Əbülfət Mədətoğlu Poeziyasına Ədəbi-Bədii Baxış

DAN ÜZÜNÜN PIÇILTISI

Göy üzü gülümsəyir -

Üzümə gözlərin tək...

Bu səhər sürmə deyil,

Göy üzün gözünə çək!

 Qanadlanan ruhumun

İzi hopur səmaya...

Gözündən atəş damır,

Həm Günəşə, həm Aya!..

Bu cazibə dalğası,

Buludları üşüdür...

Bunun var bir xatası -

Səsi-ürək eşidir!

Baxışının sehrində

Bir sevgiyə gülürsən...

Bu ipucu mehrində -

Ölüm də var, bilirsən!..

Şeirin Bədii Təhlili:

Əbülfət Mədətoğlunun "Dan üzünün pıçıltısı" şeiri insan ruhu ilə təbiətin harmoniyasını, sevginin mistik və fəlsəfi gücünü əks etdirən lirik bir nümunədir. Şeirin əsas mövzusu sevgidir.

Müəllif saf və dərin sevgi hissini təbiət hadisələri (göy üzü, dan vaxtı, Günəş, Ay) vasitəsilə vizuallaşdırır. İdeya ondan ibarətdir ki, sevgi yalnız xoş duyğu deyil, həm də insanı həm ucaldan, həm də daxilən sarsıdan, ölümünə səbəb ola biləcək qədər güclü bir cazibə qüvvəsidir. "Göy üzü gülümsəyir", "Qanadlanan ruhumun izi hopur səmaya".

Bu ifadələr daxili aləmlə xarici aləmin qovuşmasını göstərir. Günəşlə Ayın, əbədi sevgi hissi ilə ölümün qarşılaşdırılması lirik qəhrəmanın daxili həyəcanını artırır. "Cazibə dalğası", "dan üzünün pıçıltısı" şeirin poetik emosionallığını təmin edir. Şeir çox axıcı, xalq dilinə yaxın və lakonik dildə yazılıb. "Səsi - ürək eşidir" misrası sevginin sözsüz, daxili bir rabitə olduğunu bəyan edir. "Ölüm də var, bilirsən!" sonluğu isə şeirə fəlsəfi dərinlik qataraq, böyük sevgilərin həm də fədakarlıq və təhlükə tələb etdiyini xatırladır.  

Sevil Azadqızı