İki qitənin ürəyindəyəm

İstanbulda..

Ovcumun içindədir Mərmərə..

Qapısını açıram tarixin

min illərin səsi

daş küçələrdən keçib

gəlir qulağıma..

Xəyallarım İstambulun əzəmətli heykəlini yonur..

İstanbulda

günəş, səhərlər

suların alnından öpüb

sonra minarələrin başına qonur.

Və göyərçinlərin qanadında

küçələrə səpələnir.

Sağ tərəfindəyəm dənizin.

Dəniz ürəyim kimi

ləpələnir..

Bir tərəfdə Asiya yuxusundan oyanır,

Bir tərəfdə Avropa..

İki qitənin arasından Bosfor uzanır..

Uzanır, mavi bir misra kimi.

Bir tramvay keçir

İstiqlalın səs-küyündən.

Küçənin başında bir simitçi

müştəri çağırır,

uzaqda bir gəmi fit verə-verə bağırır.

Üzü payızadı, yarpaqlardan

xəzan yüksəlir.

Yaxınlıqdakı

məsciddən azan yüksəlir.

Və şəhər

bir anda bütün səsləri

bir musiqidə cəmləyir.

Çayçı Bürhanəddin mənə çay dəmləyir..

Hərənin bir dərdi,

hərənin bir ümidi..

Mərmərə in sahilindəyəm,

ürəyim balıq kimidi.

Hərənin gedəcəyi bir yer var.

İstanbul, gecələr Ayın dizinə baş qoyub yatırsan.

İstanbul,hər kəsin hekayəsini

öz hekayənə qatırsan.

Kimisi özünü

sevgilisinin "gəlirəm" zəngində tapır,

Kimisi göylərin lacivərd rəngində tapır,

kimisi də bir ayrılığın son dayanacağında.

Kimisi üçün başlanğıcsan,

kimisi üçün geri dönülməz bir son.

Sənə sevgim bu saat birə-on!

İstanbul, sən mənim üçün

şəhər olmaqdan çıxmısan artıq..

Bir xatirəsən,

bir həsrətsən, bir sevgisən.

İstanbul...

Səni sevmək

bir az tarixi sevməkdir,

bir az dənizi,

bir az küləyi..

Səni sevmək

iki qitənin arasında

ürəyini asmaqdır.

Səni sevmək göyləri bağrına basmaqdır.

Bir tərəfdə

günəş doğur,

bir tərəfdə

günəş batır.

Amma sən

ikisinin arasında

həmişə işıqlı qalırsan.

Yaraşıqlı qalırsan...

Sənin səhərlərin

qəhvə qoxuyur,simit qoxuyur,

axşamların

dəniz.

Küçələrin

addım səsləri ilə danışır,

divarların

keçmişi xatırlayır.

Daşların

insanlardan daha çox

sirlərlə doludur.

Sinən nəğmələrin süd yoludur.

Bir daşın altında

bir imperiyanın yuxusu,

bir pəncərənin arxasında

bir qadının həsrəti..

Bəlkə də

bütün şəhərlər

bir az insandır.

Amma sən

insandan artıqsan.

Sən zamanın

özünə qoyduğu imzasan..

Şərqlə Qərbin

bir-birinə yazdığı

ən uzun məktubsan

İstanbul...

Sənin üçün

nə qədər şeir yazılsa da,

yenə bir misran

çatışmayacaq.

Nə qədər mahnı oxunsa da,

yenə bir avazın yeri boş qalacaq

Nə qədər rəssam

səni çəksə də,

yenə bir rəngin

kətana sığmayacaq.

Çünki sən

görünən şəhər deyilsən yalnız.

Sən hiss edilən şəhərsən.

Səni gözlə yox,

ürəklə görmək lazımdır.

Bir axşam

sahildə dayanıb

Boğaza baxmaq lazımdır.

Heç nə demədən.

Sadəcə baxmaq...

Gəmilərin gedişinə,

suların hərəkətinə,

uzaqda yanan işıqlara...

İstambuldayam..

Dünyanın ən gözəl ofisində.