İrad tutmasınlar ahıl çağımda-

qəlbim yuxa olub, yoxsa çaşmışam?

Özgələr nə bilsin uşaqlığımda

səhərlər gözümü saznan açmışam,

Çox izlər itirib o qalın meşə,

o qədər kəkliklər çəkildi şişə,

dərədən-dərəyə, yamacdan

döşə

payıznan enmişəm, yaznan aşmışam,

Dərdləri artırmış- can böyüyəndə,

çiçək qapıların elçi döyəndə,

arabir kahada gecələyəndə

elə düşünüblər- "Qıznan qaçmışam",

Yazıq; bəd gözlərə canım ox oldun,

həsrət, yorulmadın?- yaman çox oldun!

Gülə irad etdim- " Nədən yox oldun?",

güldü- "Görmədinmi, naznan qaçmışam?".

Səhərlər gözümü uşaqlığımda,

bayatı eşidib, saznan açmışam...