Nə yerdən bir ümid doğur, nə göydən bir səda gəlir,

İnsafdan yetim qalmışıq, mürvətdən yetim qalmışıq.

Gözləyirsən xeyir gəlsin, bəla gəlir, qada gəlir,

Sərvətimiz ola-ola, sərvətdən yetim qalmışıq.

Sinəsində dağlar gəzir oğlum-qızım, anam-bacım,

Sərgilərdə başa çıxıb neçə ağrım,neçə acım,

Yoxdu durub bircə-bircə sadalamaq ehtiyacım,

Qoca tarix yaxşı bilir, çox vəddən yetim qalmışıq..

Ruhumuzu bulandırır mənəviyyat kifirləri,

Doldurublar hər kanala qatıqları-kefirləri,

Bircə dəfə bəs eləyir açıb-baxsan efirləri-

Görərsən ki, tamamilə mərfətdən yetim qalmışıq.

Dövran necə tərsə dönüb-"üst" nökərdi,"alt" ağadı,

Sözüm yüz-yüz qoturadı,sözüm min-min qaltağadı,

İndi hörmət alçağadı, satqınadı, yaltağadı,

Ərənliyə-kişiliyə hörmətdən yetim qalmışıq.

İt olsaydı nə vardı ki,üstümüzə çaqqal hürür,

Qəlbimizi ağır-ağır qüssə sarır,kədər bürür,

Xarabada uzaqbaşı beş-on nəfər dövran sürür,

Dərd odu ki, hamılıqla dövlətdən yetim qalmışıq.