sənin üfüqlərin geniş,

elə sanırlar dardı, dar.

hansı ağıla sığdıraq

bu genişlikdə darlıq var...

üfüqlərin düz bağrında-

çox uzaqda bir şam yanır;

bəlkə göydə bir ulduzun

xatirəsi alovlanır?

kimin göyü çətir boyda;

kiçikcə, uşaq çətiri...

baxsan, birdi səmanın da,

xəyalın da üfüqləri...

bir qəminə göz yetir də;

sinədə dağ, gözdə çəndi...

fikrin hüdudu, sərhəddi

üfüqləri də keçəndi...

köhnəlib nimdaşlaşmaq var,

bircə sözlə təzə-tərik.

səmadan üfüqlər baxır,

biz də

yerdə üfüqlərik;

hər kəs özü öz üfüqü,

hər kəs özünə əlçatmaz;

elə bir an yaranar ki,

heç yaxana da əl çatmaz...

darmı üfüqün? bəs necə

qəlbinə dünyalar sığır?

ilk addımından başlayır

üfüqünə gedən cığır...

ayağını ayağından

ayırdınmı, anında da

üfüqlərin birdən-birə

sanki genişlənir, bax ha...

yolun sonsuzdan sonsuza--

sözdən sözə, səsdən səsə;

daraldır üfüqlərini

bəzən qəlbindəki qüssə...