( "Monoloqlar" silsiləsindən )

Zaman keçdi,

vaxt əridi.

Qılınclanan,

parçalanan düşmən isə,

qəribədir,

çox qəribə,

deyəsən,tərpənir, çırppınır,

sanki diridir.

Çünki o vəhşidir,

İnsanlıqdan kənar olan

daş parçasının biridir.

Əslində,

daşın da ürəyi var, torpağın da

döyünür içində.

onunsa, heç nədən xəbəri yoxdur.

İnsanın, insanlığın hardan, nədən-

göydən, yerdən,

ağlagəlməz dirəyi var.

Kürək-kürəyə,

ağac-ağaca,

söz-sözə,

lap göz-gözə, qardaşlar,

yaşamaq olar.

Unutmayaq, həmvətənlər,

bu xalqın şərəfini, qeyrətini, adını

əl-əl,

el-el gəzdirmək,

zaman-zaman qorumaq,

Ləyaqətlə daşımaq olar!