(hekayə)

Təzəcə çıxmışdım yola... – Düüt... düüt...

Acıqla heç üzümü də çevirmədim telefona.

İki-üç dəqiqə keçməmiş... – Düüt... düüt...

Kimdi ey bu, zəhləmi tökməsə, əl çəkməyəcək, deyəsən, məndən. Gözümün ucuyla baxıram – bah, nəvəmdi ki... Şəmşəm.

–Ay bala, görmürsən polis ağzımızı güdür?! Cərimə yazdırmaq istəyirsən mənə?!

–Hara gedirsən, baba?

–Bağa.

–Yaşmayaaa?!

–Nədi, olmaz?!

–Ayağına bax.

–Nə olub ayağıma?

–Bax da.

–Ayaqlarım yerindədi.

–Ayaqqabın da?

–Əlbəttə.

–Baba, yaxşı-yaxşı bax.

Baxıram:

–Bıyyy... ayaqqabılarımın üstündə qotazı var.

–A kişi, mənim ayaqqabılarımı geymisən, ey.

–Pah atonnan! Nə yaman çaşmışam.

–Palçığa bulama, ha. Təzə almışam.

–Görəsən pulunu kim verib?!

–Ay baba, çox sağ ol, böyüyəndə sənə on qat bahalı ayaqqabılar alacam, gündə birini geyəcəksən.

–Allah qoysa!

–İndi mən neyləyim bəs, ayaqyalın gedim məktəbə?

–Ayaqyalın niyə, mənimkiləri geysənə.

–Səninkiləriii?!

–Nədi... xəncərinin qaşı düşəcək?!

–A kişi, qoca ayaqqabısı geyim, deyirsən, uşaqlar dolasın məni?!

16-17.08.2026