Tofiq Abdullayev : -  Erməni  “təyyarəsini” vuran  uşaq

MƏMLƏKƏT, Gündəm 11:46 / 04.10.2022 Baxış sayı: 673

Şəhidlik zirvəsinin  fatehləri

                                         

         ...Müəllim şagirdlərə üz tutub  soruşdu: Uşaqlar, deyin görüm, məktəbi bitirəndən sonra kim  nə  olacaq?

         Hərə öz  arzusunu bildirdi.Nəzər isə  dedi: Mən “ maskalı “ olacam.

             Onun bu sözünə müəllim də, uşaqlar da güldü: Necə yəni “ maskalı”? Axı, belə adda bir sənət, bir peşə yoxdur.

             Sən demə, Nəzər “ maskalı “ sözünü elə-belə demirmiş.O, televizorda xüsusi təyinatlı qüvvələrin maskalı əsgərlərini görübmüş və böyüyəndə onlar kimi əsgər olacağını arzulamışdı...

              Həmin sözləri deyən Cəmafət ana danışdıqca övladı Nəzərin lap körpəlikdən üzü bəri keçdiyi həyat yolunu, onun söz-söbətlərini , hərəkətlərini, davranışlarını göz önünə gətirir,onunla bağlı kövrək xatirələrindən söhbət açıb təsəlli tapırdı. Amma bir məqamı titrək səsi ilə etiraf etməli oldu: Özümə söz vermişdim ki, ― dedi ― nə vaxt Nəzərdən söhbət düşsə ağlamayacam, çalışacam ki, özümü toxdaq tutum. Amma görünür, bunu bacarmıram.

               Ana göz yaşını silib kədərlə köks ötürərək dedi: Həmişə mənə deyirdi ki, ana, müharibədir, hər anda nə desən olar. Əgər birdən mənə bir şey olsa, nəbadə, ağlayasan, yoxsa səndən inciyərəm. Elə bil bizi qabaqcadan hazırlayırdı. Hər dəfə səbirli, təmkinli, dözümlü olmağımızı tapşırırdı, bizə qabaqcadan ürək- dirək verirdi. Hər sözü sanki bir vəsiyyət idi. Çox şeyi bizdən gizlədirdi. İstəmirdi darıxaq, dərd-fikir çəkək.

         Ata- ananın, qohum - qonşuların söhbətlərindən məlum olurdu ki,  Nəzər lap kiçik  yaşlarından çox ağıllı, düşüncəli, zirək, ata- ana sözünə baxan, zəhmətsevən, əkin- biçinə, təsərrüfat işlərinə  maraq göstərən  uşaq olub.  At minib çapmağı  çox xoşlayırdı. Həmyaşıdları maşından danışanda, o,  atdan danışardı.

         Nəzər ailədə tək övlad idi. Lap uşaqlıqdan  ata-anasının  yaxın köməkçisi  olub.  Evdə, ailədə, həyət-bacada hər işi  demək olar ki, o, görürdü. Ata-ana  qulluğunda  durmağı  xoşlayırdı. Nəzər  hələ uşaq vaxtı söz düşəndə  yarızarafat-yarıciddi deyərdi ki, mən ata-anamın həm oğluyam, həm də qızı. Onun bu sözləri adamlara  ləzzət  verərdi.

         Cəmafət ana daha bir maraqlı məqamı  yada  saldı: Nəzər körpə  vaxtında  çox zəif  yeyirdi. 4- 5 yaşında da  onu güclə, dilə tuta-tuta, aldada – aldada  yedizdirirdim. Onu  da deyim ki, evdə, ailədə, çöldə-bayırda erməni  vəhşiliyindən o qədər   danışılırdı ki,  hətta  balaca  uşaq da  erməninin  pisliyini  duyub hiss edirdi. Balac uşaq da bilirdi ki, ermənilərdən zəhləmiz  gedir.  Bunu deməkdə sözümün  canı var.  Bir gün də Nəzərə

yemək  verəndə  yeməyi  çörəklə  birlikdə tikələyib  yan-yana  düzdüm. Fikirləşdim  nə edim ki, uşaq bu  tikələri  yesin. Nəhayət,  çarə  tapdım. Həmin  çörək tikələrindən birini  götürüb  barmaqlarımın ucunda guya  təyyarədir deyə  yavaş-yavaş qaldırıb dedim: Nəzər, bax bu,  göydə uçan  erməni təyyarəsidir, onu  vurmaq lazımdır. Hə,  tez  onu  vur  görüm... İnanın, uşaq  erməni adını  eşidəndə  cəld  yerindən dikəldi, əlini  yuxarı qaldırıb təyyarəni  vururmuş  kimi  tez tikəni  əlimdən aldı. Beləliklə o, erməni təyyarəsi adı ilə  tikələrin  hamısını  yedi və sonra da  gülə-gülə,  dili dolaşa-dolaşa dedi: Ana, gördünmü, təyyarələrin  hamısını  vurdum...

         Bunları danışdıqca  tez-tez kövrələn,  qəhərlənən ana: Vaxt  gəldi, balaca Nəzər  erməniyə  nifrət hissi  ilə  böyüdü. Əsgərliyə  getdi, döyüşlərdə iştirak etdi. Bir dəfə ön  cəbhədən   mənimlə  danışanda  gülə-gülə dedi: Ana,  yadındadımı,  bir vaxt mənə verdiyin  tikələri erməni  təyyarəsidir deyə  vurub  əlindən alırdım.  İndi isə  oğlun ermənilərin  yalançı yox,  əsl təyyarələrini bir göz qırpımında  vurub şil-küt edir...

         Nəzər  uşaq vaxtı nadinc olduğuna  görə üç dəfə qolunu  sındırmış , belindən də zədə almışdı. Odur ki, hərbi xidmətə  çağırış vaxtı çatanda  nənəsiynən anası  Nəzərdən gizlin hərbi komissarlığa gedirlər ki,  xahiş edib onu əsgərlikdən  saxlatsınlar. Tərs kimi  həmin gün  Nəzər də  Komissarlığa  gəlir.  Nənəsigili  orada  görəndə  bərk hirslənir, deyir, sizin burada nə işiniz var, niyə bura  gəlmisiniz?

         Anası  deyir, ay bala, axı,  sənin neçə  dəfə  qolun sınıb, belin də  zədələnib, buna  görə sənə əsgərlik olmaz.  Nəzər anasının bu sözlərindən daha da  əsəbləşir, yox, -  deyir – nə  olur-olsun mən mütləq  gedəcəm...

         Nəzərin bu   qətiyyətli  sözlərini  eşidən Hərbi  komissar gülümsər halda ona  yaxınlaşır, onu mehribanlıqla qucaqlayıb alnından öpür, əlini kürəyinə vurub deyir: Bayaqdan sənə qulaq asırdım. Çox sağ ol. Var olsun belə mərd  oğullarımız...

         ... Nəzər Ağacəlil oğlu Əzizov 1991-ci  il  avqustun 28-də  anadan olub.  Kürdəmir rayonunun Dəyirmanlı kəndindəndir. Ata-ananın söhbətlərindən  eşitdiyim kimi, o,  həmişə hərbçi  olmağa, ordumuzda uzunmüddətli xidmət  göstərməyə can atırdı. Odur ki,  həqiqi hərbi  xidmətini başa  vurduqdan sonra da  yenidən  hərbi  qulluğa qayıtmağı qarşıya  məqsəd  qoymuşdu. Bakıda  hərbi məktəbdə  oxuyaraq gizir rütbəsi almışdı. Arzusu hələ uşaq  yaşlarından görüb xoşladığı “maskalıların” – Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin  sıralarına  düşmək idi və  özünü bu sıralarda  xidmət  etməyə  tam hazırlıqlı bilirdi. Belə də oldu. Bütün xidməti  sınaqlardan uğurla, məharətlə  çıxan Nəzər Xüsuzi Təyinatlıların tərkibinə  daxil edildi. Beləliklə onun  hələ  orta məktəb illərində  dediyi “mən maskalı olacam” arzusu çın çıxdı.

         Nəzər Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin əsgərləri ilə birlikdə 2016-cı  ilin  aprel   döyüşlərində, eləcə də 44 günlük Vətən müharibəsində fəal iştirak etməklə öz  məharətini, cəsarətini  layiqincə sübut etmişdi.

         O, Füzulinin, Cəbrayılın, Şuşanın, Xocavəndin azad edilməsində, eləcə də Xocalı uğrunda gedən  döyüşlərdə böyük  igidliklər  göstərdiyinə  görə müvafiq  döyüş medalları və  Fəxri fərmanlarla təltif olunub.

         Nəzər  hərb sahəsinə qəlbən, ürəyinin  hökmü ilə  bağlanmışdı. Türkiyədə, Pakistanda, Pribaltika ölkələrində keçirilən hərbi təlimlərin  fəal iştirakçısı  olmuşdu.

         Nəzərin  döyüş  yoldaşları  arasında  da xüsusi hörməti vardı. Çevikliyi, mərdliyi, qorxmazlığı, qeyri-adi döyüşkənliyi ilə  həmişə diqqəti cəlb edirdi. Təsadüfü deyildi ki,  döyüş  yoldaşları  ona hətta “Canavar”  ləqəbi də  vermişdilər. Bu söz  hər  kəsin  dilində  fəxrlə səslənirdi: “Nəzər canavar kimi  oğlandır”.

         Döyüşlərdə həmişə  ön  sıralarda gedən, qorxu  nə  olduğunu  bilməyən Nəzər vəhşi  erməni  təxribatının  qarşısının alınması ilə əlaqədar Müzəffər Ordumuzun keçirdiyi qisas  əməlliyatı zamanı  bu il sentyabrın 12-dən 13-nə keçən gecə  qəhrəmancasına  həlak oldu və  ölməzlik deyilən  şəhidlik zirvəsinə qovuşdu. O, Kürdəmir rayonunun Şəhidlər Xiyabanında dəfn olunub.

         Nəzər Vətən  naminə  həyatını  qurban verdi. Amma həmişə fəxr  duyulası adı, həmişə  anılacaq xatirəsi qaldı. Elinə-obasına, ata-anasına,  ailəsinə, yadıgar qoyub getdiyi  övladları  Uğura və İnciyə  baş  ucalığı, alın açıqlığı bəxş  elədi.

         Müzəffər Ordumuzun Ali Baş Komandanı İlham Əliyev 44 günlük Vətən  müharibəsində, düşmən  üzərindəki tarixi  qələbəmizdə Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrimizin də  böyük  payı  olduğunu və  bu  qüvvələrlə  daim  fəxr  etdiyini hər  dəfə  qürur hissi ilə  qeyd  edir. Həmişə fəxr  ediləsi, qürur duyulası həmin  xüsusi təyinatlılardan biri də  Nəzər Ağacəlil  oğlu Əzizov idi... Allah rəhmət eləsin.

         ....Mən Dəyirmanlı kəndinə bu dəfə  unudulmaz  şəhidimiz Nəzərin sorağı ilə  gəlmişəm. Nəzərin bir vaxt dünyaya  gəlib  böyüdüyü doğma evdə, doğma  həyətdəyik. Hamılıqla sükuta dalmışıq. Sükutu mənim suallarım, bir də ata-ananın, doğmaların, yaxınların maraq dolu cavabları pozur. Hər kəsin ürəyi  doludur. Amma danışmaqla  qurtaran deyil.

         Söhbət ara  verəndə Nəzərin  bir  vaxt doğulduğu evə, gəzib-dolaşdığı  həyət-bacaya  diqqətlə  göz gəzdirirəm. Burada  hər şey  əvvəlkilərə  nisbətən daha  mənalı, həm də  qeyri-adi görünür. Yaşıl  budaqlı,   şaxəli  ağaclar boy-boya  verib dayanıblar. Torpaqdan  bərəkət ətri  gəlir. Budaqlarda səs-səsə verib  uçuşan  quşların  səsi, kəndin  saf, təmiz havası... Burada  hər şey  öz  yerində, öz  ahəngindədir.  Təkcə Nəzər  yoxdu. O Nəzər ki,  bir  vaxtlar öz əli, öz zəhməti  ilə bu  həyətdə  gözəlliklər  yaradırdı. İndi  isə  bu  yerlərdə  onun ölməz  ruhu  dolaşır, şirin  nəfəsi  duyulur.

         Kədər  içində, kövrək  nəzərlərlə bu yerləri seyr etdiyimi görən  ata-ana: Bu  həyət-bacada, ev-eşikdə,  bağ-bağatda nə  görünürsə, hamısında Nəzərin  izləri var, əlinin  zəhməti var. Burada hər  şey onu xatırladır, onu  yada salır-deyə dillənirlər. Ana sözünə onu da   əlavə edib deyir: Nəzərin Qubada yaxın dostu vardı. Mənə deyirdi ana, Qubadan  çoxlu alma   tingləri gətirib həyətimizdə  əkəcəm...

         Ana sözünün bu  yerində  qəhərləndi, göz yaşlarını saxlaya  bilmədi,  ah çəkib titrəyən səsi ilə: Daha  nə deyim, nə danışım – dedi ― Allah ermənilərin bəlasını  versin...

         Mən də gözü yaşlı, lakin qürurunu  sındırmayan ananın həmin  qəzəbli  qarğışı  ilə bu yazıma  nöqtə qoyuram.

                                                                                  Tofiq Abdullayev,

                                                                                        Jurnalist