Ocaq da bir nəfəsdi gedib-gəlir bu evdə,

Elə bil ən gözəl söz eşidilir bu evdə...

Ocaq yuxarı başda- onun yeri başdadı,

Evdə ocağın yeri, bəli, tamam başqadı.

Ocaq da danışandı od-alov dili ilə,

İsidəndi həm közü, həm də ki, külü ilə.

Sağına, soluna bax, bilsən, o da bir candı,

Gecə-gündüz deməyib daim odlara yandı;

Ocağın lap əzəldən atəşdi, oddu bağrı,

Günün istisində də yanır duymadan ağrı.

Yandırma ocağını ancaq nahaq odla sən,

Sönər,sonra odunu heç söndürə bilməzsən;

Gözünə yalan atma, doğrularla alışdır,

Həmişə od misalı duyğularla alışdır.

Ocağı da birimiz bilək, elə oyuq de,

O bizə yanır, biz də ona yanmalıyıq de...