(hekayə)

Yaz yuxusu şirin olur. Səhər tezdən oyanmaq istəmirsən heç.

Elə ki, həyətdə xoruz banlayır, cücələr də ona qoşulur, hiss eləyirəm ki, üzümdə kölgələr dolaşır. Dalıyca da səp-sərin yel əsib keçir. Sifətimə işıq düşəndə kirpiklərimi yavaşca aralayıram – guya yuxu görürəm. Gözlərimi açıram ki, anamdı – çarpayımın ayaq ucunda oturub, diqqətlə mənə baxır.

Gülürəm:

–Görməmisən məni, ay ana?!

–Ay Şəmşəm, qorxdum ki, səni çağırıb yuxudan oyatsam, diksinərsən birdən. Bildim, üzünə bax¬dığımı hiss elə¬yə¬cəksən.

–Sən mənim anam deyilsən!

–Niyə, ay bala?!

Yerimdən atılıb, boynunu qucaqlayıb, üzündən öpürəm:

–Qulağını bəri elə!

Anam gülüb, məni qucağına alır.

–Ana?!

–Can!

–Sən mənim günəbaxanımsan!

Anam:

–Sənə qurban olum, gözümün işığı! – deyib, sinəsinə sıxır məni.

10-11.06.2026