Yolun sonuna gəlib çatanda anlayırsan ki, insan ən çox özünə gecikirmiş. Atılan addımlar, qaçışlar, sığınacaq axtarışları... Hamısı sadəcə bir illüziya imiş. İndi dayandığım bu yerdə nə dünənin kölgəsi var, nə də sabahın vədi.

Bəzən həyatda sadəcə ÖZÜN olursan. Bir də... yenə ÖZÜN.

Gözlərimi yumuram, içimdəki o sonsuz sükutun səsini dinləyirəm. İki özümün arasında sıxışıb qalmışam: biri yaşamağa çalışan, o biri isə hər şeyi uzaqdan izləyən mən. Və bu iki varlığın bitdiyi yerdə, tam ayaqlarımın altında bir uçurum başlayır. Dibsiz, qaranlıq və cazibədar bir boşluq.

O uçurum kənarında durmaq qorxulu deyil əslində. Çünki insanı yıxan düşmək yox, tutunmağa çalışdığı budaqların əlində qalmasıdır. Özündən o yana uzanan o boşluğa baxanda anlayırsan: ruhun ən dərin fəlsəfəsi elə bu tənhalıqdır. Hər kəsdən bütöv görünmək üçün öz içində parça-parça olmaqdır.

Mən o uçurumun kənarında dayanıb özümə baxıram. Keçmişin tozlu xatirələrinə, deyilməmiş sözlərə, yarımçıq qalmış qucaqlaşmalara... Amma bu dəfə qaranlıq məni udmur. Çünki tam o dibsiz boşluğun ortasında qəfil bir aydınlıq doğur: insan yalnız öz boşluğuna dözə bildiyi qədər dərindir və o uçurum, əslində, bitdiyimiz yox, yenidən başladığımız yerdir.

Ayaqlarımın altındakı o qorxulu sükut birdən-birə azadlığın nəfəsinə çevrilir. Addımımı geri çəkirəm. Üzümü küləyə tutub, daxilimdəki o sonsuz səmada yenidən nəfəs almağı seçirəm. Çünki yaşamaq — hər şeyə rəğmən, o uçurumun kənarında dayanıb köksünü ümidlə doldurmaq və həyata daha bərk, daha inadla tutunmaqdır...

26.10.2026