Mən bu şeiri çox bəyəndim:

Əgər Niobe övlad həsrəti çəkən qayadırsa,

Mümtaz Mahal on üç rəqəminin nəsindən qurtarıbsa,

On dörd onu öldürübsə

onlarda aramıram ki, çarəni,

onlar başa düşməzlər məni…

Yalnız sən Rumi, sən anlayarsan bir qadını

Sən olduğu kimi qəbul edərsən adamı

Bütün gizli qorxularımı bilərsən

Nə olur olsun, “gəl!” deyərsən…

Bağışlayarsan qüsurlu təbiətimi,

mən demədən, görərsən qaranlıq tərəfimi,

sən sözlərlə əridə bilərsən nifrətimi

yalnız sənə danışa bilərəm əzabımı.

Bəlkə də danışmadan sən anlarsan

əlində aciz qaldığım təzadımı!

İllərdir sən görürsən

yaddaşımda işığı izləyən qaranlığı,

axı nə edim?

Qaçaq düşüb

tapa bilmirəm aydınlığı.

Şükr edirəm ki, sevdiyim kişi

başa düşür torpağı…

Yəni, mənim o biri adımı.

Bəzən yüz insanın başa düşmədiyini

anlayar bu dünyanın bir torağayı…

Hansı qadın anlayar o birini?

Çətinə düşən kimi

biri o birinə atar kirini.

Yalnız sevən kişi

illərlə bir qadına görə basa bilər səbrini!..

Gülməsələr, görməsələr,

hər gün öpər

sevdiyi qadının qəbrini.

Görəsən, kişi həqiqi sevəndə

harda gizlədir tükürpədən sərtliyini?

Bağlandığı qadını itirəndə

ilk dəfə görmüşəm

necə olur bir kişinin pərtliyi…

Gəzdirdiyi həyat ağırlıq edər onun çiyinlərinə

ürəyi ağrıyanda loğmana getməz,

eləcə ilgəy atar ağrıyan düyünlərinə.

Mən necə başa salım

Niobeyə,

Mümtaz Mahala?

Göründüyü kimi deyil olanlar,

ağlamır ki, hər gözləri dolanlar

Rumi ola bilmir ki, doğulanlar

kimisə ürəkdən sevə bilmir ki,

həyatın çılpaqlığında boğulanlar…

Başqa sözlə desəm,

yəni bədbəxt doğulanlar!

Könül Nuriyeva