Dünənimdə elə həmin adamsan,

Məhv elədin ikimizi gül kimi!

Bilirəm ki, mənim üçün haçansa

Tökəcəksən göz yaşını sel kimi.

Mən yenə də sevinmirəm o qəmə,

Ürəyinə daş dəyməsin sabah da.

Baxmayaraq acımadın sən mənə,

Demədin ki, qəlb sındırmaq günahdı.

Şeirlərim ağladıqca sevindin,

Dedin: "Mənəm o ocağın tüstüsü."

Yazdıqlarım şeirlər tək dərindi,

İçimdəki inadların bəstisi.

Nə günəşəm, nə küləyəm, nə yağış,

Havadadır duyğularım, hisslərim.

Məndən səni soruşdular dost-tanış,

Usanmadan, dayanmadan pislədim.

Lənətlərim parçalandı min tikə,

Əsəblərim söyüşlərdə bağırdı.

Az qalırdım hönkürərək diz çökəm,

Hamı bildi sənsiz necə ağırdı...

Necə aciz, necə yorğun, yaralı...

Görən gördü, cəhənnəm ol, get indi!

Qulağına gəlib çatdımı barı,

"Yaxşı oldu bu axmağa" dedinmi?

Dünənimdə elə həmin adamsan,

Məhv elədin ikimizi gül kimi!

Bilirəm ki, mənim üçün haçansa

Tökəcəksən göz yaşını sel kimi…