Əlim havadadı, tutacaq yer,

Allah da ətəyin yığıb yuxarı...

Sonuncu ümidim olan bu varlıq,

Çıxıbdı bir az da, çıxıb yuxarı!

Hara getməyimin ta mənası yox,

Boşluqdu dünyada yolların sonu!

Kimə deyəcəm ki, getməyimdən qorx,

Onsuz da getməyim qorxutmur onu!..

Bütün gerçəkliklə sevgi yaşadım,

Nə giley edənəm, nə də ki, küfür...

Bütün duaları sənlə başladım,

Tay məndən qurtuldun, sənə çox şükür!

Şeirin bədii təhlili:

Əbülfət Mədətoğlunun "Bir az küsgün" şeiri insanın tənhalıq, çarəsizlik və metafizik qırılma anını əks etdirən dərindən təsirli bir bədii nümunədir. Şeirin mərkəzində mütləq tənhalıq və ümidsizlik dayanır.

Müəllif insanın dünyadakı köməksizliyini təkcə real aləmdə deyil, həm də mistik-fəlsəfi müstəvidə təsvir edir. Lirik qəhrəman həm insanlardan, həm də göylərdən ümidini kəsmiş və taleyi ilə barışmış vəziyyətdədir. "Allah da ətəyin yığıb yuxarı" ifadəsi şeirin ən güclü bədii təsviridir.

Bu təşbeh və ya metafora deyil, Tanrının bəndədən uzaqlaşmasını, duaların ünvana çatmamasını vizuallaşdıran cəsarətli bir bədii tapıntıdır. "Boşluqdu dünyada yolların sonu" misrası isə həyatın mənasızlığını təsvir edən güclü bir metaforadır.  "Sonuncu ümid" ifadəsi qəhrəmanın son sığınacağını göstərir. "Bütün gerçəklik" isə lirik qəhrəmanın xəyallarla deyil, həyatın acı həqiqətləri ilə üz-üzə yaşadığını vurğulayır. Şeir klassik fəlsəfi lirikadan fərqli olaraq, olduqca sadə, danışıq dilinə yaxın və səmimi bir dillə yazılıb. Ağır təmtəraqlı sözlər yoxdur, hisslər birbaşa ötürülür.

 Şeirdə üsyankar deyil, məğlubiyyəti qəbul etmiş, "küsgün" və sakit bir intonasiya hakimdir. Son bənddəki "sənə çox şükür!" ifadəsi əslində dərin bir kinayə və daxili ağrının ironik ifadəsidir.

Əsər bir insanın öz daxili "Mən"i və qaçılmaz sonla (bəlkə də ölüm və ya ayrılıqla) barışmasını ifadə edir. Qəhrəman artıq heç kimin onu itirməkdən qorxmadığını anlayır. Bu isə insana giley-güzardan uzaq, tam bir azadlıq və eyni zamanda böyük bir boşluq hissi verir. Sizə cansağlığı, bərəkətli ömür və yaradıcılıq uğurları arzulayıram, dəyərli şairimiz Əbülfət müəllim!

 Sevil Azadqızı