Tofiq Əmrahov - Sahibini gözləyən məzar

Fri, 30 Oct 2026 15:06:15 +0000

( hekayə)

Ciddi bir dərs hissə müdirimiz vardı. Uşaqları bir oğlan, bir qız oturdardı sinifdə. Mən də Bənövşə ilə bir düşmüşdüm. Düzü ondan o qədər də xoşum gəlmirdi. Əlaçı idi, lakin paxıl idi. Riyaziyyatı əla bilirdi. Vay ola deyəydin ki, bu məsələnin və ya misalın həllində mənə kömək eylə. Kobudcasına deyərdi, “canın çıxsın özün çalış, özün öyrən”.

Paxıllıqda bir dənəydi Bənövşə. Deyirdim, “yaxşı, sənə ağız açdığıma özüm öyrənərəm, özü də səndən yaxşı öyrənərəm”. O da dodağının altından qımışardı. Deyirdim, “gül ay paxıl, gül, vaxt gələr mən də sənə gülərəm”.

...Günlər, aylar bir-birini əvəz edirdi. Biz də böyüyür, sinifdən-sinifə keçirdik. Yamanca mehribanlaşmışdıq onunla. Bir dəfə kitabımın arasına bir yazılı vərəq qoydu. Dedi sonra oxuyarsan. Evə çatmamış yoldaca oxudum. Sevgi məktubu idi. Məni incitdiyinə görə üzr istəyirdi. Bir də yazmışdı ki, “sənə o qədər öyrəşmişəm ki, gecə yuxumda da səni görürəm. Qorxuram ki, yuxuda sayıqlıyam, sənin adını çəkəm, evdəkilərin yanında biabır olam. Deyərlər ki, ay qız, sevmək yox, oxumaq lazımdır”.

Məktub bu cümlələrlə bitirdi: - Bax, əzizim! Səni çox sevirəm. Axıra qədər də sevəcəyəm. Məni unutsan da, səni heç vaxt unutmaram. Gəl əhd eyləyək, bir-birimizdən ayrılmayaq. Ali təhsil alaq. Həyat quraq! İndi söz sənindir...

Xeyli xəyala daldım. Birdən-birə bu qıza nə oldu. Bu vaxta qədər niyə bir dəfə də olsa sevmək barədə söz açmamışdı. Yəqin gözləyirmiş ki, orta məktəbin son sinfində desin. Yoxsa dərsdən ayrı düşərik.

-...

Qəbul imtahanlarına hazırlaşırdıq. Bu biologiyadan heç xoşum gəlmirdi. Ancaq bədbəxtçilikdən qəbul imtahanının biri biologiyadan idi. Axır yenə Bənövşəyə üz tutası oldum:

- Ay paxıl, yenə sənə möhtac oldum. Heç olmasa indi kömək elə, biletə düşən suallara yaxşı hazırlaşım.

- Mənə paxıl deyəndə elə xoşum gəlirdi ki, - dedi.

- Paxılsan da, bəs nəsən. Sən riyaziyyatı yaxşı bilirdin, mən də səndən soruşurdum. Sən isə yox, get özün hazırlaş deyirdin.

- Əcəb edirdim. Səni həm cırnadırdım və həm də istəyirdim ki, özün oxuyasan, yaxşı hazırlaşasan. Bax indiki kimi.

-Yaxşı, yaxşı o hesabı səndə qoymayacam.

Hər ikimiz qəh-qəhə çəkib gülüşdük.

İmtahanları uğurla verdik, ikimiz də qəbul olmuşduq, tələbə adını daşıyırdıq. Mən ədəbiyyat, Bənövşə isə riyaziyyat ixtisası üzrə təhsilə başladı. Ancaq bir-birimizdən aralı. O Bakıda, mən isə Gəncədə təhsil alırdım. Tez-tez məktub yazırdı. Konvert markalı, özü də sifarişli. Hesab edəndə ayda neçə manatlar təkcə bu məktublara verirdi. Bir dəfə yazdım ki, bəs Bənövşə, tələbə adamsan, özü də riyaziyyatçı. Hesab elə gör nə qədər bədxərclik edirsən. Məktubların sayını bir az azalt. Özü də sadə formada göndər, sifarişli göndərmək nəyə lazımdır. Onsuzda hamısı eyni vaxta gəlib çatır...

Məktubu alandan sonra əməlli-başlı inciyib küsmüşdü xanım qız. Bir müddət məktub yazmadı. Mən də möhkəmcə darıxmağa başlayırdım. Nahaq yerə qızın xətrinə dəymişdim. Öz-özümə deyirdim, öz bəlandı çək.

Götürüb bir namə yazdım. “Əzizim Bənovşə, əgər inciyibsənsə məni bağışla. Mən pis mənada deməmişdim. Dedim yəni artıq xərclərə yol verməyək. Tələbəyik, valideynlərimizə çox yük olmayaq. Axı hər iki tərəf kasıb adamlardır”.

Mən də məktubu sifarişli göndərdim. Cavab geciksə də gəldi. Yazmışdı, “əzizim Aqil! Valideynlərin doğru seçim edib adını Aqil qoyublar. Yəni ağıllı!- Bəs belədirsə, onda sən özün niyə məktubu sifarişli göndərmisən? Axı, bu bədxərclikdir”.

- Doğru deyirsən, Bənövşə! Sadəcə sənin könlünü almaq üçün belə etdim. Ancaq bil ki, dediklərim hər ikimizin xeyrinə idi.

Beləcə umulu, küsülü günlərimiz gəlib keçirdi. Son kursda idik. Dövlət imtahanı, diplom müdafiəsi... Gecə-gündüz çalışırdıq. Nə məktub yada düşürdü, nə də sevgi. Nə gecəmiz vardı, nə gündüzümüz. O kitabxana mənim, bu arxivlər sənin. Hazırlaş ki, hazırlaşasan. Zəhmətimiz hədər getmədi. Universiteti hər ikimiz qırmızı diplomla başa vurduq. Xoşbəxt idik, çox sevinirdik. Qayıtmışdıq elimizə, obamıza. Təyinat yerimizi gözləyirdik. Bənövşədən mənə bir ismarıc gəldi: -Gözün aydın, məni nişanlamaq istəyirlər. Özü də dop-doğmaca xalam oğluna. Aqil, yəqin səni də əmin qızına nişanlayırlar eləmi?

Məktub yazdım ki, - ay qız dəli olmusan, heç bu zarafatın yeridi? Nişan nədi, əmi qızı, xala oğlu nədi?! Bu fikir hardan beyninə gəldi?

-Yox, Aqil, zarafat etmirəm, həqiqi sözümdür. Məni nişanlamaq istəyirlər.

- Nişanlayırlar nişanlan də, mənə niyə muştuluq xəbəri verirsən.

- Aqil mən olmuşları deyirəm, sənə heç vaxt yalan deməmişəm, demərəm də. İndi söz sənindir.

- Bəs, sən nə dedin?! Razı olubsan?!

- Dəlisən, nə razı omaq? Demişəm bir də bu nişan söhbətini salmayın, tamam yığışdırın bu söz-söhbəti. Anam, bacım isə hər gün məni yasalayırlar. Ancaq heç bir xeyri yoxdur. Mənim nişanlım da, həyatım da Aqil, sənsən!

Bu aralar bacım Sevil də mənim qılığıma yamanca girmişdi: - Bacın sənə qurban, Aqil. Toyun olsaydı bacın bilirsən necə oynayardı?! Yorulmaq zad bilməyəcəm ey! Təki sənin toyun olsun, qalanları mənlikdi.

Mən isə bacımın bu şeytanlığına altdan-altdan gülürdüm.

- Bacı, Allah qoysa qardaşını nə vaxt evləndirirsən?

- Bacı qurban, sən nə vaxt desən o vaxt. Sən istədiyin qızı mənə göstər, gör bacın tezcə bu işi yoluna qoyur, yoxsa yox. Qardaş, sən mənim canım, sən atamızın canı istədiyin qız var?!

- Əlbəttə var, niyə yoxdur ki...

- Sən Allah!

- Allah haqqı!

- De qardaş, de görüm kimdi?!

- Deyim?- Hə, de qardaş, de.

- Deyim deyirsən, deyim də... Yox əşi demirəm!

- Qadan alım hələ de. Ürəyim dayandı ki...

- Ürəyin niyə dayanır bacı, Bənövşəni deyirəm, bildin?

- Həə, nə gözəl qardaş. İkiniz də bir-birinizə yaraşırsınız. Qardaş, axı eşitmişəm onu xalası oğluna vermək istəyirlər?!

-Vermək istəyirlər! Nə olsun ki, hələ verməyiblər ki...

- Qardaş, mən getdim dədəm gilin, anam gilin yanına. Muştuluqlayım onları. Nişan üzüyü bacısının boynuna. Onsuz da az-az əlimə düşən pulu yığmışam.

- Ana, muştuluğumu ver. Aqil qız istəyir.

- Kimi anan qurban, adını de görüm.

- Muştuluğumu ver, deyim. Yoxsa deməyəcəm.

- Yaxşı bu şeytanlığından əl çək, de. Muştuluğun məndə.

- Bənövşəni, ana Bənövşəni!

- Bıy səni xeyir xəbər olasan qızım. Sənə bir güllü yaylıq almaq məndən. Gedim atanı da mən muştuluqlayım.

- Get, ana, get . Bu işi tezləşdirin.

-...

Anam öz-özünə deyinirdi: “Ay kişi, gəl çıx da. Harada qaldın, gözümün kökü saraldı ki?! Bu çayxanalardan nə tapıblar ey bilmirsən. Papirosun tüstüsünü paltarlarına hopdurub gəlirlər, evdə nəfəs almaq da olmur. A qızım Sevil, get atanı o dağılmış çayçıdan çağır”.

- Baş üstə anacan.

Sona xanım dodağının altından:

Toy, toy toydu bu gün

Bizim evdə toydu bu gün

Demişdi ki, Nadir kişi qapıdan içəri girdi. - Ay Sona, səndə aşıqlıq istedadı, müğənnilik istedadı da var imiş. İndiyə kimi bizdən niyə gizli saxlamısan? Maşallah maşallah! İndi de görüm nə toydur, kimin toyudur, hara toyudur?

- Bıy, başıma xeyir a kişi, kimin toyu olacaq, belə oğlumuzun, Aqilin.

- Sona həqiqi sözündür?- Əlbəttə a kişi.

- Kimi istəyir, haralıdır? Nəçidir, nə karədir, özü kimi oxuyandımı?

- Hə, oxumuş qızdı, özü də çox savadlıdı.

- Savadı ilə işim yoxdu, ay Sona, təki insanlığı olsun.

- İnsan kimi də insandı, mən tanıyıram. Özünü də tanıyıram, ailələrini də. Hələ sən də tanıyırsan.

- Mən də tanıyıram?

- Hə sən də tanıyırsan.

- Yaxşı de görüm kimdi, ağlım kəsəndimi?

- Belə Bənövşədi eyy, Bənövşə!- Sevindim ay Sona, sevindim. Allah hamını sevindirsin. Mən də razı. İndi əl-ayağa düşək. Elçi getmək vaxtıdır.

Vaxt elə tez gəlib keçir ki... Aqillə Bənövşə nişanlandılar da, toyları da oldu. Sevil qardaşının toyunda qol götürüb doyana kimi oynadı da.

Gənclərin hər ikisi müəllimlik edir, uşaqlara öz fənnlərini elə həvəslə öyrədirlər ki... Az bir vaxtda kollektivdə çox böyük hörmət qazanmışdı bu gənc müəllimlər. - Elə xoşbəxt idilər, elə xoşbəxt idilər!!!

Bir axşam Bənövşə üzünü Aqilə tutub:- Aqil, görəsən bu xoşbəxtliyi axıra kimi qoruyub saxlaya biləcəyikmi?

- O nə sözdü Bənövşə, bu fikir hardan ağlına gəldi. Necə yəni?

- Heç Aqil, elə-belə dedim.

- Yox, de görüm yuxu-zad görməmisənki?

- Bilirsən Aqil! Xoşbəxtliyi verən də Allahdı, alan da Allah. Doğrusu hələ tam xoşbəxt olan adam görməmişəm. Nə də dahi yazarların əsərlərindən oxumamışam. Allah birinə gözəllik verir ağıl vermir. Bir başqasına ağıl, kamal, karyera, hər şey verir, ancaq yanında elə bir "qara yara" bədbəxtliyi verir ki, gəl bu bəladan qurtar görüm necə qurtarırsan. Bu xəstəlik yarası deyil eyy, başqa yaradır, həyatı yara, bədbəxtlik!!! Bu sözdə çox dərinə işləmiş məna var Aqil, əzizim!

Aqil, elə adamlar da var ki, görüntüdə bəxtəvərdi, sanki nə qəmi, nə də qüssəsi var. Ancaq ürəyindən keçənləri bir özü bilir, bir də Allahı.

Bir də müşahidə etmişəm ki, saf olduqca, inandıqca səni həmişə aldadırlar. Həyat o qədər çətindir ki, məcbur olub yaşayırsan.

Kürəyində gəzdirdiyin, kürəyindən vurur səni

Ürək verib can dediyin ürəyindən vurur səni

Sən həmişə güldürürsən, ancaq daim ağladıllar səni!

- Hələ çox deyərəm Aqil, lap çox.

- Bənövşə sən riyaziyyatçı ola-ola mənə ədəbiyyatdan dərs keçirsən?

- Deyirsən mən də başlayım sənə riyaziyyat dərsi keçim? Elə bilirsən keçmərəm?- Hər ikisi gülür.

- Bənövşə, sən Allah nədi səni narahat edən, nədi bu cəfəng fikirlər?! Axşam-axşam bədbəxtlikdən danışırsan. Biz ki xoşbəxtik. Olmazmı bu xoşbəxt həyatımızdan danışaq?! Gül kimi sənətimizdən, bir-birini qəlbən sevən gənc bir ailənin xoşbəxt gələcəyindən danışaq?

- Doğrudur Aqil, əlbəttə elədir. Deməyim odur ki Allah bu xoşbəxtliyi bizə çox görməsin. Naqislərdən, namərdlərdən uzaq olaq.

- Bənövşə, biz pak, ülvi gənclərik. Yenicə ailə qurmuşuq. Yəqin Allahımız da bizə dayaq olar, yardımçı olar.

- İnşallah Aqilim, inşallah!Həyat elə bir yoldur ki, çox zaman yeriyərkən ayaqların yox, ürəyin yorulur. Deyəsən elə Bənövşənin də ürəyi yorulub. Ona elə gəlirdi ki, xalası oğlunun ahı tutub onu. Axı, onun sevgisini rədd etmişdi. O, isə bu rədd cavabından sonra buraları tərk edib Rusiyaya üz tutmuşdu. Orada da bir rus qızı ilə evlənmiş, lakin xoşbəxt olmamışdır. Şikəst bir qız uşaqları dünyaya gəlmiş, sonra da bu evlilik pozulmuşdu. Orada da tale onun üzünə gülməmişdi.

Bu hadisə, bu əhvalat Bənövşənin yadından çıxmır, nə isə özünü narahat hiss edirdi. Bu narahatçılığa səbəb var idi. Bir ildən çox idi ki toyları olmuşdu, nə ürəyi bulanır, nə də başqa təbii hallar baş verirdi. Arzusu isə bir ciyərpara görmək, onu böyütmək, tərbiyə etmək idi. Ancaq deyəsən alınmırdı.

- Aqil səndən bir xahiş etsəm olar?

- Niyə olmur, o nə sözdür deyirsən?!

- Deyirəm bəlkə icazə verəsən bacın Sevillə həkimə gedək!

- Nədi, xəstələnmisən?

-Yox, xəstələnməmişəm, sadəcə yoxlanmaq istəyirəm. Bu çox vacibdir.

- Axı, nə olub, həm deyirsən xəstələnməmişəm, həm də deyirsən həkimə gedək?!

- Aqil, bacın sonra sənə deyər, mən deməyə çətinlik çəkirəm. Çünki bu qadın xəstəliyidir.

- Yaxşı gedin! Bu gün artıq gecdir, sabah gedərsiniz.

Səhəri gün ginekoloq həkimin qəbulunda oldu Bənövşə. Analizlər, müayinələr, aparatlar... Nəticədə həkim məsləhət gördü ki, mütləq həyat yoldaşın da gəlib bu müainələrdən keçməlidir. Nəticə bəlli olandan sonra yekun rəyimizi bildirərik.

Sabahı gün Aqil də gəlib bütün müainələrdən keçir, qan analzi verir, qalır yekun nəticə. - Bir iki günə cavablar bildiriləcək dedilər. Deyilən vaxt yenidən həkimin qəbulunda oldu biçarə Bənövşə. Həkimin üzü heç gülmürdü. Elə ona görə çox həyəcanlı idi Bənövşə. Səbrsizliklə müsbət cavab gözləyirdi. Nəhayət həkim sənədləri o yan-bu yana çevirdikdən sonra üzünü Bənövşəyə tutub dilləndi:- Qızım, mən çox istərdim ki səni sevindirim, müsbət cavab verim. Lakin, təəssüf ki...bir az dayandı həkim. -Deyin həkim, qurban olum deyin! -Dillənin də həkim. Mənim uşağım olacaqmı??!!

- Yox qızım, yox! Elə də deməzdim, sadəcə sənin qan qrupun və başqa tibbi göstərişlər buna imkan vermir.

-Yəni deyirsiniz bizim bu xoşbəxt həyatımız bədbəxt olacaq?!

- Niyə, qızım niyə! Niyə bədbəxt olursinuz. Başqa üsullar da var. Məsələ süni mayalanma!

-Yox, yox həkim! Mən heç vaxt ona getmərəm, heç vaxt, heç vaxt!!!

Ağlaya-ağlaya həkimin otağını tərk etdi Bənövşə! Bədbəxtlik deyə-deyə bədbəxtliyin astanasına gəlib çıxdı Bənövşə. Öz-özünə deyinə-deyinə axı, ürəyimə dammışdı. Düşünürdüm ki, bədbəxt xalaoğlumun ahından qurtara bilməyəcəm, qurtarmadım da! Yaşlılar deyirdilər axı, kişi qarğışı, ata qarğışı keçərli olur!!

- -...Həmişəki Bənövşə müəllimə deyildi şagirdlərlə də, müəllimlərlə də. Çıxıb getmək istəyirdi buralardan, heç kəsi görmək istəmirdi.

Ən çox qorxduğu bir şey var idi, "sonsuz" deyilmək. Kənddə biri də vardı, uşağı olmayan, ona sonsuz deyə- deyə yazığı vərəmlədib öldürdülər. İndi də bizə deyəcəklər. O qədər "ağzıgöyçəklər" var ki... Paxıllar, gözügötürməzlər...

Bu dərd gündən - günə soldururdu Bənövşəni. Ancaq, yenə özünü o yerə qoymurdu. İstirahət günü idi, aşıq elə gözəl oxuyurdu ki... -Elə bil bizim həyatımızı oxuyurdu. Aqil, Aqil yaxına gəl. Gəl birlikdə bu aşığa qulaq asaq, elə bil bizim taleyimizi oxuyur...

İllər ötür, yaş üstünə yaş gəlir,

Zirvələrə ucalırıq sən demə.

Ötən ömrün xatirəsi qocalmır

Saç ağarır, qocalırıq sən demə...

Bənövşənin göz yaşları o solğun sifətindən üzü aşağı yuvarlandı. Aqil dəsmalı ilə onun göz yaşını silib, sonra isə əzizim, sənə nə olub, de mən də bilim də... Niyə gecə- gündüz fikirli gəzirsən? Həmişəki Bənövşə deyilsən axı?! De mən də bilim də Bənövşə, axı mənə heç nə demirsən?! - Deyim deyirsən?-Hə, de Bənövşə, de mən də bilim. Belə olmaz axı...

- Aqil, bu çox ağır bir xəbərdi. Əvvəllər də sənə demişdim "bədbəxtlik" haqqında. Bax, indi həmin bədbəxt mənəm, mən!

Yenidən hönkür-hönkür ağladı Bənövşə. Aqil yenə onun göz yaşlarını silib, saçlarını oxşadı.

- Niyə bədbəxt olursan, əzizim?! Gül kimi, xoşbəxt ailəmiz...

- Yox, yox Aqil! Xoşbəxt ailə deyilik. O vaxt xoşbəxt olardıq ki, uşaqlarımız olardı...o da ki olmadı, olmayacaq da!

- O nə sözdü, onu hansı yaramaz həkim dedi. Həkim elə söz deyər?!

- Deyər Aqil, deyər, niyə demir ki? Dedi ki, sizin birgə yaşayışınızdan övladınız olmayacaq. Yalnız "süni mayalanma"! Mən də ona gedəsi deyiləm. Heç vaxt, heç vaxt!

Hər ikisi susdu...

Yenə sükutu Bənövşə pozdu:

- Bilirsən Aqil! Mən səni xoşbəxt görmək istəyirəm, xoşbəxt. Çünki sən mənim ilk sevgi payımsan. Heç kəsi sevməmişəm, səni sevdiyim qədər. Heç əzizlərimi də! Ancaq neyləməli, həyatdı də... Belə qərara gəlmişəm ki, ayrılaq. Sən də yenidən ailə qur, evlən, uşaqların olsun. Mən də atıram özümü bədbəxt həyatımın ağuşuna. Harda dalğalar, o qorxunc dalğalar udar məni, udar!!!

Aqil iki əlli başına döydü, xəbərin şokundan az qaldı ürəyi dayansın. Birdən- birə bu nə bəd xəbərdi İlahi! Bu qız nə danışır. Elə bil yuxu görürəm. Qorxunc bir yuxu. Yox, yox! Bu ola bilməz. Heç bir ayrılıqdan söz belə ola bilməz. Ömrümüzün axırına kimi birgə yaşayacağıq. Yəqin Allahımız belə məsləhət bilib ki, uşaqsız yaşayaq. Dözək Bənövşə, buna da dözək. Təkcə biz deyilik ki...neçə-neçə belə ailələr var.- Yox Aqil, yox! Belə ailələr çox azdır, bir, iki... Səni xoşbəxt görmək istəyirəm Aqil! Qəti qərarımdı, ayrılaq! Sən sağ, mən isə yarı salamat! Qəm- kədər yükü ilə yüklənmiş, yaralı ürəklə yol alan Bənövşə!...

*****

Aqil öz-özünə, kədərli-kədərli:-

Sızla kaman, ağla tarım,

Qoy yandırsın tellər məni

Kərəm kimi külə dönüm

Dastan etsin dillər məni!

Neçə gün idi üzü üstə qalmışdı Aqil müəllim. Məktəbə də getmirdi. Müəllim yoldaşı onu ziyarətə gəldi. Nə olub Aqil müəllim, neçə gündür niyə dərsə gəlmirsən, hamımız narahat olmuşuq.

- Bilmirəm qardaş, mənə nə oldu. Özümü heç yaxşı hiss etmirəm. Deyəsən möhkən soyuqlamışam.

- Aqil, istəyirsən gedək həkimə. Mənim çox yaxın bir həkim tanışım var, gedək yoxlasın.

-Yox, qardaş, sağ ol. Həkim adı gələndə tüklərim ürpəşir. Həkim adını eşitmək belə istəmirəm. İndiki həkimlərin bir çoxu şərəfli həkim adını ləkələyənlərdi. Hamısı fırıldaqçı,, hamısı dəllal! - Dərman dəllalları, tale dəllalları! Hippokrat andı içiiblər guya, And sizə qənim olsun alçaqlar!

Bax beləcə iki gənc müəllimin həyatı alt-üst oldu, bir uşaq üçün, bir körpə üçün.

- -..

Bir neçə il keçdi. Bənövşə təzə gəlmiş müəllim yoldaşı ilə ailə qurdu. Ailə qurdu ki, heç olmasa bundan sonra Aqil də ailə qurar, xoşbəxt olar. Ancaq, Aqil evlənmədi, əhdinə vəfasız olmadı. Tətil günlərinin birində Bənövşənin yoldaşı ailələrinə baş çəkməyə gedərkən avtomobil qəzasında faciəli surətdə həlak oldu. Yenidən Bənövşənin tale üzünə gülmədi. Ata-anası da qızlarının bu həyatına dözməyib həyatla vidalaşmalı oldular. Bənövşə qaldı tək-tənha!

Gecələrini ağlamaqla, sızlamaqla keçirir biçarə qız. Gündüzlər isə sürünə- sürünə, fikirli, xəyallı məktəb yolları...

Yox, yox dözə bilmirdi Bənövşə. Öz-özünə qərar verdi. Özü üçün qəbir hazırlatmalıdı. Fikirləşdi ki, ömrünün sonu yaxınlaşıb. Qəflətən dünyasını dəyişsə kim onu dəfn edəcək, kim bu xərci çəkəcək. Axı, heç kəsi qalmayıb?! Heç kəsə bildirmədən, heç kəsə sirr vermədən kənardan usta gətirib qəbir yerini hazırlatdı. Qara mərmərdən sinə daşı, baş daşı...hər şey hazır. Yalnız qalır bu qəbrin sahibinin dəfn olunması...bir az rahatlıq tapır Bənövşə.

Hər cümə axşamı bir qara yaylıqlı qadın gəlir qəbristanlığa. Bu boş, sahibini gözləyən məzarın yanında göz yaşı tökür, bayatılar deyib gedir. -Axı, kimdi bu qara yaylıqlı qadın?!

Bu hadisəni izləyən qarovulçu qoca kişi yaxınlaşır ki, qızım, sən hər dəfə gəlib bu boş qəbrin üstündə göz yaşı tökürsən. Axı kimin qəbri olacaq bu qəbir ki, sən dil deyirsən, həyatını puç edirsən?! Özünü ələ al, qızım. Get həyatını yaşa, cavan adamsan qıymıram sənə.

- Əmi, ay əmi! Bu sahibini gözləyən qəbir mənimdi, mənim. Mən öz bədbəxt taleyimi ağlayıram, bilirəm ki, heç kəs ağlamayacaq, - deyərək cəld buradan uzaqlaşdı Bənövşə.

Qoca gözətçi isə onun arxasınca baxdı, baxdı...və dəsmalını çıxarıb qeyri-ixtiyari axan göz yaşlarını sildi

-...

Aqil cənazəni qəbrə qoyub, adət üzrə əlləri əsə-əsə gözlərinə torpaq da tökdü. . Ağladı, sızladı, göz yaşları ilə qəbri suladı. Və özünü ələ alıb dedi: - Bənövşə, etdiyin vəsiyyətin bir qismini yerinə yetirdim. Allah imkan versə qalanlarını da canla-başla yerinə yetirəcəyəm. Səni heç vaxt, heç zaman unutmayacağam. Buna əmin ola bilərsən. - Biz neyləmişdik zalım fələyə! Uyu, Bənövşə, uyu! Məkanın cənnət olsun! Bu dünyada görmədin, o dünyan cənnət olsun!

Hamının ürəyi qan ağlayırdı, qan! Qəbir üstə gələnlərin hamısı ağlayırdı. Bu talesiz, bəxti qara qıza kim ağlamaz ki...

Dəfn olundu Bənövşə! 3...7 hamısı öz yerində...

Aqilin çox yaxın bir dostu vardı. Ona üz tutdu ki, bəs qardaş, mənə yaxşı bir rəssam lazımdır. İstedadlı olsun, yaradıcı olsun. Bu işdə sənin köməyinə ehtiyacım var.

- O, mənlikdi qardaş. Nə vaxt istəsən, buyur de.

- Günü sabah gətir qardaş, əgər mümkünsə.

- Baş üstə! İndi de görüm, rəssam sənin nəyinə lazımdır?

- Gətirəndə biləcəksən.

- Oldu!

Səhəri gün rəssam da gəldi, Aqil müəllimin dostu da.

Çay içdilər, söhbətləşdilər. Nəhayət Aqil müəllim mətləb üstə gəldi: - Bilirsən, rəssam qardaş, sənə deyəcəklərim iki gəncin nakam taleyi barədədir. Bu danışdıqlarımı rəsm əsərində canlandırmalısan. Bilmirəm bunu bacaracaqsan, ya yox?! –Rəssam çiyinlərini çəkdi.

Aqil müəllim başına gələnləri danışdı, rəssam da qulaq asdı.

- Rəssam qardaş! Xahiş edirəm qəbristanlıqdakı o qara mərmər daşın üstündə elə bir əsər yarat ki, Bənövşənin acı taleyi orada əks olunsun. Adı kimi, özü kimi boynu bükük Bənövşənin. Bir də yazarsan

22.10.1984 22.10.2014

30 yaş

-...

Bənövşə vəfat edən gün qadınlardan biri Aqilə bir kağız vermişdi. Demişdi ki, kağız Bənövşənin ovcunun içindəymiş. Aqil həmin kağıza heç baxmamış pencəyinin döş cibinə qoymuşdu. Birdən yadına həmin kağız parçası düşdü. Cibindən çıxarıb, o tərəf, bu tərəfinə baxdı. Açıb baxmağa cürət etmədi.. Ancaq bildi ki, nəsə burada bir yazı var. Qatlayıb yenə cibinə qoydu. Sonra oxuyaram, dedi.

-...

40 mərasiminə az qalmışdı. Rəssam öz işini başa vurmuşdu. Əsər tam hazır idi.

İlahi, bu nə əsərdi, nə möhtəşəmdi....Bənövşənin acı taleyi, qarşısında düzülmüş boynu bükük bənövşə çiçəkləri ...Elə bil canl bir səhnəyə baxırsan. Çiçəklərin arasında bir əl də görünür. Bu əl Aqilin əlidir deyəsən. Elə bil Bənövşəyə əlvida deyir!

Qəbiristanlığa gəlib bu abidəni görən hər kəs ayaq saxlayır, əsərdəki hüznün, kədərin təsirindən uzun müddət çıxa bilmirdi. Rəssam belə bir möhtəşəm əsər ortaya qoymuşdu.

-...

Hər cümə günləri Aqil əllərində gül dəstəsi ilə ziyarət edir ilk məhəbbətini! Öz əlləriylə qəbrə qoyub, qara torpağa tapşırdığı ilk məhəbbətini!

-...

Aradan xeyli keçib. Deyəsən o sirrli kağızın açılıb, oxunma vaxtıdır. Oxuyur, gözlərinə inanmır, birdə oxuyur..

Sabir Zəkullaoğlu - Heç sevinə bilmirik

Fri, 30 Oct 2026 15:05:57 +0000

Hər gün səhər mətbuata göz gəzdirirəm. Sosial şəbəkəni gözdən keçirib, ölkəmizdə və dünyada baş verən xəbərlərdən məlumatlanmaq istəyirəm.

Baxıram ki İlahi, hamı bir-birini söyür. Hamı narazıdır. Heç kim, heç kimi bəyənmir.

Bu nə münasibətdir bir-birimizə qarşı? - Anlamıram!

Bütün bunların səbəbi nədi görəsən?

İşsizlik, iqtisadi və maddi çətinlik, yoxsa əsəblərimiz pozulub deyə məsələlərə daha dərindən nüfuz edə bilmirik?

Bəlkə din - islam mühitidir bizi xaosa aparan?

Düşünürəm ki, hər bir millətə düşmən olan başqa bir dövlətin olması çox vacibdir.

Bizim bir düşmənimiz var idi, onunla da sülh imzalamağa çox yaxınıq.

Heç şübhə etmirəm ki, bu baş verəcək.

Ancaq gözlədiyimiz sülh müqaviləsi fəsadsız ötüşməyıcək.

Görünən o ki, sülh müqaviləsi bağlandıqdan sonra olan-qalan gücümüzü də bir-birimizi qırmağa həsr edəcəyik.

Odur ki, bizim kimi, daha doğrusu konkret bizə düşmənsiz çox çətin olacaq.

İntellektli, yaradıcı, dünya elminə töhvələr verən millətlərin məşğul olmağa, yzıb yaratmağa şəraiti, istedadları, həm də maraqları var.

Bizdə isə vəziyyət o qədər kritikdir ki, hətta yaradıcılığına ən çox dəyər verib izlədiyim Aqşin Yenisey də kiminləsə "ona filosof dedikləri üçün", neçə gündür enerjisini onlara cavab verməyə sərf edir.

Təbiət saxlamış, yenə arada nəsə yazıb bizim başımızı qatırdı.

Yoxsa ki belə bir mühitdə əlac qalır ancaq və ancaq bir- birimizin ətini yeməyə.

Yeri gəlmişkən, az çox ət almaq imkanı olan insanlarımız Bakıda çəmləşib, Bakıda da ət satışı imkanları məhdud çərçivədədir.

Heyvanların xüsusi sallaqxanalarda kəsilib, sonra satışa, həm də xüsusi saxlama saxlaclarında daşınması tələb olunur. Bu çox gözəldir.

Ancaq siz Ağdamın Qarabag klubundan, məsələn Nəriman Axundzadədən Avropa çempionunun qalibi olması tələbini edə bilməzsiniz.

Hər şeyin bir meyarı var. Bəlkə uşaq futbolundan başlayaq?

Böyük ölçüdə götürsək, dünyada təsadüf heç nə olmur. Dünya idarə olunur.

Ancaq bildiyim odur ki, bizi necə lazımdır idarə edirlər.

Az qala inanmaq istəyirəm ki, Fəzail Ağamalının partiya daxili, əslində ailə daxili konflikti həmçinin "cavanlıq səhvi" də sifarişli, idarə olunan səhv olub.

Bu ara Şərif Ağayar sağ olsun, yeni rubrikayla dedi-qodudan kənar qalıb.

Müxtəsəri, yaman gündəyik, vallah...

Heç sevinə bilmirik

Firidun Agazadə - Yaxşı yadımdadır Alışan kişi...

Fri, 30 Oct 2026 14:34:54 +0000

***

Yaxşı yadımdadır Alışan kişi,

Namərdə, nakəsə “Yolsuz!” deyərdi.

Qəzəbi dilində alışan kimi

Bu sözlə zəhmini bülövləyərdi.

Ağsaqqal bilirdi kəndin sədri də,

Zəhminə yaraşan sözləri vardı,

Xain də, xəbis də, əliəyri də

Bir “Yolsuz!” sözüylə damğalanardı.

Deyərdik, “Yolsuz”un nə var qanında? –

Niyə bir məzhəbə qulluq eləmir?

Yolu var ilbizin, qarışqanın da,

İlbizdən vecsizdi “yolsuz”, eləmi?

“Antipod” deyilən qurumsaqları

Görüb tanıdıqca sonra özüm də,

Nə qədər hirsimi udub saxladım,

Alışan kişinin həmin sözündə.

Kənddə nə görmüşdüm, var şəhərdə də,

Dəyişib adını, cildin fəqət.

Kənddə “Yolsuz” idi bu ağlıgədə,

Şəhərdə “antipod” olub biqeyrət.

“Yolsuz” – nə sağı var yəni, nə solu,

Yolsuzluq ən böyük dərddi dünyada.

Ömrümə yol olsun eşqimin yolu,

Onunla sınaram mərdi dünyada.

Xatirə Rəhimbəyli - SALAM

Fri, 30 Oct 2026 14:34:54 +0000

Üzü o tərəfə, könlü bu yana

Ay iki arada qalan ey, salam.

Yığval tərsə düşüb yol düz gəlməyib

Ürəyi həsrətdə solan ey,salam

Gəzir aralıqda qatı duman çən,

Eh, nə bu mən mənəm, nə də o sən sən

Ürəyim eşitdi ürəyin verən

Allah salamını...Salam ey,Salam!

Hər açılan sabah sabah olmur ki,

Quruca bir salam günah olmur ki...

Hər qəlbin salamı , Segah olmur ki,

Ürəyim inlədi:" Balam ey..." Salam.

Eh gəlirsiz gəldi bu gidi gərdiş,

Ürək dərd çəkməyi eylədi vərdiş,

Salamın qurusun, salamsız dərviş,

Eylədin ruhumu talan ey... Salam

Saqif Qaratorpaq - Axtardığın adam

Fri, 30 Oct 2026 14:34:54 +0000

Bəlkə sən axtardığın o utancaq adamdı,

Ancaq yoxdu xəbərin,keçib getdin yanından.

Bir yelkənsiz gəmidi,nə vaxtdı yol axtarır,

Azıb səhərə kimi bir ömrün ümmanında.

Hələ də gözlərindən ürəyinə yol çəkir,

Hələ də bir nağılın laylasına uyuyur.

Nəm çəkir pəncərəsi neçə soyuq baxışdan,

Evinin divarını gözünün yaşı yuyur.

Əyirib kipriyində əzabını,dərdini,

Barama qurdu kimi özünə tor toxuyur.

Asılıb ayağından, səhərəcən oyaqdı,

Bir tənha anadildi,ürəyində oxuyur.

Bəs məni kim tanıyar bu səs-küyün içində,

Bilmirəm, kimə doğma,bilmirəm kimə yadam.

Bəlkə elə itmişəm,min ildi xəbərim yox,

Bəlkə elə kiminsə axtardığı adamam...

unutdun min ilin özgəsi kimi - Ayaz Arabaçı

Fri, 30 Oct 2026 14:34:55 +0000

unutdun min ilin özgəsi kimi,

atdın bir arzunun boş tərəfinə.

yəqin ki, ömrünə vaxtsız gəlməyim,

düşmədi könlünün xoş tərəfinə.

nə sözdən-sözüm var,nə addan-adım,

ən uzaq doğmamsan, ən yaxın yadım,

yüz dəfə, min dəfə dəyib qanadım,

sənin ürəyinin daş tərəfinə.

acanda, ruhundan acıb gələrsən,

bütün zindanlardan qaçıb gələrsən,

bir gün yelkənləri açıb gələrsən,

mənim gözlərimin yaş tərəfinə.

dərdimi çəkməyə hansı filin var..

bu eşq məhbusuna neçə ilin var..

məndə bahar donlu bir şəkilin var,

asmışam könlümün baş tərəfinə.

xatırla bir dəfə, harda nəfindim..

bəlkə düzgünündüm bəlkə səhvindim,

qabaqlar dörd yanın, dörd tərəfindim,

indi də dönmüşəm beş tərəfinə..

Əbülfət Mədətoğlu:O qız indi , nə iş görür ilahi?!.

Fri, 30 Oct 2026 14:34:55 +0000

Mən oturub düşünürəm, görəsən -
O qız indi nə iş görür , ilahi!
Bəlkə Səndə bir az fikir verəsən -
O qız indi , nə iş görür , ilahi?!.

Vərəq gəzir, yoxsa qələm yazmağa,
Yer axtarır yuxusunu yozmağa...
Səbəb çoxdu əhvalını pozmağa -
O qız indi, nə iş görür, İlahi?!.

Şəkilləri bəlkə cırıb yandırır,
Ya hansısa hədiyyəni sındırır...
Yoxsa özün nəyəsə inandırır ? -
O qız indi, nə iş görür, İlahi?!.

Otağında güzgülənir bəlkə o?
Yatağında mürgüləyir bəlkə o?
Küsdüyünü görk eləyir bəlkə, O?! -
O qız indi, nə iş görür, İlahi?!.

Xatirələr səssiz tutub söhbətə...
Aramızda Sənlə olan hörmətə -
Xatir, söylə doğrusun Əbülfətə -
O qız indi, nə iş görür, İlahi?!.

O qızın saçında- Əbülfət Mədətoğlu

Fri, 30 Oct 2026 14:34:55 +0000

https://www.youtube.com/embed/wla3SZY0MdE" width="640">

Əlirza HƏSRƏT - SÖYKƏNİB SİNƏMƏ KÜRƏYİ SAZIN

Fri, 30 Oct 2026 14:34:56 +0000

Yel vurub budaqdan bir gül qopardı,

Bu gülə min aşiq qanı hopardı.

Havası ağlımı alıb apardı,

Dilimi göynətdi gileyi sazın.

Köçür durnalar da bax,dəstə-dəstə,

Bir qürbət notu var hər qərib səsdə.

Eşqdən şirə çəkən "dilqəmi" üstə,

Nə gözəl köklənib ürəyi sazın.

Sevəndə çox dedim bəxtiyaram ki,

Ah çəkdim,diksindi könül yaram ki.

Daha büdrəmərəm,yıxılmaram ki,

Söykənib sinəmə kürəyi sazın.

Şakir Xanhüseyinli - DOLU ÜRƏK BOŞALSA YEY

Fri, 30 Oct 2026 14:34:56 +0000

Dolu ürək boşalsa yey;

ağır bir yükə dönür lap

Sualı özümə verib

ala bilmədiyim cavab...

Sellənib göyəmi axır;

ağzı haradı çayların...

Bir sakitlik gəzir ürək

içində bu qeylü-qalın.

Kim kimə üzünü tutur,

harda ayrı, harda birik;

Biz əl-ələ vermirik ki,

ayaq-ayağa veririk...

Qulaq deşən, bağır yaran

səslər, allah, batmış kimi.

Biri keçir qabağımdan

ayaq üstə yatmış kimi.

Ağlım görür, gözüm kəsir,

yağan yağış daş yağır, daş.

A qardaş, nədən ötrüdür

qucağına yığdığın daş?

Fəndlər işə düşür elə,

hayla gələn getmir huyla.

Qorxan yox bir odu sönmüş

yeri yandırar ahıyla...

Üç almadan keçib daha,

axı, göydən düşən nədir.

Başa düşənin də sözü

sözü başa düşənədir...

Bir xatirəm oyananda

sevinci də qəm görürəm...

Hara göz qoysam, mən ordan

bir damla yaş götürürəm...

Ayağım hönkürür yola;

yol özündən getmiş kimi...

Susuz yerdə bitən çiçək,

ömrün çoxdan bitmiş kimi...

Saqif Qaratorpaq - Sən gəl ki,hər gecəm gündüzə dönsün

Fri, 30 Oct 2026 14:34:57 +0000

Sən gəl ki,hər gecəm gündüzə dönsün,

Yollar gül bitirsin,çığırlar çiçək.

İsti nəfəsində qızınım bir az,

Üşüyən ruhuma bir yol sığal çək.

Sən gəl ki,unudum olub-keçəni,

Yaralı könlümün ağrısı dinsin.

Sən gəl ki,ətrindən məst olsun gecə,

Küləklər saçını öpüb sevinsin.

Sən gəl ki,sükutun dili açılsın,

Ulduzlar başlasın göydən enməyə.

Soyuq pəncərəmdə gülümsəyən Ay,

Qaçsın gözlərində güzgülənməyə.

Qapım qönçə-qönçə tumurcuqlasın,

Dolansın başına,gülsün eş-eşik.

Uyu kölgəsində kipriklərimin,

Titrək əllərimdən təzə yuva tik..

Bəhram Bilaloğlu - Gözlərim kəbədən boylanır yenə

Fri, 30 Oct 2026 14:34:57 +0000

Gözlərim kəbədən boylanır yenə,

Baxıram,təcəlla edir yerinə.

Dilimdən dualar tökülən kimi

Çatdırır özünü ərşə,dərinə.

İlahi eşqini tərənnüm edən,

Nurun yağışına bürünür aləm.

Eşqimin "O Eşqə" məhəbbətidir

Ruhum addımlayır,ucalır ələm.

Kiminsə qəlbinə yatmaz bəlkə də,

Yazılan sözlərin hikməti,şanı.

Məni ərafata aparır ancaq

Bu şeir,bu misra,zamanın anı.

HAQQIN TƏRƏZİSİ AXİRƏTDƏ ƏYİLMƏZ

Fri, 30 Oct 2026 14:43:32 +0000

İnsanın həyat yolunda qarşılaşdığı ən böyük sınaqlardan biri ədalət və haqq anlayışıdır. Bu anlayışlar bəşəri dəyərlərin və ilahi düzənin mərkəzində dayanır. Bütün peyğəmbərlər, müqəddəs kitablar və müdriklərin çağırışı bir nöqtədə birləşir: haqqı qorumaq, ədaləti bərqərar etmək və zülmə qarşı susmamaq. Haqq insanın mənəvi dirəyi, ruhunun dayağı, vicdanının səsi, ilahi nizamın əsasıdır. Bu dəyərlər olmadan nə cəmiyyətin, nə fərdin, nə də bəşəriyyətin sabitliyi mümkündür. Amma dünya həyatının bir qanunu var – burada hər şey bərabər paylanmaz. Dünyada bəzən haqsızlıq, ədalətsizlik, yalan və zülm üstünlük təşkil edirmiş kimi görünür. Haqqın səsi bəzən boğulur, zülmün səsi isə daha ucadan gəlir. Lakin bu, yalnız zamanın və məkana bağlı dünyanın müvəqqəti görüntüsüdür.

Bu dünya, sınaq dünyasıdır. Burada Allah insanı həm nemətlə, həm də məhrumiyyətlə, həm var-dövlətlə, həm yoxsulluqla, həm sevinc, həm də iztirabla sınağa çəkir. Haqqı tapdalayan, başqasının haqqına girən, yalan danışan, rüşvət alan və ya zülm edənlər bir müddətlik xoşbəxt görünə bilərlər. Amma bu, yalnız görünüşdür. Həqiqətdə isə onlar öz axirətlərini yandıran bir odun içindədirlər. Dünyada haqsızlığa uğrayan, amma səbr edən, ədalətə sadiq qalan, haqqın yolunda dözən insan isə zahirən zərər görür, amma batinən ucalır. Çünki Allahın tərəzisi dünyada gec çəkilər, amma axirətdə mütləq çəkilər.

Dünyadakı ədalət insan əlləriylə qurulub, insan məntiqi ilə idarə olunur. Ona görə də bəzən tərəzilər əyilir, şahidlər yalan danışır, hakimlər satılır, vicdanlar susur. Amma axirətin tərəzisi insanın deyil, Allahın hökmüylə işləyir. O tərəzidə nə vəzifə, nə sərvət, nə də nüfuz işləyir. O tərəzidə yalnız əməl, niyyət və vicdan çəkilir. Kiminsə haqqını yeyən, kiminsə göz yaşına səbəb olan, kiminsə duasını qıran, amma sonra unudan insan bilməlidir ki, Allah unutmaz. “Allah ədalət sahibidir” — bu, Qurani-Kərimin, Tövratın, İncildəki və bütün ilahi kitabların dəyişməz həqiqətidir.

Haqqın tərəzisi axirətdə əyilməz, çünki o tərəzinin sahibinin gözüylə heç bir şeydən pərdə çəkilməz. Dünyada gizlədilən hər sirr, örtülən hər günah, bağlanan hər yalan o tərəzidə açıq görünəcək. “Kim zərrə qədər yaxşılıq etsə, onun mükafatını görəcək, kim zərrə qədər pislik etsə, onun cəzasını görəcək.” (Zilzal surəsi, 7-8). Bu ayə haqqın tərəzisinin mütləqliyini bildirən ən kəskin ifadədir. Deməli, dünyada bir damla suyla bir susuzu doyuran insanın əməli də çəkiləcək, bir kəlməylə birini incitmiş insanın sözü də.

Haqq anlayışı təkcə dini deyil, həm də mənəvi, fəlsəfi və ictimai bir dəyərdir. Tarix boyu ədalət və haqq üzərində qurulan cəmiyyətlər yüksəlib, zülm və haqsızlıq üzərində qurulanlar isə dağılmışdır. Hər bir dövlətin, hər bir rəhbərin, hər bir insanın taleyi haqqla münasibətinə bağlıdır. Kim haqqın tərəfindədirsə, Allahın himayəsindədir; kim haqqı tapdalayırsa, öz məhvinə doğru gedir. Bu, kainatın dəyişməz qanunudur. Çünki kainatın özü haqq üzərində yaradılıb. Günəşin doğması, suyun axması, ağacın bar verməsi belə bir haqq düzəninin təzahürüdür. İnsan bu düzəni pozanda, təbiət də, cəmiyyət də, vicdan da pozulur.

Dünyanın tərəzisi, maddi tərəzidir, amma axirətin tərəzisi, ilahi tərəzidir. Dünyada insan öz əməllərini gizlədə bilər, amma o tərəzidə heç bir şey gizli qalmaz. Orada nə şahid saxtalaşdırmaq mümkündür, nə də sübut gizlətmək. Çünki o tərəzinin şahidi əməl dəftəridir, sübutu isə vicdandır, hakimi isə Allahdır. Bu düşüncə insana həm ümid, həm məsuliyyət verir. Haqqı qoruyan bilsin ki, səssizliyi unudulmayacaq. Zülm edən isə bilsin ki, qazancı müvəqqətidir.

İnsan çox vaxt haqsızlıq görəndə düşünür: “Niyə Allah susur?” Amma Allah susmur, sadəcə imtahan edir. Əgər hər haqsızlıq dərhal cəzalandırılsaydı, bu, artıq imtahan olmazdı. Onda imanla küfr, səbir və günahın fərqi bilinməzdi. Haqqın tərəzisi axirətdə çəkiləcək ki, orada heç kimin bəhanəsi qalmasın. Allahın ədaləti o qədər mükəmməldir ki, bir yarpağın düşməsi belə qeydsiz deyil. Bütün əməl, niyyət və düşüncələr qeyd olunur, və bir gün onların hamısı tərəzidə ölçüləcək.

Haqqın tərəzisi təkcə cəza üçün deyil, həm də mükafat üçündür. Dünyada yaxşılıq edən, insanlara kömək edən, ədalətli davranan, səbir edən və vicdanla yaşayan hər kəsin əməli orada çəkiləcək. Axirətin tərəzisi o qədər dəqiqdir ki, orada heç bir əməl itmir. Bəzən bir gülümsəmə, bir xoş söz, bir dua, bir səbrli baxış insanı cənnətə qaldıra bilər. Çünki o tərəzidə xalis niyyət hər şeydən ağırdır.

Nəticə olaraq haqqın tərəzisi axirətdə əyilməz, bu, kainatın əzəli və əbədi qanunudur. Dünyada haqsızlıq edənlər özlərini qalib sansalar da, əslində məğlubdurlar. Dünyada haqqı qoruyanlar, zülmə qarşı sükut etməyənlər, vicdanla yaşayanlar isə axirətin qalibləridir. Əgər bu dünyada ədalət bəzən gecikirsə, bu, ədalətsizlik deyil, bu, ilahi hesabın dəqiqliyidir. Axirət o yerdir ki, orada nə taxt qalacaq, nə tac, nə mal, nə mülk, yalnız haqq qalacaq. Hər bir insan bilməlidir ki, dünyada əyilən tərəzilər müvəqqətidir, amma axirətin tərəzisi əyilməz, çünki o tərəzinin sahibi Allahdır – ədalətin özü, haqqın mənşəyi, bütün aləmlərin hakimi. Ona görə də haqqla yaşamaq, haqqı qorumaq, haqqın yanında dayanmaq yalnız dini deyil, həm də əbədi qurtuluşun yoludur. Dünyada hər şeyi itirmək olar, amma haqqı itirən – axirətini itirər.

Sevil Azadqızı

Məmməd Qədir - Əlim tutmadı

Fri, 30 Oct 2026 14:34:58 +0000

Sevda savaşında ilk şəhid mənəm,

Tıkana çevrildim, gülüm tutmadı.

Titrətdi göyləri fəğanım, naləm,

Əcəl götürmədi, ölüm tutmadı.

Mənə çəkdiklərim gözünnən gəldi,

Ən quraq günümdə gözüm nəm gəldi,

Ürəyin ağrısı gözümdən gəldi,

Dönüb pəltək oldum, dilim tutmadı

Qurulu bir evdim, viranə oldum,

Cəhənnəm oduna pərvanə oldum,

Ağlımı itirib divanə oldum,

Ağıllı tərk etdi, dəlim tutmadı.

Ağıllı anlamır dəlini, neynim

Odur ki, tutulub, açılmır eynim

Dərd yükü çəkməyə vərdişmiş çiynim,

Sevinci qaldırdım, belim tutmadı.

Yenə toparlanıb qalxdım söz üstə,

Əridi həyatım yandı köz üstə,

İstədim çökdurəm bəxti diz üstə,

Fəndim boşa çıxdı, felim tutmadı.

Sən demə uşaga tumardı, dünya,

Böyüyəndə sezmir, xumardı dünya,

Elə bilirdim ki, qumardı dünya,

Uduzdum ömrümü, əlim tutmadı.

Yenə şükür dedi Məmməd, həyatdı,

Mən diri olanda qismətim yatdı,

Ehtiyac adında düşmənə satdı,

Oba üz döndərdi, elim tutmadı..

Xatirə Rəhimbəyli - Eh,niyə yadından çıxardın məni

Fri, 30 Oct 2026 14:34:58 +0000

Eh,niyə yadından çıxardın məni,

Məni taleyindən niyə qovladın ?!

Üstünə qaçmağa,daldalanmağa ,

Yadında qalmağa bir kimsəm yoxdu..

Sənin taleyində çoxmu şuluqdum ,

Çoxmu nadinc idim bəxtində,zalım ?!

Zülümlə,zillətlə düşürüb məni ,

Kimə yer elədin taxtında,zalım ?!

Daha ürəkləri döyəcəyim yox,

Açıb qapısını girəcəyim yox..

Ta işıq gələnə gedə bilmərəm ,

Sevgin həsrətinin div gözləriymiş,

Ah,niyə demədin vaxtında ,zalım ?!

Yoox ,nahaq yadından çıxardın məni ,

Nahaq küçələrə atdın eşqimi!

Yox ,nahaq elədin dərbədər məni,

Sən nahaq incitdin bu qədər məni!!!

Eh,niyə yadından çıxardın məni,

Məni taleyindən niyə qovladın ?!

Üstünə qaçmağa,daldalanmağa ,

Yadında qalmağa bir kimsəm yoxdu...

1999,Ağcabədi.

Elnur Uğur Abdiyev - Qəm eləmə qəmin varsa

Fri, 30 Oct 2026 14:34:59 +0000

Qəm eləmə qəmin varsa,

Qəm aşiqə haqq ehsanı,

Eşqin nüvəsi göz yaşı,

Qabığı insan üsyanı.

Eşqsiz göylər dilsiz,sağır,

Yağış,dolu eşqdən yağır.

Dizimdən bir cüt göz baxır:

Qarası eşqin al qanı.

Taleyin öz əlindədir,

Əlin öz əməlindədir.

Dünyanın təməlindədir,

Barış,savaş ruhun canı.

Çalış düşmə ki, kəməndə,

Günah böyüməsin səndə.

Bütün ili söyən bəndə,

Demək qaçırıb bir anı.

Qəm eləmə qəm ehsandı,

Şadlıq keçici bir andı.

Ən gözəl and sevgi andı,

Atam canı,Anam canı!

Qəşəm Nəcəfzadə - İt kapellası

Fri, 30 Oct 2026 15:46:01 +0000

Bu daş döşəməyə cavab olaraq,

Yavaşca, yumuşaq, isti ulamaq.

Üzünü ağaca, divara sürtüb,

Qara zəncir üçün pəsdən ulamaq.

Gecələr asfaltın üstündə yatıb,

Maşın təkərinin dadın yalamaq.

Gündüzlər insanın əlindən qacıb,

Gecələr bir insan üçün ulamaq.

Qar üstə yazılan ayaq üzinə,

Qəfildən çevrilib yenidən baxmaq.

Yığıb ləpirini gedə bilməsən,

Hər izə bir damla göz yaşı axmaq.

Haydı, izlərinlə çoxalt özünü,

Ləpiri düyünlə, uc – uca, gəlsin.

Küçənin başında uladın, yüyür,

Öz səsin yad kimi arxanca gəlsin.

Başını göydəki xəyalına çırp,

Ayın yoxluğuna bir ağız ula.

Səfərə çıxacaq bu maşın tezdən,

Onun arxasını bir azca sula.

Başı ağrıyanda itlər ot yeyir,

Anam söyləmişdi, gəlir yadıma.

Qarı eşələyib it elə yeyir,

Qara torpaq düşüb bəlkə yadına.

Metro qapısının ağzında yatıb,

Bir adam yoxdu ki, üstündən keçə.

Gündüz adamları qovan bankomat,

Indi adam üçün darıxır necə?

Yüyürür, dayanır ulayır, hürür,

Gündüzlər harada yaşayır bu it?

Bu axşam şəhəri alıb başına,

Deyəsən sabaha daşıyır bu it.

Fərhad Tapdıqoğlu - Oturduğu budağı kəsdi və...

Fri, 30 Oct 2026 14:35:00 +0000

Olmuş əhvalatlar -27

Dodaqaçdı

Namizəd şəhərətrafı qəsəbələrin birində həyət evində yaşayırdı.Mənzili işlədiyi müəssisədən vermişdilər.

Həyətdə olan şam ağacının bir neçə budağı izanaraq evin dam örtüyünü zədələyirdi.

Namizəd həmin budaqları kəsdirmək üçün bir nəfərlə danışsa da,qiymətdə razılığa gələ bilmədilər.

Qərara gəldi ki,bu işi özü görsün.Həyat yoldaşı isə razı deyildi.Ona deyirdi:

--Ay Namizəd ,başqa bir nəfər tap ,danış.Sən bacardığın iş deyildir.Allah eləməmiş ağacdan yıxılarsan ,evimi yıxarsan.

Ancaq Namizəd israr etdi :

--Maa( mənə) nooluf( nə olub),ee?

Niyə kiməsə pul verməliyəm?

Namizəd tanışlarının birindən bir taxta nərdivan və əl mişarı aldı.

Mişarı əlinə alaraq ağaca söykədiyi nərdivanla təxminən yeddi-səkkiz metr hündürlüyə dırmaşdı.

Evin dam örtüyünə dirənən budaqların birinin üstündə oturub,yerini rahatlayıb, üst hissədə olan budaqlardan ikisini çətinliklə də olsa kəsdi Namizəd .

Növbəti budağı kəsməyə başladı.

Həyat yoldaşına səsləndi:

-- Həə ,nətərdi? Bəs deyirdin kəsə bilmərəm?

Sonuncu budaqdır,kəsif(b) düşəj(c)əm.

Kəsməyə davam etdi Namizəd .

Və...

Düşdü Namizəd...kəsdiyi budaqla birlikdə tappıltıynan yerə düşdü...

Hay-küy qopdu.

Namizədin kəsdiyi budaq üstündə oturduğu budaq imiş, sən demə...

Təcili yardım çağırdılar.Xəstəxanaya yerləşdirilən Namizəd bir neçə gün komada qaldı.

Komadan ayılandan sonra aylarla xəstəxanada müalicə aldı ...

O hadisədən otuz ilə yaxın vaxt keçir.Yaşayır Namizəd .Əvvəllər qoltuq ağacları ilə gəzən Namizəd indi əsa ilə ömrünün -günlərini yaşayır.

"Oturduğun budağı kəsmə" məsəlini eşitmişdi Namizəd,bilirdi.

Təcrübədən keçirdi .

Bax belə...

Qəsəbədə yaşlı insanlardan çoxları Namizədin oturduğu budağı kəsməyini xatırlayıb gülümsəyirlər...

İlqar Türkoğlu -Gündəmə TƏRƏFSİZ BAXIŞ

Fri, 30 Oct 2026 14:35:00 +0000

Son günlər Mədəniyyət Nazirliyinin elan etdiyi “Öz yazarını seç” müsabiqəsinin nəticələri ilə bağlı bəzi yazarların irəli sürdüyü ittihamlar gündəmi zəbt edib. Məni yaxından-uzaqdan tanıyanlar yaxşı bilirlər ki, mən hər zaman haqqın və ədalətin yanında olmuş, həqiqəti açıq və birbaşa söyləməkdən çəkinməmişəm.

Müəlliflik hüquqlarına şübhə yaratmaq, yaradıcı şəxsin nüfuzuna xələl gətirmək və əsassız ittihamlar irəli sürmək həm mənəvi, həm də hüquqi müstəvidə cavablandırılmalı olan məsələlərdir.

Azərbaycan Respublikasının Mülki Məclləsinə əsasən, şəxs onun şərəfini, ləyaqətini və ya işgüzar nüfuzunu ləkələyən, gerçəkliyə uyğun olmayan məlumatların təkzib olunmasını məhkəmə qaydasında tələb edə bilər. Bu halda qarşı tərəf iddiasını (kitabları başqasının yazdığını) rəsmi sübutlarla əsaslandırmalıdır. Sübut edə bilmədiyi təqdirdə təkzib verməli və mənəvi zərərə görə kompensasiya ödəməlidir.

Əgər ittihamlar kütləvi informasiya vasitələrində və ya sosial şəbəkələrdə qəsdən yalan olduğunu bilə-bilə yayılıbsa, bu, Cinayət Məclləsinin müvafiq maddələri (Böhtan) ilə hüquqi məsuliyyət yarada bilər.

Bir ədəbiyyat adamının digərini tanımadığını iddia etməsi subyektiv yanaşmadır və bu, digər tərəfin yazıçı statusunu azaltmır. Bu növ bəyanatlara ən yaxşı cavab soyuqqanlılıq nümayiş etdirmək, polemikalara girməmək və yaradıcılıq fəaliyyətini daha aktiv şəkildə davam etdirməkdir.

Ədəbi tənqidçi Əsəd Cahangirin və uşaq yazıçısı Zahid Xəlilin səsləndirdiyi iddialar yaradıcılıq müstəvisindən daha çox, şəxsi polemika və ədəbi rəqabət kontekstində dəyərləndirilə bilər. Ədəbiyyatşünaslıq və obyektiv tənqid açısından bu bəyanatların fərqli tərəfləri var. Ədəbi tənqiddə və ya hüquqda hər hansı bir müəllifə qarşı "mətnlər ona aid deyil" ittihamı irəli sürülürsə, bu, ciddi faktoloji əsaslara məsələn, plagiat faktına, yazı üslubunun kəskin fərqlənməsinə və ya şahid ifadələrinə əsaslanmalıdır. Heç bir maddi sübut olmadan irəli sürülən bu iddia, peşəkar tənqidi rəydən ziyadə, şəxsi nüfuzdan salma cəhdi (qarayaxma) təsirini bağışlayır.

Peşəkar ədəbi tənqid mətnin strukturunu, ideyasını, bədii dilini hədəf almalıdır, müəllifin şəxsiyyətini və ya onun müəlliflik hüququnu əsassız şəkildə şübhə altına almamalıdır.

Bir yazıçının digərini tanımadığını deməsi ədəbi mühitdə tez-tez rast gəlinən bir üsuldur və adətən qarşı tərəfin əhəmiyyətini azaltmaq (marginallaşdırmaq) məqsədi daşıyır. Müasir rəqəmsal dövrdə, sosial şəbəkələrdə və kitab bazarında kifayət qədər aktiv olan, üstəlik rəsmi dövlət müsabiqəsində qalib gələn bir müəllifi ədəbi mühitin tanınmış simasının "tanımaması" obyektiv reallıq deyil, subyektiv münasibəti əks etdirir.

İkinci yerin sahibinin birinci yer haqqında bu cür rəy verməsi, müsabiqənin yekun qərarına qarşı gizli bir etiraz və ya məğlubiyyətin gətirdiyi emosional reaksiya kimi də yozula bilər.

Bu iddialar bədii-estetik dəyər daşımır və ədəbiyyatın inkişafına xidmət etmir. Nazirliyin elan etdiyi rəsmi müsabiqənin nəticələrindən sonra yaranan bu dalğa, Azərbaycan ədəbi mühitində qruplaşmaların və fərdi ambisiyaların hələ də yaradıcılıq meyarlarından öndə gəldiyini göstərən növbəti bir nümunədir.

Bu müsabiqə münsif heyətinin bədii meyarlarla qiymətləndirdiyi bir yarışma deyil, "Ən çox oxunan milli müəllif" adını müəyyən edən xalq səsverməsidir. Əsəd Cahangirin "kitabları başqası yazır" bəyanatı onlayn platformada real insanların verdiyi səslərin sayına təsir edə bilməz.

İttiham yazıçının mətnlərindən daha çox, onun geniş oxucu və sosial şəbəkə kütləsinə malik olmasına və bu kütlənin səsvermədə aktivliyinə qarşı yönəlmiş qısqanclıq reaksiyası təsiri bağışlayır.

Zahid Xəlilin Kəramət Böyükçölü "tanımaması" sadəcə klassik ədəbi mühitlə müasir, rəqəmsal oxucu auditoriyası arasındakı qopuqluğu göstərir. Onlayn səsvermədə münsiflər deyil, sosial şəbəkədə aktiv olan gənc və geniş oxucu kütləsi qərar verir.

Mədəniyyət Nazirliyi bu layihə ilə məhz cəmiyyətin, oxucunun hazırda kimi oxuduğunu və dəstəklədiyini ölçmək istəyib. Əgər onlayn səsvermədə Kəramət Böyükçöl birinci olubsa, bu, onun ədəbi mühitdəki statusundan asılı olmayaraq, hazırda rəqəmsal olaraq ən çox səs toplaya bilən və dəstəklənən yazar olduğunu təsdiqləyir.

İddia müəlliflərinə xatırladıram ki, bu yarışmada hər hansı subyektiv münsif rəyi rol oynamayıb. Narazılıq rəsmi qurumlara və ya qalibə deyil, birbaşa səs verən minlərlə oxucuya qarşı hörmətsizlikdir.

"Texniki şəffaflıq bəyanatı": "Saxtakarlıq" və ya "ədalətsizlik" iddialarına qarşı platformanın rəqəmsal İP müdafiəsi, səsvermə təhlükəsizliyinə kimin şübhəsi ola bilər?! Sistem hər kəsə bərabər şərait yaradıb və hər bir namizəd öz oxucu kütləsini onlayn səfərbər etmək hüququna malik olub.

Zahid Xəlil və Əsəd Cahangirə vizual olaraq yalnız kağız kitablara və dar ədəbi dərnəklərə qapanmağın keçmişdə qaldığı, müasir dövrdə oxucu ilə birbaşa (onlayn) təmas quran yazarların önə çıxdığı reallıqla hesablaşmalı olduğunu bildirmək istəyirəm.

Kəramət Böyükçölün elə özünün verdiyi "Camaat elə bilirdi, siz həyatda yoxsunuz, sağ olduğunuzu indi bildilər" reaksiyası da məhz bu onlayn səsvermə sayəsində klassik və fəaliyyətsiz yazarların yenidən gündəmə gəlməsinə ironik bir işarədir..

Nazim Əhmədli - Dünya bir çöpün üstəd

Fri, 30 Oct 2026 14:35:00 +0000

Yenə soyuqlar qayıdır,

buludlardan külək gəlir;

ürəyim qubarnan dolub,

qanadıma lələk gəlir;

yanıb qaralar bir azdan,

ocaqlar külün üstündə;

ağaclar yaman üşüyür,

yarpaqlar ölüm üstündə;

Günəş harda gecələyir,

batan sular hardan çıxır;

sən üzümə xöş baxanda,

könlüm intizardan çıxır;

deyirlər, dünya beş gündü,

hər günə bir naxış düşür;

istəyirəm yola çıxam,

yollarıma yağış düşür;

biz sevirik, sevilirik,

bir həsrətin sınağıyıq;

dünya bizim dostumuzdu,

biz də onun qonağıyıq;

zaman qovur, biz qaçırıq,

arzu-istək qucaq-qucaq;

dünya bir çöpün üstədi,

toxunsan, düşüb sınacaq.

28.10. 2023

AY Bəniz Əliyar- Sıxmışam üzümü ovcuma yenə

Fri, 30 Oct 2026 15:34:19 +0000

Sıxmışam üzümü ovcuma yenə,

Bu Payız gözümdən yağışlar yağır.

Qalmışam illərlə tamarzı sənə,

Həsrətinin yükü dünyadan ağır.

San ki, ikimizik, başqası yoxdur,

İnsan bir-birinə necə yad gələr?

Sənin uzaqlığın elə soyuqdur,

İçində bu şəhər üşüyə bilər.

Hardayam, necəyəm, yoxdur xəbərin,

Niyə sənə yaxın ola bilmirəm?

Köhnəlir yadımda xatirələrin,

Üstünün tozunu ala bilmirəm.

Tahir Rzayev, millət vəkili : -"iranlı nazirin söylədikləri bir cəfəngiyyatdı. "

Fri, 30 Oct 2026 14:35:01 +0000

"İranın elm, tədqiqat və texnologiya naziri Hüseyn Simayi Sərraf özünün Azərbaycan qızlarına canıyananlığını göstərmək istəyir. Ancaq çox təəssüflər olsun, çünki İranda soydaşlarımızın vəziyyəti hər birimizə yaxşı məlumdur. Onlara yaradılan şərait, ana dilində danışmaq hüquqlarının olmaması, məktəblərinin olmaması, bir mədəniyyət mərkəzinin olmaması, digər məsələlər, Azərbaycana göstərilən təzyiqlər, təqiblər dünyaya yaxşı məlumdur".

Yenises.az xəbər verir ki, bunu mətbuata açıqlamasında Milli Məclisin komitə sədri Tahir Rzayev dedi.

"Bu gün iranlı nazir hicablı qızların İranda təhsil almalarına, universitetlərdə oxumalarına imkan yaradılmasını gündəmə gətirməklə özünü humanist, qayğıkeş kimi qələmə vermək fikrindədir. Ancaq bu fikirlərin kökündə məkr, Azərbaycana qarşı bir qərəz, nifrət toxumu var. Çünki İranda bu qızların hansı dildə təhsil alacaqları məlum deyil. Onlara necə şəraitin yaradılması müəmmalıdır", - deyə deputat bildirdi.

O vurğuladı ki, öz vətəndaşlarına zülm edən, qızları ətalətdə saxlayan bir nazirin belə çıxışı, düzü, gülüş doğurur:

"Əlbəttə ki, bu çıxış bilavasitə Azərbaycandakı müəyyən xürafatçıların dini əldə bayraq edib yanlış yola qədəm qoyanların dərmanına su tökməkdir, onları dövlətə qarşı qoymaqdır, qıcıqlandırmaqdır, qarşıdurma yaratmaqdır. Yaxşı olar ki, Hüseyn Simayi Sərraf öz ölkə vətəndaşlarının təhsilinin qeydinə qalsın, Azərbaycanın daxili işlərinə qarışmasın. Azərbaycan müstəqil dövlətdir, onun daxili işlərinə qarışmağa heç bir dövlətin haqqı yoxdur. Suveren, demokratik bir dövlət kimi Azərbaycan qanunlarla idarə olunur. Hər bir vətəndaş qanunlara, qaydalara əməl etməlidir. Ölkədə hicaba qadağa yoxdur, ancaq hər bir kəs məktəbə məktəbli formasında, vahid formada gəlməlidir, ayrı-seçkilik olmamalıdır, bərabərlik gözlənilməlidir. Hicab məktəbliyə utanc gətirməməli, onların dərslərinə mane olmamalıdır. Bu baxımdan da iranlı nazirin söylədikləri bir cəfəngiyyatdır və elə bilirəm ki, bu məsələlərdə İranın rəsmiləri dərindən düşünsələr və öz əməllərinə son qoysalar, yaxşı olar".

Vətənini canından artıq sevən Elgiz

Fri, 30 Oct 2026 14:35:02 +0000

İkinci Qarabağ müharibəsində Elgiz Fuad oğlu Abbaslı ömrünün 22-ci ilində Vətən və millət yolunda canından keçib. Sabirabad rayonunun Cavad kəndində anadan olanElgizin yaşının çərçivəsinə sığmayan bu qəhrəmanlığı Azərbaycanın tarixində əbədi olaraq ona yer edib. O, hər qarışına vurğun olduğu Azərbaycan üçün yaşadı, elə zaman-zaman adı Azərbaycanla birgə çəkilər. Gələn nəsillər də onun keçdiyi qısa, amma olduqca şərəfli həyat yolunu özlərinə örnək biləcəklər.

Vətəni sevməyi, torpağı necə qorumağı bizə öyrədən, halal bir ocağın yetirməsi olan Elgiz Abbaslı Sabirabad şəhərində Nəriman Nərimanov adına 2 saylışəhər tam orta məktəbində təhsil alıb. Müstəqil həyata qədəm qoyanda köksünün altında adına can dediyi doğma Azərbaycana, xalqına sevgi dolu bir ürək çırpınıb. Eləcə iki bacının bir qardaşı olan Elgizin torpağına, yurda bağlılığı, yüksək mədəniyyəti, əxlaqı el-obada ona əsl övlad məhəbbəti, dərin ehtiram gətirib.

Erməni dığaların işğalçılıq siyasətini heç cür vicdanına sığışdıra bilməyən Elgiz orta məktəbdən sonra, yəni 2016-ci ildə cəbhə bölgəsində hərbi xidmətə başlayıb. Topçu vəzifəsində Vətəni göz-bəbəyi kimi qoruyub, hər an yağıdan qisas almaq üçün döyüşə hazır olub. Komandirlərin tapşırıqlarını vaxtında, layiqincə yerinə yetirən, vacib təlimlərdə döyüş bacarığı ilə fərqlənən, hərbi hissədə hamının hörmətini qazanan nümunəvi əsgər Elgiz yoldaşlarına deyib ki, torpaq igid oğulların çiynində Vətən olur. Erməni dığalarına əsir düşəm əzəli yurd yerimiz Qarabağ həsrətlə öz ərənlərin yolunu gözləyir. Onu yağı tapdağından azad etmək bizim borcumuzdur. Müharibə olsa, mən birincilər sırasında gedərəm. Yağıya qarşı son damla qanıma qədər qeyrətlə, kişi kimi vuruşaram. Təki Vətən yaşın, xalqın gələcəyi yaxşı olsun. Elgizin böyük inamla, qətiyyətlə söylədiyi bu fikirlər həm də əsgər yoldaşlarının ürəyində Vətənə məhəbbət, cəsurluq, düşmənə nifrət hisslərini alovlandırıb.

Hərbi xidmətdən sonra Elgiz Sabirabada qayıdıb. Ailəsinə kömək etmək məqsədilə rayon mərkəzində fəaliyyət göstərən böyük mağazalardan birində işə düzəlib. Günləri nə qədər xoş keçsə də, Vətənin dar günündə yerini cəbhə bölgəsində görüb. Təcrübəli topçu kimi dığalara qan qusdurmağa məqam gözləyib.

Azərbaycanın ərazi bütövlüyünün bərpası uğrunda başlanan Vətən müharibəsində Elgiz Abbaslı ilk gündən düşmənə sarsıdıcı zərbələr endirib, qeyri-bərabər vuruşlardan zəfərlə çıxıb. Onun döyüş yolu Füzuli istiqamətindən başlanıb, girdiyi ağır müharibə meydanlarında göstərdiyi hünər, fədakarlıq yalnız böyük qələbəmizdən xəbər verib. Qartal kimi düşmən üstünə şığımaqla bərabər, həm də ağır məqamlarda döyüş yoldaşlarının həyatını xilas etməklə yadda qalıb.

Ordumuzun Cəbrayıl istiqamətində hərəkət zamanı içərisində hərbi qulluqçular olduğu iki zirehli maşın pusquya düşüb. Düşmən atəşi nəticəsində maşınlardan biri vurulub. Yaralı döyüş yoldaşlarına kömək etmək üçün ilik irəli atılan Elgiz olub. Əvvəlcə iki hərbiçini təhlükəli ərazidən çıxardıb. Lakin növbəti yaralıya yaxınlaşdığı zaman mərmi partlayışı nəticəsində ağır yaralanıb. 8 oktyabr 2020-ci ildə şəhid olub. Beləcə, Vətəni canından artıq sevən, onun azadlığı uğrunda qana susamış düşməni qanda boğmaqla ürəklərdə özünə əbədi yer edən Elgiz Abbaslı dövlət tərəfində də ölümündən sonra “Vətən uğrunda”, “Cəsur döyüşçü”, Füzulinin, Cəbrayılın, Qubadlının azadlığına görə medalları ilə təltif olunub.

Bəli, qəhrəman Vətən sevdalısı Elgizin adı yalnız doğulduğu Cavad kəndində, ailəsinin yaddaşında deyil, bütün Azərbaycan xalqının xatirəsində daim yaşayacaq.

Zəfər ORUCOĞLU, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü

YARA SAĞALASI OLSA TƏBİB QƏNŞƏR GƏLƏR

Fri, 30 Oct 2026 14:35:02 +0000

El deyimi

Bu fikir bir həyat gerçəkliyimi, yoxsa təbiblərə təsəlli qarışıq edilən inamın təzahürümü biləmmirəm! Təkcə onu bilirəm ki, bu fikir həqiqətlərdən yoğrulmuş, gerçəkliklərdən mayalanmış, Tanrı nurundan işıqlanmış bir deyimdir. Bu təzadlı fikirlərimə aydınlıq gətirmək məqsədi ilə bir təbib ömründən danışacağam. Elə bir təbib ki,peşəsi eldən, bilikdən və ağıldan,

şəxsiyyəti, mənliyi isə əxlaqdan,ədəbi-ərkamdan və insanlıqdan mayalanıb.

Elə bir loğman ki, andı-susmayan vicdanıdır.Nədəndir bilmirəm, həmişə düşünürəm ki, müəllimlikdən çətin peşə yoxdur. Mənə belə gəlir ki, həyatda tərbiyə etməkdən-çətin heç bir şey yoxdur.Amma həyatımda rastlaşdığım məqamlar bütün düşüncələrimi alt-üst etdi.Düşünməzdim şahə qalxan dilsiz-ağızsız ağrıları cilalamaq, ipə-sapa yatmayan, şıltaq xəstəliklərin nazını çəkmək, nadinc şagirdəri tərbiyə etməkdən qat-qat çətin imiş.

İlahi! Sən özüm köməyim ol duğularımı, düşüncələrimi insan dilinə çevirə bilim.Təbiblərin tək bircə gününü yaşaya bilim,.Bu səhhət keşikçilərinin bircə gününü Kamandar həkimin şəxsində tərənnüm edə bilim. Həkim, amma bilmirəm bunun üçün mən sizdən icazə almalı idimmi?? Və isə məni bağışlayın.

... Çox yaxınlarımdan bir nəfər əməliyyat olunmalı idi. Əməliyyatı Kamandar həkim aparmalı idi. Növbəmizi gözləyirdik. Gözləyənlər çox idi. Hamı bir-birinə təsəlli verirdi.Cərrahımızın bacarıqlı qabiliyyəti bir həkim olmasından danışırdı. Hətta yalvaranlar da var idi: “Onun barmaqlarına qurban olum”. Kamandarın barmaqları qızıldır və s.

Gözləmək səbrim qəfildən tükəndi. Cərrahın otağının yerini soruşub ora getdim. Qapıya çatanda həzin bir musiqi eşitdim...deyəsən içəridən gəlir, deyə düşündüm. İcazə alıb qapını açdım. Həkim əməliyyatdan çıxıb, musiqi dinləyirdi. Bəlkə də Tanrı ilə danışırdı, Rəbbimdən özünə güc-qüvvət, xəstələrinə sağlıq diləyirdi. Eqayistliyimdən utandım və həkimə hiss erdirmədən geri qayıtdım...

Biz niyə bu qədər insafsızıq deyə düşündüm.

Əməliyyatımız çox uğurlu keçdi. Alqışlar, yalvarışlar cərrahımızın mükafatı oldu. Mən də dualar etdim.Bir Tanrım eşitdi, bir də özüm.

Allah sizi qorusun, həkim. O dəlisov xəstəlikləri, ölüm saçan ağrıları ram etməyi bacaran cərrah bıçağınız heç zaman büdrəməsin! Amin Siz Azərbaycanın ən peşəkar cərrahlarından birisiz. Tanrı sizə yar olsun! Həkim, mən şair deyiləm, lakin mən sizin xəstəxananızda qalarkən sətirləri yazmışam. 5 ildir ki, bu sətirlər öz ünvanlarına çatmaq isəyirlər. Mən sizi belə tanıdım. Tək mən yox Qazaxda minlərlə xəstələr Sizi belə tanıdı.Şəfalı ələrinizlə minlərlə insanları ölümün pəncəsindən qurtarmısınız. İnanırıq ki,bizim səsimiz öz ünvanına çatacaq. Haq-Ədalət öz yerini tutacaq.

Bir həkim tanıyıram loğman adında.

Bir təbib tanıyıram vicdan adında,

Bir cərrah tanıyıram, insan haqqında.

Bir insan tanıyıram, Haqqın yolunda,

Bir ünvan tanıyıram, əlacım adında,

çarəm adında.

Hörmətlə Qazax rayonu Dəmirçilər kəndi

Gülnar Osmanova

XƏSTƏLƏRİN ÜMİD YERİ KAMANDAR HƏKİM

Fri, 30 Oct 2026 15:47:13 +0000

İbrahimov Kamandar Həsən oğlu 1961-ci il sentyabr 7-də Qazax rayonun Kosalar

kəndində anadan olub.1985-ci ildə Azərbaycan Dövlət Tibb İnistutunu bitirib. 1985-87-ci

illərdə Rusiyanın Kazan şəhərinə təyinatla göndərilib. Klinik Arqinatura bitirib. Sonra isə

Azərbaycana qayıdıb.1992-ci ilə qədər Cərrah kimi işləyib.1992-ci ildən 1996-cı ilə qədər

Erməni qəsipkarlarına qarşı vətən müharibəsində tibb xidməti kapitanı kimi fəaliyyət göstərib.

Yüzlərlə yaralını əməliyyat edərək ölümün pəncəsindən qurtarıb. Vətən Müharibəsi

veteranıdır.1996-98-ci illərdə Topçubaşov adına Elmi Cərahiyyə Mərkəzində Urvgenikalogiya

şöbəsinə rəhbərlik edib, daha sonra Şöbə müdiri vəzifəsində işləyib. 1998-2000-ci ilə qədər

Respublika Klinik xəstəxanasında cərrah kimi fəaliyyət göstərib.

2008-ci ildə Prezidentin fərmanı ilə Regionlarda Səhiyyənin inkişafı ilə əlaqədar

Qazaxda Diyaqnostika Mərkəzi inşa olunmuşdur.Prezidentimiz tərəfindən açılışı olunan Qazax

Diyaqnostika Mərkəzinə Baş Həkim təyin edilmişdir.2009-cu ilin yanvar ayından 2020-ci ilə

qədər Qazax Diyaqnostika Mərkəzinə Direktor kimi rəhbərlik etmişdir.Qeyd etmək lazımdır ki,

rəhbərlik etdiyi müddətdə fəaliyyəti qüsursuz olmuş və region əhalisinə yüksək səviyyədə

xidmət göstərmişdir.Regiyonda yerləşən Sərhədçilərə yüksək xidmətinə görə Sərhəd

qoşunlarının 100 illik medalı ilə təltif olunmuşdur.2019-2020-ci illərdə “Karona” virusu ilə bağlı

pandemiya dövründə xəstəliklə mübarizədə regionda rəhbər təyin edilmişdir yüksək peşəkarlığı,idarəçiliyi sayəsində yüzlərlə insanı ölümün pəncəsindən xilas etmişdir.Müalicə Diyaqnostika mərkəzi 2020-ci ildə, Mərkəzi Xəstəxana ilə birləşdikdən sonra Cərrahi xidmətlər üzrə müavin vəzifəsində çalışmışdır.

2025-ci ilin sentyabr ayında heç bir xəbərdarlıq olmadan idarəçilik peşəkarlığını və

rəhbərlik qabiliyyəti nəzərə alınmadan Təbibin keçmiş rəhbəriliyi heç bir peşəkarlığı olmayan, qüsurlu fəaliyyəti ilə gündəmdə olan Vüqar Qurbanov tərəfindən işdən azad edilmişdir.Bir ay fasilədən sonra oktyabr ayının 15-də Qazax Mərkəzi xəstəxanasında cərrah kimi işə qəbul edilmişdir.

Son aylarda ilk təyinatı ilə Səhiyyədə yeniliklər gətirən peşəkar kadrlara xüsusi önəm verən hörmətli Nazirimiz Anar Bayramovun Səhiyyədə peşəkarlığı,bacarıqları, idarəçiliyi ilə fərqlənən Kamandar həkim kimi həkimlərin, üzə çıxarılması və Səhiyyəmizin inkişafında xidmətlərindən istifadə edilməsi diqqətdə saxlanmasını Sizdən xahiş edirəm.

2008-ci ildən YAP-nın üzvüdür.

İnsanlığı ilə xəstələrinin qəlblərinə nur saçan, xəstələrindən təmənna ummayan, gecə-gündüz xəstələrinin başından ayrılmayan Kamandar həkimə, Qazax sakinlərinin böyük ehtiyacı var.Hər kəsə diqqətlə, qayğı ilə yanaşan, əlac etdiyi xəstələrin duaları ilə mukafatlanan cərrah həkim Kamandar İbrahimova şəfa tapmış xəstələri adından təşəkkürümüzü bildiririk və ona Şərəfli və peşəkar həyatında uğurlar arzulayırıq.

Əliyev Söhrab Məmmədbağır oğlu Qazax rayonu

Əlizadə Nuri - Bu dünya yad qapısıdı

Fri, 30 Oct 2026 14:35:03 +0000

Nədən qara boyası çox-

Dünya necə əl işidi?

Ürəyim sancır... deyəsən

Xərbərdarlıq atəşidi.

Kimdən ötrü darıxasan?-

Tərgidəcəm darıxmağı.

Adam niyə ölməyə də

Gözəl yer axtarır axı?

Haçandı var- gəl edirəm,

Yerlə göyün arasında.

Hərə bir az duz gətirsin

Ürəyimin yarasına..

Əşrəf Veysəlli dən ÜÇ ŞEİR

Fri, 30 Oct 2026 14:35:03 +0000

Səni gördüyüm gün

Dünyanın ən özəl günü bilmişəm.

Sən mənim qarşıma çıxdığın günü.

Ömrümün ən gözəl gülü bilmişəm,

Gülüb gözlərimə baxdığın günü.

O gündür,o gündür,o gündür ,gülüm,

Hisslərin əlində boğulduğum gün .

Sənin baxışınla vurulub,ölüb,

Sənin ürəyində doğulduğum gün.

Həlim bir duyğu tək sinəmə axdın,

Mehrini könlümdən uzağa salma.

Mən səndən yapışıb ,ayağa qalxdım,

Ay eşqim ,sən məni ayağa salma.

25.09.2019

Könlümə-könlümə

Daş olaydı ürəyim,daş,

Duymamaydı heç səni kaş,

Nə axırsan yavaş-yavaş

Çeşmə,könlümə-könlümə.

Bu nə görüş,bu nə vüsal,

Həqiqətsən, yoxsa xəyal?

Qalırsansa,gözümdə qal,

Keçmə,könlümə-könlümə.

Gəl ömrünü vermə yelə,

Salma məni çöldən çölə.

Ay insafsız ,insaf elə,

Düşmə,könlümə-könlümə.

Könlüm həsrət yuvasıdır,

O qəm,o dərd yuvasıdır.

Yerin cənnət yuvasıdır ,

Köçmə,könlümə-könlümə.

1984

Kitabxanaçı qız

Sənin iş yerinə gəlirəm hər gün,

Əgər bu günahsa ,günahımdan keç.

Bəzən bir kəlməni söyləmək üçün

Bir insan ömrü də bəs eləmir heç.

Daha kitablar da yetişmir dada,

Məndə də o dözüm,o tab qalmayıb.

Sənin işlədiyin kitabxanada

Məni tanımayan kitab qalmayıb.

Ölürəm dərdindən ölməkdən ötrü,

Sən mənə ölməyi unutdurmusan.

Tək bircə kəlməni deməkdən ötrü

Bütün kitabları oxutdurmusan.

Nə mənim könlümdə cəsarət,nə də

Sənin ürəyində bir insaf qalıb.

Burda- bu kitablar əhatəsində

Hələ yazılmamış,çap olunmamış,

Hələ oxunmamış bir kitab qalıb.

23.03.2020

Tofiq Əmrahov - Sahibini gözləyən məzar

Fri, 30 Oct 2026 14:57:18 +0000

( hekayə)

-...

Qəbul imtahanlarına hazırlaşırdıq. Bu biologiyadan heç xoşum gəlmirdi. Ancaq bədbəxtçilikdən qəbul imtahanının biri biologiyadan idi. Axır yenə Bənövşəyə üz tutası oldum:

- Ay paxıl, yenə sənə möhtac oldum. Heç olmasa indi kömək elə, biletə düşən suallara yaxşı hazırlaşım.

- Mənə paxıl deyəndə elə xoşum gəlirdi ki, - dedi.

- Paxılsan da, bəs nəsən. Sən riyaziyyatı yaxşı bilirdin, mən də səndən soruşurdum. Sən isə yox, get özün hazırlaş deyirdin.

- Əcəb edirdim. Səni həm cırnadırdım və həm də istəyirdim ki, özün oxuyasan, yaxşı hazırlaşasan. Bax indiki kimi.

-Yaxşı, yaxşı o hesabı səndə qoymayacam.

Hər ikimiz qəh-qəhə çəkib gülüşdük.

- Doğru deyirsən, Bənövşə! Sadəcə sənin könlünü almaq üçün belə etdim. Ancaq bil ki, dediklərim hər ikimizin xeyrinə idi.

Məktub yazdım ki, - ay qız dəli olmusan, heç bu zarafatın yeridi? Nişan nədi, əmi qızı, xala oğlu nədi?! Bu fikir hardan beyninə gəldi?

-Yox, Aqil, zarafat etmirəm, həqiqi sözümdür. Məni nişanlamaq istəyirlər.

- Nişanlayırlar nişanlan də, mənə niyə muştuluq xəbəri verirsən.

- Aqil mən olmuşları deyirəm, sənə heç vaxt yalan deməmişəm, demərəm də. İndi söz sənindir.

- Bəs, sən nə dedin?! Razı olubsan?!

Mən isə bacımın bu şeytanlığına altdan-altdan gülürdüm.

- Bacı, Allah qoysa qardaşını nə vaxt evləndirirsən?

- Əlbəttə var, niyə yoxdur ki...

- Sən Allah!

- Allah haqqı!

- De qardaş, de görüm kimdi?!

- Deyim?- Hə, de qardaş, de.

- Deyim deyirsən, deyim də... Yox əşi demirəm!

- Qadan alım hələ de. Ürəyim dayandı ki...

- Ürəyin niyə dayanır bacı, Bənövşəni deyirəm, bildin?

- Həə, nə gözəl qardaş. İkiniz də bir-birinizə yaraşırsınız. Qardaş, axı eşitmişəm onu xalası oğluna vermək istəyirlər?!

-Vermək istəyirlər! Nə olsun ki, hələ verməyiblər ki...

- Qardaş, mən getdim dədəm gilin, anam gilin yanına. Muştuluqlayım onları. Nişan üzüyü bacısının boynuna. Onsuz da az-az əlimə düşən pulu yığmışam.

- Ana, muştuluğumu ver. Aqil qız istəyir.

- Kimi anan qurban, adını de görüm.

- Muştuluğumu ver, deyim. Yoxsa deməyəcəm.

- Yaxşı bu şeytanlığından əl çək, de. Muştuluğun məndə.

- Bənövşəni, ana Bənövşəni!

- Bıy səni xeyir xəbər olasan qızım. Sənə bir güllü yaylıq almaq məndən. Gedim atanı da mən muştuluqlayım.

- Get, ana, get . Bu işi tezləşdirin.

-...

- Baş üstə anacan.

Sona xanım dodağının altından:

Toy, toy toydu bu gün

Bizim evdə toydu bu gün

- Bıy, başıma xeyir a kişi, kimin toyu olacaq, belə oğlumuzun, Aqilin.

- Sona həqiqi sözündür?- Əlbəttə a kişi.

- Kimi istəyir, haralıdır? Nəçidir, nə karədir, özü kimi oxuyandımı?

- Hə, oxumuş qızdı, özü də çox savadlıdı.

- Savadı ilə işim yoxdu, ay Sona, təki insanlığı olsun.

- İnsan kimi də insandı, mən tanıyıram. Özünü də tanıyıram, ailələrini də. Hələ sən də tanıyırsan.

- Mən də tanıyıram?

- Hə sən də tanıyırsan.

- Yaxşı de görüm kimdi, ağlım kəsəndimi?

- Belə Bənövşədi eyy, Bənövşə!- Sevindim ay Sona, sevindim. Allah hamını sevindirsin. Mən də razı. İndi əl-ayağa düşək. Elçi getmək vaxtıdır.

Vaxt elə tez gəlib keçir ki... Aqillə Bənövşə nişanlandılar da, toyları da oldu. Sevil qardaşının toyunda qol götürüb doyana kimi oynadı da.

Bir axşam Bənövşə üzünü Aqilə tutub:- Aqil, görəsən bu xoşbəxtliyi axıra kimi qoruyub saxlaya biləcəyikmi?

- O nə sözdü Bənövşə, bu fikir hardan ağlına gəldi. Necə yəni?

- Heç Aqil, elə-belə dedim.

- Yox, de görüm yuxu-zad görməmisənki?

Aqil, elə adamlar da var ki, görüntüdə bəxtəvərdi, sanki nə qəmi, nə də qüssəsi var. Ancaq ürəyindən keçənləri bir özü bilir, bir də Allahı.

Bir də müşahidə etmişəm ki, saf olduqca, inandıqca səni həmişə aldadırlar. Həyat o qədər çətindir ki, məcbur olub yaşayırsan.

Kürəyində gəzdirdiyin, kürəyindən vurur səni

Ürək verib can dediyin ürəyindən vurur səni

Sən həmişə güldürürsən, ancaq daim ağladıllar səni!

- Hələ çox deyərəm Aqil, lap çox.

- Bənövşə sən riyaziyyatçı ola-ola mənə ədəbiyyatdan dərs keçirsən?

- Deyirsən mən də başlayım sənə riyaziyyat dərsi keçim? Elə bilirsən keçmərəm?- Hər ikisi gülür.

- Doğrudur Aqil, əlbəttə elədir. Deməyim odur ki Allah bu xoşbəxtliyi bizə çox görməsin. Naqislərdən, namərdlərdən uzaq olaq.

- Bənövşə, biz pak, ülvi gənclərik. Yenicə ailə qurmuşuq. Yəqin Allahımız da bizə dayaq olar, yardımçı olar.

- Aqil səndən bir xahiş etsəm olar?

- Niyə olmur, o nə sözdür deyirsən?!

- Deyirəm bəlkə icazə verəsən bacın Sevillə həkimə gedək!

- Nədi, xəstələnmisən?

-Yox, xəstələnməmişəm, sadəcə yoxlanmaq istəyirəm. Bu çox vacibdir.

- Axı, nə olub, həm deyirsən xəstələnməmişəm, həm də deyirsən həkimə gedək?!

- Aqil, bacın sonra sənə deyər, mən deməyə çətinlik çəkirəm. Çünki bu qadın xəstəliyidir.

- Yaxşı gedin! Bu gün artıq gecdir, sabah gedərsiniz.

- Yox qızım, yox! Elə də deməzdim, sadəcə sənin qan qrupun və başqa tibbi göstərişlər buna imkan vermir.

-Yəni deyirsiniz bizim bu xoşbəxt həyatımız bədbəxt olacaq?!

- Niyə, qızım niyə! Niyə bədbəxt olursinuz. Başqa üsullar da var. Məsələ süni mayalanma!

-Yox, yox həkim! Mən heç vaxt ona getmərəm, heç vaxt, heç vaxt!!!

- -...Həmişəki Bənövşə müəllimə deyildi şagirdlərlə də, müəllimlərlə də. Çıxıb getmək istəyirdi buralardan, heç kəsi görmək istəmirdi.

İllər ötür, yaş üstünə yaş gəlir,

Zirvələrə ucalırıq sən demə.

Ötən ömrün xatirəsi qocalmır

Saç ağarır, qocalırıq sən demə...

- Aqil, bu çox ağır bir xəbərdi. Əvvəllər də sənə demişdim "bədbəxtlik" haqqında. Bax, indi həmin bədbəxt mənəm, mən!

Yenidən hönkür-hönkür ağladı Bənövşə. Aqil yenə onun göz yaşlarını silib, saçlarını oxşadı.

- Niyə bədbəxt olursan, əzizim?! Gül kimi, xoşbəxt ailəmiz...

- Yox, yox Aqil! Xoşbəxt ailə deyilik. O vaxt xoşbəxt olardıq ki, uşaqlarımız olardı...o da ki olmadı, olmayacaq da!

- O nə sözdü, onu hansı yaramaz həkim dedi. Həkim elə söz deyər?!

- Deyər Aqil, deyər, niyə demir ki? Dedi ki, sizin birgə yaşayışınızdan övladınız olmayacaq. Yalnız "süni mayalanma"! Mən də ona gedəsi deyiləm. Heç vaxt, heç vaxt!

Hər ikisi susdu...

Yenə sükutu Bənövşə pozdu:

*****

Aqil öz-özünə, kədərli-kədərli:-

Sızla kaman, ağla tarım,

Qoy yandırsın tellər məni

Kərəm kimi külə dönüm

Dastan etsin dillər məni!

- Bilmirəm qardaş, mənə nə oldu. Özümü heç yaxşı hiss etmirəm. Deyəsən möhkən soyuqlamışam.

- Aqil, istəyirsən gedək həkimə. Mənim çox yaxın bir həkim tanışım var, gedək yoxlasın.

Bax beləcə iki gənc müəllimin həyatı alt-üst oldu, bir uşaq üçün, bir körpə üçün.

- -..

Gecələrini ağlamaqla, sızlamaqla keçirir biçarə qız. Gündüzlər isə sürünə- sürünə, fikirli, xəyallı məktəb yolları...

- Əmi, ay əmi! Bu sahibini gözləyən qəbir mənimdi, mənim. Mən öz bədbəxt taleyimi ağlayıram, bilirəm ki, heç kəs ağlamayacaq, - deyərək cəld buradan uzaqlaşdı Bənövşə.

Qoca gözətçi isə onun arxasınca baxdı, baxdı...və dəsmalını çıxarıb qeyri-ixtiyari axan göz yaşlarını sildi

-...

Hamının ürəyi qan ağlayırdı, qan! Qəbir üstə gələnlərin hamısı ağlayırdı. Bu talesiz, bəxti qara qıza kim ağlamaz ki...

Dəfn olundu Bənövşə! 3...7 hamısı öz yerində...

Aqilin çox yaxın bir dostu vardı. Ona üz tutdu ki, bəs qardaş, mənə yaxşı bir rəssam lazımdır. İstedadlı olsun, yaradıcı olsun. Bu işdə sənin köməyinə ehtiyacım var.

- O, mənlikdi qardaş. Nə vaxt istəsən, buyur de.

- Günü sabah gətir qardaş, əgər mümkünsə.

- Baş üstə! İndi de görüm, rəssam sənin nəyinə lazımdır?

- Gətirəndə biləcəksən.

- Oldu!

Səhəri gün rəssam da gəldi, Aqil müəllimin dostu da.

Aqil müəllim başına gələnləri danışdı, rəssam da qulaq asdı.

22.10.1984 22.10.2014

30 yaş

-...

40 mərasiminə az qalmışdı. Rəssam öz işini başa vurmuşdu. Əsər tam hazır idi.

-...

Hər cümə günləri Aqil əllərində gül dəstəsi ilə ziyarət edir ilk məhəbbətini! Öz əlləriylə qəbrə qoyub, qara torpağa tapşırdığı ilk məhəbbətini!

-...

Aradan xeyli keçib. Deyəsən o sirrli kağızın açılıb, oxunma vaxtıdır. Oxuyur, gözlərinə inanmır, birdə oxuyur..

13 Ən Yeni Mahnı - Zəka Vilayətoğlu

Fri, 30 Oct 2026 15:45:20 +0000

https://www.youtube.com/embed/CKDM8AxjFKA" width="640">

Əli Hacı Ağaevli - Yenə ağrı-acımla dayanmışam üz-üzə

Fri, 30 Oct 2026 14:35:04 +0000

Yenə ağrı-acımla dayanmışam üz-üzə,

Xəbərlərin icmalı yanağımdan su içir !

İlk bahar tək üzümə qışın şaxtası qonub,

Haqqımla ədalətin arasından su keçir !

Gündüzlərim yeriyir qaranlıq küçələrdən,

Ayrılıq nəğməsidir üzümdəki qırışlar!

Qaranlığın içində yolu yeyir gözlərim,

Nəfəs kəsən ölümə,qapısızdır girişlər !

Dərinliyə can atır,xəyalımın gəmisi

Uzaqların adına,dayazda batıb qalır !

İşiq düşən tərəfin öz dili var hər kəsə,

Dil bilməyən üz-gözüm içimdə yatıb qalır !

Qan paylamaq bədənə ürəyimin işidir,

Səhərdən axşamacan döyüşür baxışlarım !

Mən öləndə dostlarım,məni sözə bükərsüz

Bu,dünyada söz olmaq-ən böyük alqışlarım !

Sinəmdədir dağların Buravarı,Ağrısı

Gözümdədir yolların ən uzun məsafəsi !

Yerə,göyə,Tanrıya yaşadığım bu ömür-

Eşqə gedən yolların,məhəbbət əfsanəsi !

Saqif Qaratorpaq - Yenə damır ürəyim

Fri, 30 Oct 2026 14:35:05 +0000

Yenə damır ürəyim,

Isladır ağ varağı.

Azalır yavaş-yavaş

Ömrün-günün marağı.

Islanır pəncərəmiz

Payızın nəfəsindən.

Gecələrin yuxusu

Qaçır addım səsindən.

Üşüyür qaranquşun

Eyvanda boş yuvası.

Özümə qəsd edirəm

Hər gecə sözdən asıb...

Narın yağışlar yağır

Kövrək xatirələrdən.

Bürünüb həsrətinə

Yenə üşüyürəm mən.

Fərhad Tapdıqoğlu - Xoş sözlərin daşıyıcısı olaq

Fri, 30 Oct 2026 14:35:05 +0000

Düşüncələr

Xoş sözlərin daşıyıcısı olmaq şərəflidir.O yük insana başqa yüklər kimi ağırlıq deyil,əksinə yüngüllük gətirir,rahatlıq tapırsan.

Kövrək qəlbə,kövrək duyğulara çox toxunmayın,tez sınır,tez qırılırlar...

Axı onlar çox kövrəkdirlər,çoox...

Olduğun kimi görə bilirsənsə özün özünü,o zaman hər şeyi ,hər kəsi olduğu kimi dəyərləndirib ,deyəcəksən həmişə doğrusunu ,düzünü...

Gözləri ac insanlar ən qorxulu insanlardır.Belələrindən ən nalayiq hərəkətləri gözləmək olar...

Yağış təbiətə can verir ,amma unutma ki,yağışdan sonra palçıq da olur...yağış çox yağanda sel də gəlir...

Görünürsənsə,bu o demək deyildir ki,varsan...Var olduğunu göstərməlisən...

Vicdan adətən günahı olmayan insanlara əzab verir.

Ayağının sürüşməməsi üçün sürüşmə məkanından uzaq durmalısan...

Ay Bəniz Əliyar- Saçların çox bəyazlamış

Fri, 30 Oct 2026 14:35:05 +0000

Saçların çox bəyazlamış,

Dağ başında qar sanaram.

Fərqi yoxdur, varsan, yoxsan,

Yoxluğunu var sanaram.

Soruşmaram, harda idin,

Niyə belə gec dönmüsən.

Qanadları qırıq-qırıq,

Arzuları puç dönmüsən.

Yəqin belə olmalıymış,

Cəzan bitib qayıtmısan.

Ömrün bircə namazlıqmış,

Azan bitib qayıtmısan.

Allah bizdən üz döndərib,

Yenidən sevən deyiləm.

Gözlərimə belə baxma,

Bağışlayan mən deyiləm.

Ovcumdadır xəyallarım,

Üfləyərəm, uçub gedər.

Yəqin elə bu dünyadan

Gözlərim də açıq gedər.

Məmməd QƏDİR - Sizə halaldı

Fri, 30 Oct 2026 14:35:06 +0000

Mən saray şairi deyiləm, haşa,

Başım dərdə şaddı, ayağım daşa,

Adınız Cavanşir, Babəklə qoşa

Çəkilir, qoyduğun izə halaldı,

Ali Baş Komandan, Sizə halaldı!

Seyid övladının qurban cəddinə,

Düşmən hünərinlə düşür həddinə,

Xətt çəkib o alçaq təmas xəttinə,

Siz tarix yazırsız təzə, halaldı,