri bəlkə də qarındadır...

Kasıb bir qarnı ac,bir qarnı tox yaşayır...

Varlının isə hər iki qarnı tox olur həmişə...

Keçmişdə,qədimlərdə bir insanın qədrini bilənlər ona "qədir ağacı" əkərmişlıər...

Hörmət etdiyini"nümayiş" elətdirmək üçün isə "belinə şəlləyərmiş"...

P.S."Qədir ağacı əkənlər"," belinə şəlləyənlər"...xatırladım.

Kişinin başı üzərindən çox bulutlar( buludlar yox ee,bulutlar,qablar) keçmişdir...Arvadı atıb...

Şükürlər olsun hər olay xəsarətsiz ötüşmüşdür...kişi sağ -salamatdır...

Qadın var "arpa unundan aş eylər"...

Qadın var ərini ya müqəvva ,ya da daş eylər...

Yuxum yoxdur,amma qaçmayıb...

Gündüz yanımdaydı...

özüm icazə vermişəm ,getsin dincəlsin,yorulub...

"Bu dövləti şum elədi öz əlim,

Həm yazında ,payızında güllərim,

Bu dünyanın çox yerində evlərim,

"Bu da belə bir ömürdü,yaşadım".

"Narsda sənin evin yoxdur"-dedilər.

"Kosmosa səfərin yoxdu"- dedilər.

"Ayda da torpağın yoxdu"- dedilər.

"Bu da belə bir ömürdü yaşadım."

Allah Sizə qəni-qəni rəhmət eləsin Böyük şair Məmməd Araz.

Muxtarov Muxtarın oğlu da,qızı da muxtardı.

Sadəcə muxtar insanlardır.

P.S.Muxtar respublika ,muxtar vilayət,muxtar insanlar...

Əvvəllər tənbəllər,evdən çölə çıxmayıb,yatan adamlar üçün deyərdilər:

"Ay bala,kürt düşmüş toyuq kimi nə yatırsan evdə? Yumurtalarının soyuyur? Dursana..."

Yava arvadın olunca ,bir yavan ola ,ot-ələf yığasan ...gecə arvad yatandan sonra evə gələsən...ya da "Yava" markalı motoskletinlə ora- bura şütüyəsən...

yavan çörək yeyəsən...yavanlığın da "Yava" siqareti ola...

Əgər taylı tayın tapmaq istəyirsə,onun belinə bir tay un yüklə,ya bir taya ot,fərqi yox ,taysıya-taysıya gedib ,tayın tapacaq...

Acgöz məmurların dilindən :

"Bölək bu torpağı gəl birlikdə biz,

Şimal sənin olsun,Qərb mənim olsun.

Talayaq sərvətin,yığaq var-dövlət,

Gənub birimizin, Qərb onun olsun.

Biz ki,bir yerdəyik bilin ,hələlik,

Bizsiz nə hökumət,nədə ki,dövlət...

Dövlətin torpağın bölə bilərik,

Amma bölünməyən pullarımız var..."

Ələk toxuma sexinə "ələkçiyə qıl verən tələb olunur"

P.S.İşə düzəlmək istəyənlər üzlərinə ələk tutub getməlidirlər.

Könül Nuriyeva - Xaotik…

Sat, 01 Aug 2026 01:33:21 +0000

Ən ağır şeirimi yazıram bu gün

bəlkə də sözlərə çalıram düyün…

İndi bir az ağrıyır başım,

ta səhərdən tutub ürəyim.

Daha təsəlli ola bilmir

Özümkü etdiyim küləyim,

mənim dediyim şəhərim…

Çox tərəddüdlüyəm,— bir şeirə yerləşərmi min illik kədərim?!

Saçlarım dağınıq, gözlərim yaşlı

ruhum çox qocalıb, heç xəbərim yox imiş,

O gün parkda bir uşaq dedi ki,—

Necə qocasan, çox yaşlısan, çox yaşlı…

Acı söz deyildi bəlkə,

amma mənə elə gəldi ki,

O uşaq deyilmiş, ürəyə tuşlanan ox imiş!

Bilmirəm ki, nə vaxt doğulmuşam,

kiməm, nəçiyəm?

Bəlkə elə anamın bətnində

mən söz dənizində boğulmuşam?

Hamımız insan ola bilmərik ki,

mən bir yol ola bilərəm,

ya da palçıqlı, tozlu bir küçə…

Niyə dərin adamlar

gündüz yox, doğulurlar gecə?!

Bir yarpaq ola bilərdim,

ağacımı Allah seçərdi.

Anam bilsəydi, bu qədər çətin olacaq həyatım,

Mənə yüngül parçadan asan don biçərdi…

Bir filmdəyəm,

Hardan bilim?

Adını da xatırlamıram ki,

onu beynimdən silim.

Rolum yoxdur, rejissor məni görməyib,

Axı bu filmin sonunda adamlar ölməliydi,

film bitdi, içi mən qarışıq niyə heç kim ölməyib?

Oynamağa səhnəm yox,

Ağ-qara film olsa da, razıydım,

Olmadısa, daha rənglisinə könlüm tox…

Misralarım dağınıq olsa, bağışla məni

əziz oxucu,

dəfələrlə demişəm, şair deyiləm.

Axı turş alça ola bilmərəm

hər fəsildə yeyiləm!

Arada fikirlərimdən verirəm ipucu.

Acı sözlər nədir ki,

mən həyatın zəhərini yemişəm!

Yadındamı?

Qəlbimin dolub-daşdığını

hansısa misramda demişəm…

Ağırlığı sevməz hər adam,

kim qaşqabaqlı insan istəyər?

Gülərüzlə yaşamaq daha çətindir

harda adamlar yoxdursa,

ora vətənimdir, məmləkətimdir…

Bəlkə də bu şeir deyil,

oxuyanlara ən sonuncu ərkimdir!

Hamı harasa tələsir bu şəhərdə,

Mən tələsənlərin yanından qaçıram.

Həmişə kilidli qalıb ürəyim mənim

Həyatımda ilk dəfə

ürəyimi şeirimə açıram!..

Kədər sözlərin qış geyimdir,

daşımaq çətin olur,

gülən adamların ömrü yağışlı olduğundan

elə hey bir kəlmə deyən kimi

gözləri dolur…

Şeirin də buludu var, göyü var

Şeirin də səsi-küyü, ünü var

İnsan taleyini kimi

hər şeirin də sonu var…

Axı çox şeyi asan etmək olardı,

Axı yağışdan əvvəl

ağlatmayasan gərək adamları

Bəlkə bu şeirim gözəl olsaydı,

Çiçəklər iki payız sonra solardı…

Niyə sayılmır ki

fəsillərin addımları?

Qara şeiri kimsə oxumaz,

ona rəngli köynək kimsə toxumaz

İlmələr istəyər səbir

Bəlkə ən qəmli şeirimzlə

özümüzə qazırıq

sözlərdən qəbir?!

Başı-ayağı bilinmir bu sətirlərin,

adamlar gedəndə,

nə üçünsə unudurlar qoxuların, ətirlərin…

İlk dəfə kitabda ilk şeiri görəndə

yazmağı anası bilmişdim mətinlərin…

Ömürdür, yaşamışam, getməliyəm də

ətrafdakı səsləri bir şeirdə qoymalı,

yoxsa gözdən sakitcə itməliyəm də?!

Nə olsun nağıl deyil,

onu bitirə bilərəmmi almalı?

Xaotik, qarışıq, baş-ayaqlı

bu şeirin atası mənəm,

qoy özünü bilsin arxa-dayaqlı!

Qızı evdə qalmış analar kimi

bu şeirimə axtarıram adaxlı…

Nə edim?

Adamlar sıxır canımı,

mən təkliyimə əbədi qonağam.

İçməmişəm, deyiləm sərxoş

amma yüksək keyfiyyətli arağam.

Başı hərlətmirəm, edirəm azca meyxoş!

Adamları istəməsəm də görürəm,

Onlardan silinənlər siyahısı hörürəm…

Heç bilmədim ki,

adamsızlıq gətirdimi sonumu?

Bəlkə bu şeir də bir adamdır,

görəsən hansıdır, odurmu, budurmu?

Adamlar ömrümüzə zəncirdimi?

doğulandan ölənədək yaşanan hər gün

çox su aparacaq xəmirdimi?

Görəsən, tək yaşayanlar özlərini alışdıran təndirmi?

Bir kəpənək bir şeiri bəzəyərdi bəlkə

Bir çiçək olmalıydı bu şeirdə

Daha qafiyələr alınmaz, səncə?

Əlimdən düşən sonuncu tikə

Daha bağlayım ürəyimi

İstəsə oxucu bu şeiri qatlaya, bükə

lavaşa bir tikə kabab kimi.

Gələcəyindən xəbərsiz balaca uşaq

Bir şeir olmağı yəqin istəməz!

Özü olmayan, saxta adamlar

Nə özlərini,

nə də şeirləri addımbaşı izləməz…

Səsini asta etsən, səni eşidər yarpaqlar

sən yazıbsan deyə, sözlərini meyvə bilər ağaclar.

Bu dünyada gördüyün nə varsa

onları şeirə gətirsəm

Görəsən, oxucu çoxmu acıqlanar?

Xəstəyəm, məlhəmim ağac

Görəsən, şeirimin qəzası neçə rükət olacaq?

Əgər itsəm yarpaqların içində

Əminəm ki, sözlər məni tapacaq…

Mən fərsizəm, başqa iş bacarmıram

Yazmağı bilirəm, ancaq…

Amma bilmirəm nədənsə,

hər şeirdən sonra oluram utancaq…

Nazim Əhmədli - YER ÜZÜ DÜŞÜB SINACQ

Sat, 01 Aug 2026 00:08:00 +0000

28.07.2026.

Norveç Krallığl.

Buludlar asılıb göydən,

buludlar çətir-çətirdi;

məni Tanrı dağlarından,

bu göm-göy sular gətirdi;

ürəyim yarpaq kimidi,

payız solur, yaz göyərir;

damarımda qan yerinə,

misra-misra söz göyərir;

mən gecələr ulduzları,

səhər dan üzün görürəm;

yanıb sönən ocaqların,

külündə közün görürəm;

çiynimin bir tərəfində,

Yer üzünü saxlayıram;

ürəyimin bir küncündə,

kür üzümü saxlayıram;

bir az dünyadan qorxuram,

hər yan yanır ocaq-ocaq;

hərdən elə bilirəm ki,

Yer üzü düşüb sınacaq.

18.10.2012. Bakı şəh.

Xəyalə Sevil - Heç nə...

Sat, 01 Aug 2026 01:22:47 +0000

Üzümün, gözümün suyu

Selə gedəcəksə... Heç nə.

Belə başlayan bu ömür

Belə gedəcəksə... Heç nə.

Açılmayıbdı sarğısı,

Hələ ağrıyır ağrısı...

Mən bildiyim yanlışların

Nə idi ki, bəs doğrusu?

İlahi, xəbərin olsun,

Elə bezdirirlər məni.

Taleyə inandırırlar,

Səndən küsdürürlər məni...

Üzümün, gözümün suyu

Selə gedəcəksə... Heç nə.

Belə başlayan bu ömür

Belə gedəcəksə... Heç nə

Aləmzər Sadıqqızı - Bilmirsən..

Sat, 01 Aug 2026 00:07:24 +0000

Səndən öncə yaşamışam bilirəm,

Amma necə yaşamışam bilmirsən.

Taleyimdə Ana adlı ağrını ,

Necə , nə cür daşımışam bilmirsən...

Mən anadan Ana kimi doğuldum...

Əvvəl-əvvəl bir həsrəti böyütdüm.

Ay dolandı, il dolandı əzizizim...

Fəsil-fəsil dərdlərimi göyərtdim.

Sən hər yerdə mənimləydin bilirəm...

Addım-addım ürəyimdə yol gələn,

Yorulanda əllərimdən tutanım,

Darıxanda ürəyimə su səpən...

İllər ötdü yanımızdan görmədik,

Bir şəhərdə yadlar kimi yaşadıq.

Bəlkə elə dönə-dönə rastlaşdıq,

Tanısaydıq bəlkə çoxdan qoşaydıq

Durub indi həyatıma gəlmisən...

Həyatımın heç olmayan adamı.

Heç bilmirəm necə dönüm başına,

Bilmirəm ki, necə alım qadanı...

28. 7.2010

Adilə Nəzər- MƏNIM ÜRƏYİMƏ YATMIR BU DÜNYA

Fri, 31 Jul 2026 20:58:19 +0000

Mənim ürəyimə yatmır bu dünya,

Gəl, bir əl yetir ki, könlümə sindir.

İlahi, içimə durmadan yağan

Bu yad yağışları bir azca dindir.

Qondur üzümə bir tifil təbəssüm,

Bu iççəkmələrim yorur ruhumu.

Eyləsin Özümdən keçən təcəssüm -

Təkcə o sevgidir qovur yuxumu.

Zaman xəyalları gözümdən asıb,

Göz aça bilmirəm, bir səslə məni.

Yaman dağılmışam, toz-torpaq basıb,

Tut qaldır, silkələ, dəstələ məni.

Yoluma daş düzüb etdilər ləlik,

Hamı dərd gətirdi, dedi, -qəm yemə.

Gördüm sıfırların ortası dəlik,

Birin ətəyindən yapışdım yenə.

Əlini uzat ki, əlimi tutsun,

Fırlanan dünyada hamı seyrdə.

De ki qələmimə, dərdi unutsun,

Qalacaq hər parçam ayrı şeirdə.

Təranə Məmməd - İncimişəm

Sat, 01 Aug 2026 00:08:28 +0000

Könlüm sızlayır səhərdən,

Özüm də bilmirəm nədən,

Yalanı doğrudan seçən,

Gözlərimdən incimişəm.

Tükəndim arada qoyulan fərqdən,

İpək seçilməyir nə vaxtdı bezdən,

Bu yalan dünyanı hələ vəsf edən,

Sözlərimdən incimişəm.

Yoruldum haqqımı sübut etəməkdən,

Tükəndim mən oda su çiləməkdən,

Gecələr yuxumu hey ərşə çəkən,

Xəyallardan incimişəm.

Göz yaşım süzülür üzümə dən-dən,

Küsmüşəm yenə də özüm- özümdən,

Məni sevməyəni dəlitək sevən,

Ürəyimdən incimişəm..

Könül Nuriyeva- Məktubunda yazırsan

Sat, 01 Aug 2026 00:25:45 +0000

Məktubunda yazırsan,—Allah şahiddir ki, məni unutmayıbsan,

saçlarımın rəngini,

qucaqlayanda səni,

dərindən çəkdiyim ahlar,

indi gözlərini yaşardar…

O gündən təksən,

yaşamağına yaşayırsan e,

amma elə bil içində daş gəzdirən ürəksən,

hər qapı döyüntüsünə diksinirsən,

niyə belə ürkəksən?

Heç bilməzdin ağır olar

bir qadının səssizliyi,

qadındı da nankordu,

ona unutdurar bir şeir, təkcə bir şeir sənsizliyi,

Hardan biləsən ki, dəyirman daşı ağırlığında tale yükü çəkərsən…

“Yalnızlığın məsumiyyət muzeyi …”

Belə çağırır dostların səni,

Otağında başqa rəng yoxdur, hər şey sarıdır sarı,

daha bu rəng bildirmir ayrılığı,

hamıya xatırladır payız fəslini.

Mənə qalsa, qur həyatını

yoxdurmu ürəyinə yatan qadın məndən savayı?

Vallah, unutmuşam göndərdiyin məktubların sayını.

Allah şahiddir, toxunmadın kimsəyə,

məscidə çox getdin, sakitləşmədi ürəyin,

üz tutdun sinaqoqa, kilsəyə.

Bəzən təkəbbürlü oldun,

bəzən döndün yazıq kimsəyə.

Özünü söyə- söyə

Nə xeyri var adımı qoluna, sinənə döyə- döyə?

Bu tatulardan xeyir gəlməz,

ümid edirsən ki, onlar sevgi göyərdə?

Allah şahiddir, mən görməsəm o görür,

sənin alicənablığını, oyanışını,

elə hey fırlandığın qaranlıq dairəni,

ispata çalışdığın sevgi teoremlərini,

səhv çıxartdığın riyazi kəsrləri

Görən, xəyanətkarlar bir gecədə sevgiyə neçə qurban kəsirlər?

Görəsən, Allah cəhənnəmə göndərirmi

sevgini oyuncaq bilənləri,

vəfasızları, yalançı kəsləri?!

Sən axı necə ölə bilirsən dərdimdən mənim?

Daha cavan deyil gördüyün qadın

Vaxtıdır, rahatca üzülə bilər ondan əllərin,

yazırsan ki,- az qala başını divara vurasan,

yaddan çıxara bilmirsən onun gecə kimi qara tellərin.

Yazırsan ki,- dərman kimi qatılıbsan yuxuma,

acı olsan da, gəlirsən xoşuma,

cüt gəzdiyimiz yerləri hər gün gəzsən də,

niyə çıxmırsan tuşuma?

Niyə rəhm etmirsən, niyə kömək etmirsən dərdindən içən sərxoşuna?

Oxuyuram bu sözlərini,

düzü, ağlaya bilmirəm, daha əvvəlki tək

bir kəlmənə silmirəm gözlərimi,

daha ürəyim titrəmir, əsmir,

daha balaca qız kimi görüşünə tələsmir

daha səni bilmirəm Allahım,

daha səni nə savab sayıram, nə də günahım…

Sonra yazırsan ki,- ölümü gəmi bilirsən uzaqlara üzürsən,

dəniz boyda dərdin var,

çəkə bilmirsən, çox üzülürsən,

tənhasan, yalnızlığın səmasında süzürsən,

mənim xəyalım səni yaşamağa qoymur, mənimlə tarazlığını pozursan.

Məni danlayırsan ki, getməyə ustayam,

qayıtmaqdan danışmıram, ləngəm, astayam

Əvvəllər mən eşq qadınıydım,

sonralar eşqlə nəfəs alırdım,

indi bəlkə can üstəyəm?

Diqqətsizsən, unudubsan sözümü,-

həmin gündən daha od deyiləm,

tüstülənirəm, bir ömürlük tüstüyəm.

Elə bilirdin mən təkəm,

səninəm

gedə bilmərəm,

sənə bağlıyam,

bir ömürlük sənə aidəm,

Allah şahiddir ki, istəsən unudarsan,

axı var gözəl qadınlar dünyada,

niyə ətrafında yaradıbsan ada?

Cavab yaza bilmirəm məktubuna,

bilmirəm nə yazım, yaraşsın adına?

bircə sözüm var, —yol ver, bu qadına,

bir də məktub göndərmə onun adına…

Gizlicə Saxladım O Sevgini Mən - Zəka Vilayətoğlu

Sat, 01 Aug 2026 01:38:23 +0000

https://www.youtube.com/embed/i-UkIwTQKk0" width="640">

Ramiz Qusarçaylı- Yaşıl göz yaşları

Sat, 01 Aug 2026 00:08:07 +0000

Bu sükut nə yaman durub qəsdimə,

Nə mən “zirehliyəm”,

Nə “yağı” yalın...

Yollar uşaq kimi qaçır üstümə,−

Qaçır əli yalın, ayağı yalın.

Baxdım, bu gül yolu,

bu çiçək yolu,

Düşüb ölə bilsəm bəsdimi, burda?!

Üstdə arı yolu, kəpənək yolu,

Yol basıb güllərin üstünü, burda.

Yol azan kəpənək tüldən yapışır,

Kəpənək günahı yuyulan deyil.

Güllər bir-birini öpüb yatışır,−

Güllər bu yuxudan ayılan deyil...

Sükut yelkənini sözümdən asır,

Sularda səs yarır avarın üzü.

Gətirib divarı gözümdən asır,−

Şəkildən asılan divarın üzü.

Ulduz yağışına bax,

narın-narın,

Ulduzlar yağışdan yalqız çıxacaq.

Ulduz yağışında çimən suların

İçindən işarıb ulduz çıxacaq...

Bacalar baş-başa,

çiyin-çiyinə,

Tüstülər ev boyu,

ev nələr boyu?!

Daş atıb sükutun dərinliyinə

Üzürəm yayılan çevrələr boyu.

Yollara boylanır qız ağacları,

Düşəcək sorağa, izə adamlar.

Yolları çırpacaq qoz ağacları

Yola töküləcək təzə adamlar...

Yaşıl göz yaşında islanan tənək,

Özünü ağlayan dilə dönəcək.

Gülün yarpağında ölən kəpənək

Yarpağın üstündə gülə dönəcək.

Gül gülə ötürər,

sünbül sünbülə,

Yaşıl heydən salar, al vurar məni.

Elə durulmuşam, elə yüngüləm,

Bir quş dimdiyində qaldırar məni.

Bir sükut nə yaman durub qəsdimə,

Nə mən “zirehliyəm”,

nə “yağı” yalın.

Yollar uşaq kimi qaçır üstümə, −

Qaçır əli yalın, ayağı yalın...

1995

Ay Bəniz Əliyar - Hərdən düşünürəm ki

Sat, 01 Aug 2026 00:07:32 +0000

Hərdən düşünürəm ki,

görüm, düşünə bilirəmmi...

Hərdən ağlayıram ki,

görüm, ağlaya bilirəmmi...

Hərdən də gülmək istəyirəm...

Gülə bilmirəm.

Bir yaxşı ürək həkimi tapmışam...

Daha ürəyim sıxılmır,

daha boğazım qurumur,

daha nəfəsim tıncıxmır...

Telefonunu verə bilərəm...

Dünən kitab oxuyanlar

kitabxanaların bağlanmağına

haqq qazandırdı,

Sabah da kitab yazanlar

kitablarını küçədə satmaqla

məşğul olacaq.

Mən də müvəqqəti

gözümü yummuşam,

Təzə bitirdiyim romanın adı:

"Ya xan ölə, ya eşşək"

Mənim indi

heç özümə də yazığım gəlmir,

Mənim indi sizə

niyə yazığım gəlsin?

Məmməd Qədir - Açılmır

Sat, 01 Aug 2026 01:14:07 +0000

Yenilə bəxtimi, ay falçı qarı,

Ya təzə proqram qoy da, açılmır.

Mənim ürəyimin dərd qapıları,

Şənlikdə döyülmür, toyda açılmır.

Pir haqqı dirildər sevgim ölünü,

Çün həyat saymışam eşqdə ölümü,

Görən kim bağlayıb bəxtin gülünü,

Gündə sulasam da ayda açılmır.

Gur yansa daha tez külə dönür od,

Bəxt açan yaraya nə məlhəm, nə yod,

Hər hərbin bətninə barış qoyur kod,

Yoxdu çarpısmada fayda, açılmır.

Külə xidmət edən odunam, odun,

Tək məni qızdırır, odur ki odum,

İlahi bağlayan genetik kodum,

Kökümdə görünmür, soyda açılmır.

Nə olsun adıma qoşma piri var,

Gör ziyarət edən bircə diri var,

Bəxtimdə görünməz Allah sirri var,

Nağılda, dastanda, boyda açılmır.

Ağlım olsa idi çox ağlayardım,

Məmmədi özündə varaqlayardım,

Külli- kainatı qucaqlayardım,

Əllərim ürəyim boyda açılmır...