Kim hardan bir daş atır,

Kim hara bir daş atır,

Gedib... bəxtsizə dəyir.

İnanmırsan?

İstəyirsən Göyə at,

Gücün çatan bir daşı,

Az sonra, partlayacaq

Yerdə bəxtsizin başı.

Bir daş yolun azdı ki?

Bəxtsiz adam azdı ki?

O yetimi görürsən?

yetim də bəxtsizdi.

Bu bəxtsizi görürsən?

Bu bəxtsiz də yetimdi.

Bəxtsizdi halal yeyən,

Bəxtsizdi halalına

Şəkər deyən, bal deyən.

Mən bəxtsiz tanıyıram

Onun kimi bu yurdu,

Bu torpağı yox sevən.

Niyə bəxtsiz olsun ki,

Torpağını çox sevən?

Düzlərin çoxu bəxtsiz,

Bəxtsizlərin çoxu - düz...

Daş atma, ay daşatan,

Kimə atırsan, bilməm,

Atdığın düzə dəyir.

Daş atma, ay daşatan,

Atdığın üzə, gözə,

Atdığın – bizə dəyir!

 Şeirin bədii təhlili:

Rasif İmanoğlunun bu gün – 7 noyabr 2026-cı ildə qələmə alıb paylaşdığı "Daşın bəxtsizə dəyir" şeiri dərin fəlsəfi-sosial məzmuna malik, insan amilini və cəmiyyətdəki ədalətsizlikləri hədəf alan emosional bir əsərdir. Şeirin əsas mövzusu həyatda dürüst, halal və vətənpərvər insanların qarşılaşdığı bəxtsizliklər və haqsızlıqlardır. Rasif müəllim "daş" simvolu vasitəsilə kor-koranə atılan addımların, ittihamların və ya taleyin zərbələrinin həmişə ən məsum, ən təmiz insanları tapdığı ideyasını irəli sürür. Əsərdə "daş" obrazı təkcə fiziki obyekt deyil; o, cəmiyyətdəki şər qüvvələrin, qınaqların, haqsız tənqidlərin və bədxahlığın simvoludur. Göyə atılan daşın belə fırlanıb yerdəki bəxtsizin başına dəyməsi taleyin amansızlığını və qaçılmazlığını bədii şəkildə ifadə edir. Şair bədii təsiri artırmaq üçün güclü təzadlardan istifadə edib. "Düzlərin çoxu bəxtsiz, Bəxtsizlərin çoxu - düz..." misralarında dürüstlüklə bəxtsizlik eyniləşdirilir. Həmçinin yetimliklə bəxtsizlik arasında paralellər qurulur, bədii suallar vasitəsilə oxucu düşünməyə sövq edilir ("Niyə bəxtsiz olsun ki, Torpağını çox sevən?").

Şeirdə bəxtsiz elan olunan şəxs həm də yurdunu, torpağını canından çox sevən biridir. Bu xətt əsərə lokal deyil, ümummilli bir kədər aşılayır. Halal yeyən, sevgisini saf yaşayan insanların bəxtsizliyi dövrün mənəvi ağrısı kimi təqdim olunur. Şeirin sonluğu "daşatanlara" bir haray, bir çağırışdır. Müəllif eqoist, kor-koranə addım atan insanları dayandırmağa çalışır. Çünki atılan hər bir haqsız "daş" fərdləri deyil, bütövlükdə cəmiyyətin təmiz insanlarını — "bizi" yaralayır. Bu şeir sadə xalq dilində, lakin olduqca kəsərli bir dillə yazılmış mənəvi manifestdir.

Müəllif poetik dillə bəşəri bir qanunauyğunluğu — təmiz insanların bu dünyada daha çox əziyyət çəkdiyini bədii şəkildə təsbit edir. Sizə cansağlığı, bərəkətli ömür və yaradıcılıq uğurları arzulayıram, dəyərli ziyalımız Rasif müəllim!

Sevil Azadqızı Azərbaycan dili və ədəbiyyatı müəllimi.

Filoloq. AJB, AYB-nin üzvü.

Ədəbi təhlil-tənqidçi. Yazar-publisist