İnsanlığın keçdiyi bütün tarixi yolların dərinliyinə nəzər saldıqda bir həqiqət aydın görünür: bəşəriyyəti yaşadan nə yalnız gücdür, nə sərvətdir, nə də elmi tərəqqidir. Dünyanın əsl dayağı insan qəlbində yaşayan sevgidir. Sevgi həyatın mənası, mənəviyyatın zirvəsi və gələcəyin ən möhkəm təməlidir. Əgər sevgi insan ruhundan çəkilərsə, ən qüdrətli dövlətlər də zəifləyər, ən inkişaf etmiş cəmiyyətlər də mənəvi boşluğa yuvarlanar. Buna görə də bəşəriyyətin gələcəyindən danışarkən ilk növbədə sevgidən danışmaq lazımdır.

Sevgi zamanın fövqündə dayanan ilahi həqiqətdir. O, nə sərhəd tanıyır, nə dil, nə irq, nə də din fərqi. Əsl sevgi insanı insana yaxınlaşdıran, yadları doğmalaşdıran, düşmənçiliyi dostluğa çevirən mənəvi qüvvədir. Dünyanın bütün böyük dəyişiklikləri əvvəlcə insan qəlbində başlamışdır. Qəlbdə sevgi varsa, gələcəyə inam da vardır. Sevginin olmadığı yerdə isə tərəqqi zahiri görünə bilər, lakin mənəvi yüksəliş mümkün olmaz.

"Sevgi olmayan yerdə gələcək yalnız zamanın davamıdır, insanlığın inkişafı deyil."

Bəşəriyyət bu gün böyük seçim qarşısındadır. İnsan ya qəlbində sevgini qoruyaraq gələcəyini işıqlandıracaq, ya da nifrətin, tamahın və laqeydliyin əsirinə çevrilərək öz qurduğu dünyanı dağıdacaq. Tarix göstərir ki, insanlığı xilas edən silahlar deyil, mərhəmət dolu ürəklər olmuşdur. Çünki sevgi dağıtmır, qurur; ayırmır, birləşdirir; öldürmür, yaşadır.

Sevgi gələcəyin mənəvi konstitusiyasıdır. İnsanların bir-birinə etibar etdiyi, haqqı qoruduğu, vicdanı uca tutduğu bir dünya yalnız sevgi üzərində qurula bilər. Əgər gələcək nəsillər sevgini həyat prinsipi kimi qəbul etsələr, bəşəriyyət daha ədalətli, daha təhlükəsiz və daha xoşbəxt olacaq. Əks halda texnologiyanın inkişafı belə insanı mənəvi fəlakətdən qoruya bilməyəcək.

"İnsanlığı yaşadan ürəyin döyüntüsü deyil, qəlbindəki sevgidir."

Sevgi yalnız hiss deyil, böyük məsuliyyətdir. O, insanı özündən əvvəl başqasını düşünməyə, başqasının sevincini öz sevinci, kədərini öz kədəri bilməyə çağırır. Məhz belə sevgi bəşəriyyətin gələcəyini qoruyan görünməz körpüyə çevrilir. Hər bir yaxşılıq, hər bir xeyirxah əməl, hər bir bağışlama sevgidən doğur və gələcəyin təməl daşına çevrilir.

Bəşəriyyətin gələcəyini müəyyən edən əsas sual budur: insan ürəyi sevgini qoruya biləcəkmi? Əgər qoruya bilsə, dünya daha işıqlı olacaq. Çünki sevgi insanın daxilindəki qaranlığı işıqlandırır. Qəlbində işıq olan insan isə heç vaxt qaranlıq gələcək yaratmaz.

"Gələcək əvvəlcə ürəklərdə qurulur, sonra dünyada."

Əsl sevgi insanı kamilləşdirir. Kamil insan isə kamil cəmiyyət yaradır. Cəmiyyətin mənəvi səviyyəsi onun binalarının hündürlüyü ilə deyil, insanların bir-birinə bəslədiyi sevginin böyüklüyü ilə ölçülür. İnsan qəlbində sevgi nə qədər dərin olarsa, bəşəriyyətin sabahı da bir o qədər möhkəm olar. Bu gün dünyanın ən böyük ehtiyacı yeni texnologiyadan əvvəl yeni düşüncədir. O düşüncənin mərkəzində isə sevgi dayanmalıdır. İnsan yalnız sevməyi bacardıqda yaşatmağı da bacarır. Yaşatmağı bacaran insan isə gələcəyi qorumağın ən müqəddəs yolunu tapmış olur.

"Sevgi gələcəyin dilidir, onu anlayanlar sabahı qururlar."

Beləliklə, demək olar ki, bəşəriyyətin gələcəyi nə iqtisadi güclə, nə siyasi nüfuzla, nə də elmi nailiyyətlərlə tam təmin edilə bilər. Bütün bunların mənəvi dayağı sevgidir. Sevgi insanlığın tükənməyən sərvəti, zamanın sınağından çıxan ən böyük həqiqəti və sabaha uzanan ən etibarlı yoludur. Yer üzündə sevgi yaşadıqca ümid yaşayacaq, ümid yaşadıqca isə bəşəriyyət öz gələcəyini itirməyəcək. Çünki sevgi yalnız bugünün deyil, həm də sabahın və əbədiyyətin işığıdır.

 Sevil Azadqızı