Sən çökmüsən ruhuma

çən kimi.

Saçlarıma ələnmisən

dən kimi.

Ürəyimdə

yurdun-yuvan var.

Doğma, əziz

elin, oban var.

Sən bir silinməz kədərsən

qəlbimdən kedəcəyim yolumacan.

Bədənimimdən canımacan.

Səndən uzaq düşməyim deyə,

bərk-bərk,

möhkəm-möhkəm

yapışmısan qolumdan.

Sən məndəsən,

mən səndə.

Leysan yağışlar belə

ayrı sala bilməz bizləri-

yəni səni və məni.

Diksindirmək, qorxutmaq üçün

lap qarşıma çıxarsan da

fırtınalı, coşqun dənizləri.

Çəkilmərəm,

çəkilmərəm geriyə

bircə addım belə.

Axı,

səndən ayrı neylərəm,

hansı səmtə üz tutuban gedərəm?!

Bilirsənmi,

bu sualın cavabını?!

Onda söylə,

söylə,

darıxdırma gəl məni,

həyatım,

söylə!..