QƏZƏL

Can sevən öncə gedir dəhrdə loğmanı tapır,

Dərdi insanə verən xəstəyə dərmanı tapır.

Bir cəfakeş ləpirindən görünür "xoşhaldır",

Bəxtə sadiq yaşayan ömrünə səhmanı tapır.

Torpağın köksünə şəms ilə sücut eyləsə gün,

Axtarır göydə buludlar yenə leysanı tapır.

Canlının köksünə mirvari yığan Allahdır,

Saxlayan gənci- nihanın selə, ümmanı tapır.

Bağdə bülbül olar nalə çəkən qəmkeşdən?

Aşiq ol kəsdi gəlir sünbülü, reyhanı tapır.

Sərvinaz ilə, könül, ömrümü xoş eyləmədin,

Bir qələm bəsləyirəm, cəhd edir ormanı tapır.

Sünbül olmaqçün əzəl torpağa kök salmalısan,

Sonra qismət gətirir çərxi- dəyirmanı tapır.

Bəndənin çəkdiyi zəhmət görülən işdə gülər,

Şərti var, ömrün əzəl, qul yenə sultanı tapır.

Lilparam, aşiq olub hər vədə misrayə sözüm,

Çünki dəryadə də ləl səhni- qəzəlxanı tapır.