Atamın xatirəsinə

Məni soraqlayan dosta, tanışa

Bir vaxt deyərdilər:

– O, evdə yoxdu.

Ürəyim az qalır dərddən alışa,

İndi xarabadı,

o ev də yoxdu…

Ata ocağını axtarır gözüm,

Havalı başıma dünya dar olub.

Dönüb dəf üzünə elə Dəf düzü –

Hər yan cilalanıb, haphamar olub.

Vecimə də deyil qorxunc minalar,

İçimdə bir dəli fırtına qopub.

Burda cərgələnən uca binalar

Göyəmi çəkilib, yerəmi hopub?

Arzular, istəklər qaldı yarıda,

Köhnə yaramızı təzələdilər.

Ata evimizin divarını da

Üyüdüb, üyüdüb toz elədilər…

Dərd mənə dünyanı dar eləyibdir,

Didərgin insanlar gör nələr çəkib?

O toz gözümüzü kor eləyibdir,

O toz ümidlərin üstünə çöküb…

Dörd yanı öpərək baxışlarımla,

Ötən gəncliyimi tapmaq istərəm.

O tozu yoğurub göz yaşlarımla

Xəyali bir koma yapmaq istərəm.

Yad ocaq qəlbimi çətin isidə,

Ruhuma güc verən haqqın səsidi.

Ata evimizin xərabəsi də

Necə əziz idi, müqəddəs idi…

Çatmır doğmalara daha ünümüz,

Bülbüllər yerində yarasa ötdü.

Evimiz toz oldu, xoşbəxt günümüz

Onun qanadında harasa getdi…

Zamanın cəhrəsi ömrü əyirdi,

Bircə dogma daxma,

bir oda yoxdu.

Bir vaxt xərabəmiz gəl-gəl deyirdi,

İndi göyə uçub,

heç o da yoxdu…

08.09.2023