Ehtiram Hüseynovla 44 günlük müharibədən sonra Laçında daha yaxın ünsiyyət qurduq.

Onun şəxsində məcburi köçkünlük illərində əriyib-itən və axır-uxuru qalan klassik laçınlılığın Laçına qovuşduğunu gördüm və ikiqat xoşbəxt oldum.

Gənc dostum Alik Əlioğlunun bir şeiri var, deyir:

Elə bir doğma adam gəlməlidir ki,

Onu öpmək yox, qoxlamaq istəyəsən...

Yanında olduğuna əmin olmaq üçün,

Əlini üzünə qoyub, yoxlamaq istəyəsən...

Ehtiram birdən-birə mənim üçün şairin dediyi həmin bu adama çevrildi.

İnsan nə qədər doğma ola bilər?

İnsan nə qədər zəngin ola bilər?

Eyni zamanda, abırlı, mərd, sanballı...

İnsan adi duruşu ilə yüngüllüyə, səviyyəsizliyə, xaraktersizliyə necə meydan oxuya bilər?

Ehtiramı Tanrı həm də bir cəza kimi çıxartdı qarşıma. Çünki mən laçınlıların izafi Məhəbbət Kazımov və "Laçınım mənim" sevgisinə həmişə əsəbiləşmişəm.

Məhəbbət yaxşı müğənni idi, "Laçınım mənim"i də ürəklə oxumuşdu, bununla işim yoxdur, lakin mənim bildiyim Laçın bir müğənni və bir mahnı ilə simvolizə oluna billmirdi.

Bu material o qəlibə sığmırdı!

Tanrı Ehtiramla ibrət göstərdi mənə.

Sarı Aşıqdan tutmuş Ağa Laçınlıya, Aşıq Cabbara qədər, Xosrov bəydən tutmuş Rövşən Cavadova, Arif Paşayevə qədər, Kürdoğlu Məhəmməddən tutmuş minkəndli Əmir müəllimə, qarakeşdi Məhəmmədli kişiyə qədər, Elmlər Akademiyasında heç kimdən dil yeməyən Şirindil Alışanovdan tutmuş "Haramı" düzündə qoluna bəlgə dolayıb bir tayfanı döşünə qatan Qoç Üzeyirə qədər rəngarəng Laçın - laçınlılıq cavan, qarayanız bir oğlanın şəxsində zühur eləmişdi...

Və ən maraqlısı, bu cavan oğlan da bütün günü qarnını qaşıya-qaşıya nəfsini yemləyən və balaca bir addan, balaca bir medaldan ötrü şəxsiyyəti əldən gedən yaltaq "manıs dəstəsi"nin içindən çıxmışdı...

Tanrı mənə dərs verdi...

Dərya damlaya sığar dedi.

Mənə bataqlıqda gül göstərdi.

Ehtiram dərdləri bir yana sevincləri ilə də məni kövrəldən, bəzən isə hirsləndirən, cana doyuran Laçını mənə təzədən sevdirdi.

Onun şəxsində nəinki laçınlılığına, hətta azərbaycanlılığına inanmadığım bir insan tanıdım.

Axı adam necə Viktor Hüqonu, Folkneri, Tolstoyu yaxından tanımaya-tanımaya onların arzuladığı insana çevrilə bilər?

Bir insan nə yeməli, nə içməlidir ki, bizim bu sarsaq mühitdə Ehtiram Hüseynov kimi yetişə bilsin?

Həm də çox asan!

"Alee-hop" deyər kimi...

Onun ifalarındakı ovsunun sirri budur.

Bənzərsiz səsi, gözəl boğazları bənzərsiz və gözəl xarakterinin ifadəsidir.

Mən Ehtiram Hüseynovla, demək olar ki, danışmıram.

Onu ən gözəl sözlərlə də narahat etmək istəmirəm.

Çünki nə düşündüyünü, nə hiss etdiyini çox yaxşı bilirəm.

O da mənimlə az danışır.

O da məni duyur.

O da mənim onu duyduğumu duyur.

Bir dəfə bir yerdə doğulduğu həyətə getmişdik (aşağıda paylaşdığım şəkil orda çəkilib). Gülə-gülə mənə bir ağac göstərdi. Dedi, nadinclik eləmişdim, anam məni qovaladı, çıxdım bu ağacın lap təpəsinə, qadın qorxdu, hirsi soyudu, aşağı düşməyim üçün yalvarmağa başladı...

Bəs deyilmi bu bir-iki söz?

Vətən bundan başqa nə olasıdır?

Çətini bu xatirələrin hüzuruna adam balası kimi qayıtmaqdır.