Mən – baxışları ənginliklərdə itən adam,

dayanacağı bilinməyən qürbət qatarı.

Mən – səhrasına həsrət qalan dərya misalı

bir Leyli timsalı.

Mən – yol ortasında çaş-baş qalmış

əli əsalı.

Mən – yana-yana yazılmış, vergüllərlə dolu,

sual işarələrində boğulan anlamsız üç-beş sətir...

ya da sonu üç nöqtə ilə bitən hekayət,

yağışa susayan cadar-cadar torpaq.

Mən – keçmiş, dünən, bayağam,

bu dünyanın həsrət adlı mənzilində qonağam.

Mən – sinəsini gün döyən ümman içrə bir ada,

mən – əvvəlin axırına köç edən bir piyada.