( qısa hekayə)

Dostum mənə zəng elədi:

--Salam.Dur gəl bizə.Bağımda üzüm dəydi-dedi.

Mən onlara getdim. İçəri kəçəndə qapıya üzüm dəydi.

Dostum çox dilxor oldu.

Onun bir gözü elə üzüm-dəydi.

O üzüm tənəklərindən üzüm dərdi.

Bəh...bəh...üzüm tərdi.

Hava isti olduğundan mənim də üzüm-gözüm tərdi...

Mən üzüm-ü yudum,sildim quruladım.

Dostum da üzüm-ü yudu,süfrəyə qoydu.Süfrəyə şərab da qoydu .

Dedi:

--Bu şərab inişilki üzüm-dəndir.Keçən il üzüm olmadı.Üzüm dəyməmiş qonşum bağımıza gəldi,üzüm-ü gördü,üzüm- ə gözü dəydi...Üzüm-ü azar vurdu...

Yedik...içdik...

Axşamın sərin mehi üzüm-ə dəydi.Mənim elə bir əlim üzüm-dəydi.Üzüm azacıq ağrıyırdı axı...

Üzüm-ə salıb dostumdan bir neçə salxım nübar üzüm istədim özümlə aparmağa.Verdi...

... Dostumla sağollaşıb evə qayıtdım.Güzgünün qarşısında dayanıb üzüm-ə baxdım.Üzüm bir az göyərmişdi.Gözlərim elə üzüm-dəydi...

Üzüm dostumun evinin qapısına dəyməmişdən bir neçə gün qabaq gümrahlaşmışdım,yanaqlarım ,üzüm qızarmışdı.

Deyəsən üzüm-ə öz gözüm dəydi,axı?!