su oddu, ruhun yuyunsun;

isinib dərdini soyut.

ocağa bax, necə də gur

axır odu, düz yolu tut...

ocağından od arxı çək;

bir qurtumla od-suyundan...

çörək də axsın bu arxdan,

su da sellənsin hər zaman...

ayaq açıb yerisin qoy,

bərəkət alsın sağ-solu;

adamlar çörək gəzməsin,

çörək tapsın adamları...

var bir qədər dərinliyə,

gör Tanrı verib nə qərar;

göy-təndirə bircə çörək

yapıb, o da işıq saçar...

könüllərdə od axını;

hər damcısı bir köz salır...

hə, qəlbə çınqısı düşən

sözləri də bir köz sanın...

bu ocaqlar- od zəmisi;

adam, od ək, alov da biç.

ocaq

ancaq susuz etmir,

ocaq həm də su verir iç.

bəzən ürəkdəki yanğı

od ilə də yatır, bilək.

kimsə əlini ocağa

haqqına uzadır, bilək...

odla suyun yolu birdi,

nəsə demirəm özümdən;

qəlbimdə odu yandıran

suya yol verib gözümdən...

közü də bir tikə kimi

ağzına qoy, gör nə dadır!

insan bir çimdik duz təki

özünü odlara atır!

su arxı çək ocağından,

axsın suyu alov-alov.

olar-

bir soyuq baxışdan,

bax, ocaq da bağlar qırov!..