Qəriblik bürüyüb cığırı,izi,

Köçübdü ,göllərin sonası yoxdu.

Bağların saralıb, solub bənizi,

Elə bil mənimtək anası yoxdu.

Tutulub göylərin qaşı-qabağı,

Əlləri qoynunda qalıbdı dağlar.

Meşənin çaylara yağan yarpağı,

Həsrət məktubudur,oxuyan ağlar.

Ağaclar—göylərə haykıran əllər,

Meşələr viranə şəhərdi,Allah!

Qayalar dibində titrəşən güllər--

Qarıyan qizlardı, qəhərdi,Allah!

Tək ağac anam mı,həsrət qarı mı?--

Qəbirdən boy verən sədadı , bəlkə...

Tökülən yarpaqlar göz yaşları mı?,

Göz yaşı içində adadı ,bəlkə...

Hava nəmişkəndi, cığır—sürüşkən ,

Palıdlar odlara qalanıb gedir.

Səhərlər döşləri çulğalayan çən

Baharin ruhudu , dolanıb gedir...

Ağarır dağların silsilə tağı,

Qayalar dayanıb dəyanət kimi.

Göy tala -- baharın itən yaylığı,

Duman ütü çəkir, əmanət kimi...

Çaylar yavaşıyıb, sular durulub,

Ayrılıq nəğməsi çalır bulaqlar.

Elə bil vaxt susub, zaman yorulub ,

Elə bil çağırır məni uzaqlar...

Elə bil çağırır məni uzaqlar...