Nələr çəkdim, özüm bildim,

bir kimsəyə demədim.

Nələr gördüm, gözüm bildi,

bir kimsəyə demədi.

Mən həyatın çətininə güldüm elə,

bu gülüşü üzüm bildi kimsəyə göstərmədi.

Sevincimi damcı-damcı yığdım,

amma ümman kimi göründü,

sevinc dolu ümman kimi göründüm.

Yadlar məni belə sevdi.

Mən yadlardan sevgi gördüm,

Hər ağrıya dözə bildim.

Doğmaların xəyanəti ağır oldu,

Ürəyimdən yaralandım.

Amma yenə çabaladım,

çünki yenə bağışlamaq istədim.

Dözüm bildi.

O da məndən üz döndərdi...

bağışlaya bilmədim..