İkimizin arasında həmişə olduğutək

yayı bölüşdürdük,

sözləri seçərək təkəmseyrək.

Günəş mənə lazım deyil,— dedin,—

biri varımdır, bəsdir.

Külək mənimdir,—dedim,

O külək deyil ki, sənli səsdir.

Dənizi götürərdim məmmuniyyətlə,

amma o da gözümə görünmür,

olanda səninlə,— deyib baxdın üzümə

Sahil mənimdir,— dedim,—

çünki, səni ilk dəfə sahildə sevdim.

Nə qaldı, bu yaydan geri?

uzaqda gözləyir səbirsiz gəmi.

Sənin əlində sevdiyin qızın

günəşdən teli,

çox yorduq bu yayı

gedəndə əyilmişdi beli!

Gələn yayadək külək saxlamaz ki, əlindəki bu teli…

Sevindik, güldük, danışdıq

yüz dəfə dalaşıb, yüz dəfə barışdıq.

Yadımdan çıxdı,

bu yay görmüşdüm səni?

Yoxsa, yaydan əvvəl tanışdıq?

Gəl, baxaq bir də ətrafa

nə qaldı yerdə,

nəyi unutduq arada?

Daha nələr var sırada?

Qumluqdakı balıqqulağılar

gülən balaca qız,

mənim çəkdiyim ağ ayılar,

ulduzlu göyün daimi sakini Sirius

sənin nağıl etdiyin ovçu Orion

qarğıdalı satan əmi

bizi yarıda atan gəmi…

Toz qaldı bu yaydan xatirələrdə

onu bölə bilmədik.

Sevdik bir-birimizi hamının şikayət etdiyi ən isti yayda.

Bizə xeyir-dua verirdi ilahə Hera.

Falabaxan açaraq ovuclarımızı

yaman qorxutmuşdu bu yay bizi!

Qəribə darıxmaq dolur ürəyimizə

yay “hələlik!” deyir bizə,

Onu sevən ikimizə

Deyir ki,— darıxmayın saxladım dənizi sizə!

Qaralmış üzümüz uşaqları qorxudurdu,

Yadındamı?

—Qarmon çalan dayı

bizə mahnı oxudurdu…

Yay bitdi, xatiimizdə qaldı yay gecəsi

Adam sevəndə düşünmür sonranı

bilmir hara gedir bu işin sonu.

Necəsə olur, mülayimləşir səsi,

aşağı düşür sözlərin ahəngi, tonu.

Səliqəylə qatlayım mavi rəngli donu

Gələn yay yenə səninlə görüşə

geyinərəm onu…