Mən də belə dəliyəm..

Həm də qanadları olan dəli.

Çiyinlərimdə iki vətən var.

İllər çantalarını mənim kürəyimə

yükləyib.

Hansı birini deyim,

Təbrizin dolanbac yolları,

Babəkin yiyəsiz qolları..

Yaralı Xudafərin, gündən-günə geri çəkilən

Xəzər. .

Hamısı ürəyimin içində eyni anda danışır.

Və mən...

heç birini susdura bilmirəm.

Dağüstü parkdan

dalğalanıb gedən bayrağa baxıram.

Şəhidlərin nəfəsi toxunur o ipək parçaya..

Hər dalğalanışında

bir ana şəhid oğlunun adını pıçıldayır.

Deyirlər,

Vətən torpaqdır.

Yox...

Vətən bir əsgərin kəsilmiş ayağının

vitrində qalan ayaqqabısının o bir tayıdır.

Vətən axşam evə dönməyənlərin qapıda

qalan ayaq səsləridir.

Vətəni

xəritədə tapmağa nə var,

oğul odu ürəyində tapsın.

Keçən il Xankəndindən keçib

Cəbrayıla gəlmişdim.

Ordan Arazın sahilinə endim.

Çaylar adamlar kimi deyil.

Onlar keçmişimizi üzümüzə vurmurlar.

Yağışdan sonra islanan

kənd yolu kimiydi

Araz.

Hər tərəf Şəhriyar qoxuyurdu.

Suların nəğməsində balıqlar oxuyurdu.

Mən ən böyük sarayları içimdə tikdim.

Ürəyimin ən böyük otağını

Azərbaycan adlı bir dilbərə verdim

Və o sevgi

heç vaxt köhnəlmədi.

Köhnəlməyə qoymadım.

Hər cür ağrılarına rəğmən

onu sevməkdən doymadım.

Bir gün

mən də gedəcəyəm.

Hər kəs kimi.

Bəlkə heç xatırlayan da olmayacaq.

Əgər bir gün mənim haqqımda soruşsalar,

deyin ki,bir adam vardı...

Vətəni sevirdi nsanları sevirdi.

Sözə inanırdı.

Və inanırdı ki,

bir yaxşı misra bir ömürdən uzun yaşayır.