Bu nə bəla idi aldı başımı,

Mən axı, bu qədər naşı deyildim.

Sənə yol gəlirdim doğulan gündən,

Üç günün, beş günün işi deyildi.

Qəlbimə xal salıb gördün işini,

Demədin ürək var o xalın altda.

Arada bir dəli sevgi üşüyür,

Hərəmiz bir əlin sığalı altda.

Biz nəyi sayırdıq, tale nə saydı,

Qəmimmi yoxuydu, dərdmi azıydı…

Vədəsiz sevgilər doğulmasaydı,

Həsrət şerləri yazılmazıydı.

Bu yerdə nə göy var, nə də ki, günəş,

Gedirəm, torpağa, daşa gedirəm.

Dünyadan köçməyə bir yer vədələş,

Bilim ki, səninlə qoşa gedirəm.

Bu dünya yar olmaz bizə, bilirəm,

Əllərim uzanmaz telinə qənşər.

Hələ yer üzündə gəzə bilirəm,

Gedim hazırlaşım ölümə qənşər.

Şeirin Bədii Təhlili:

Vasif Süleymanın "Dünyadan köçməyə bir yer vədələş" şeiri insanın tale qarşısındakı çarəsizliyini və bitməyən bir həsrəti mövzu alan kədərli bir məhəbbət etirafıdır.

Şeirdə vaxtsız və ümidsiz bir eşqin yaratdığı daxili sarsıntı əks olunur. Müəllif bu dünyada qovuşmağın qeyri-mümkünlüyünü dərk edir və çıxış yolunu o dünyada, yəni ölümdə axtarır. İdeya budur ki, əsl sevgi məkandan asılı deyil, hətta ölümdən sonra da davam edə bilər.

Tale ilə üz-üzə qalmış, yorğun və sarsılmış bir aşiqdir. O, bu sevgini "üç günün işi" deyil, "doğulan gündən gəlinən bir yol" kimi xarakterizə edir ki, bu da sevginin taleyüklü mahiyyətini vurğulayır.

"Qəlbimə xal salıb", "dəli sevgi üşüyür" kimi ifadələr hisslərin dərinliyini və incəliyini göstərir.

"Nə göy var, nə də günəş" deyərək dünya ilə vidalaşan qəhrəmanın daxili qaranlığı ilə real dünya arasındakı ziddiyyət qabardılır.

Şeir həm bir şikayət, həm də bir təslimiyyət tonundadır. "Biz nəyi sayırdıq, tale nə saydı" misrası klassik Şərq fəlsəfəsinə söykənən tale çarəsizliyini ifadə edir.

Vasif Süleyman bu əsərində ölümü qorxulu bir son kimi deyil, sevgilinin yanında ola biləcək tək "vədələşmiş məkan" kimi təqdim edir. Şeir son dərəcə səmimi, axıcı və hüznlüdür.

Sevil Azadqızı